Ook zonder Israël blijven Palestijnen elkaar onderling beschimpen, vervolgen en afslachten

De Palestijnse Autoriteit en haar president, Mahmoud Abbas, zijn woedend op Hamas omdat het hen 11 jaar geleden uit de Gazastrook heeft gedwongen. Abbas en zijn assistenten en raadslieden hebben de diepe vernedering die zij leden toen Hamas-militieleden hun regime in de Gazastrook vernietigden en verschillende PA- en Fatah-mannen doodden, nog niet overwonnen.

Abbas probeert zijn rivalen in Hamas te beschamen. Hij lijkt te willen dat Hamas een hoge prijs betaalt voor het verdrijven van hem en zijn regime uit de Gazastrook. Abbas stoort zich blijkbaar ook omdat Hamas zijn Fatah-loyalisten tijdens de Palestijnse parlementsverkiezingen van 2006 versloeg. Het resultaat van die stemming was ook vernederend voor Abbas en zijn regime.

Vorig jaar, in de context van zijn tot dan toe mislukte poging om Hamas te ondermijnen en zijn heerschappij over de Gazastrook te beëindigen, legde Abbas een reeks sancties op waaronder de opschorting van salarissen aan duizenden ambtenaren die daar woonden. Abbas stopte ook met het betalen van Israël voor de brandstof en de elektriciteit die het aan de inwoners van de Gazastrook had geleverd.

Deze strafmaatregelen hebben echter een averechts effect gehad, waardoor de geloofwaardigheid van Abbas onder zijn bevolking nog verder wordt ondermijnd. Hij wordt nu door veel Palestijnen ervan beschuldigd volledig verantwoordelijk te zijn voor het leed en de ellende van zijn volk in de Gazastrook. Hij wordt ervan beschuldigd een blokkade op te leggen aan zijn eigen mensen en een Israëlische ‘collaborateur’ te zijn voor het uitvoeren van veiligheidscoördinatie met de Israëlische veiligheidstroepen op de Westelijke Jordaanoever.

Hamasleiders hebben ook opgeroepen om Abbas te berechten op beschuldiging van ‘hoogverraad’ – een misdaad, volgens de Palestijnse wetten en tradities, strafbaar met de dood. Hamas zegt dat Abbas een dictator en verrader is vanwege zijn weigering om macht te delen met iemand en zijn ‘nauwe relaties’ met Israël. Hamasleiders zenden telkens weer uit dat de ambtsperiode van vier maanden van Abbas in januari 2009 afliep. Abbas, zeggen de leiders van Hamas terecht, is geen rechtmatige of legitieme president. Als Abbas een deal met Israël zou ondertekenen, zouden mensen later kunnen komen en zeggen dat hij de wettelijke bevoegdheid ontbeerde om dit te doen; ze zouden gelijk hebben.

“The Man who would be King”
(een verhaal uit 1888 van Rudyard Kipling)

Onlangs veroordeelde Hamas Abbas voor zijn beslissing om het Palestijnse parlement te ontbinden, wat in elk geval niet meer functioneerde sinds Hamas’s gewelddadige overname van de Gazastrook. Deze beslissing bewijst, volgens Hamas, dat Abbas een autocraat en een dictator is, die een autoritair regime leidt.

Abbas en zijn adviseurs hebben op hun beurt Hamas herhaaldelijk beschuldigd van samenzwering met de VS en Israël om een ​​afzonderlijke Palestijnse staat in de Gazastrook te creëren. Volgens Abbas en zijn vertegenwoordigers werken de regering van de Amerikaanse president Donald Trump en Israël samen aan de oprichting van een kleine en geïsoleerde Palestijnse staat, waardoor het permanent wordt losgemaakt van de Westelijke Jordaanoever. Fatah-leiders zeggen nu dat ze het contact met Hamas hebben verbroken – permanent. Hamasleiders zeggen ook dat zolang Abbas aan de macht blijft, het geschil met Fatah zal voortduren.

De leiders van Hamas en Fatah maken hun wederzijds wantrouwen onmiskenbaar duidelijk. Ze hebben waarschijnlijk een goede reden om te geloven dat hun vermoedens niet misplaatst zijn; ze kennen elkaar immers beter dan wie dan ook. Als ze gelijk hebben, wat heeft het voor zin om een ​​vredesplan tussen Israël en de Palestijnen voor te stellen? Met wie moet Israël vrede sluiten? Met de in diskrediet geraakte 83-jarige Abbas, die nooit de steun zal kunnen krijgen van een meerderheid van zijn volk voor een vredesovereenkomst met Israël? Of met Hamas, die de wereld voor altijd informeert dat het nooit vrede met Israël zal sluiten, omdat het de aanwezigheid van niet-moslims niet kan accepteren op wat het beschouwt als een land dat eigendom is van moslims?

Om een ​​vredesproces voortgang te laten vinden, moeten de Palestijnen eerst stoppen met elkaar aan te vallen. Daarna moeten ze nieuwe leiders bedenken die echt verdomd veel om hun volk geven. Aangezien deze twee voorwaarden op dit punt nogal onrealistisch lijken, klinkt elk gepraat over de hervatting van een Israëlisch-Palestijns ‘vredesproces’ niet zozeer als een grote grap.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Khaled Abu Toameh “The Palestinians’ Uncivil War” van 7 januari 2018 op de site van The Gatestone Institute

3 gedachtes over “Ook zonder Israël blijven Palestijnen elkaar onderling beschimpen, vervolgen en afslachten

  1. Het zit allemaal in hun genen , die willen met niemand een compromis , die hebben altijd gelijk , en geen discussie , maar het word met het mes of zwaard , of kalashnikov beslecht .en alles in de naam van alalala

    Like

Reacties zijn gesloten.