Waarom de meest recente immigranten naar Israël niet als Joods worden beschouwd

Plaatje hierboven: Een nationale sport onder Joden, die al eeuwenlang tot verhitte discussies leidt, is om te bepalen wie Joods is en vooral wie dat niet is of wie geen ‘goede’ of geen ‘echte’ Jood is. Wie het bijvoorbeeld wel zeker wist was de Rijksmaarschalk van het Derde Rijk, Hermann Göring, de instignator van de nazi-Endlösung tijdens WOII: “Wer jude ist bestimme ich!” en joeg vervolgens zowat iedereen over de kling die volgens hem niet paste in het nazi-systeem [beeldbron: Denkschatz]

Voor de eerste keer kondigde Israël aan dat Joodse immigranten naar Israël in de minderheid waren ten opzichte van niet-Joodse immigranten.

De krantenkoppen zouden kunnen suggereren dat christenen en misschien moslims in aanzienlijke aantallen naar de Joodse staat zijn verhuisd, maar de waarheid is ingewikkelder: volgens cijfers die maandag zijn vrijgegeven door het Centraal Bureau voor de Statistiek van Israël (CBS), waren 17.700 van de 32.600 migranten die in 2018 naar Israël zijn verkasten onder de Wet van Terugkeer vermeld als “geen religie hebbende.”

Zulke immigranten, grotendeels afkomstig uit de voormalige Sovjet-Unie en Baltische staten, tellen Joodse afkomst, maar komen niet in aanmerking om te trouwen als Joden, bijvoorbeeld onder het door de staat gecontroleerde rabbijnse rechtssysteem. In 2017 waren er 11.400 van dergelijke immigranten uit een migrerende bevolking van 29.100.

Het resultaat is een verhit debat over de Joodse identiteit, de strikte orthodoxe normen van het land voor de bekering tot het Jodendom en hoe nieuwe immigranten het best in het leven van een Joodse staat te integreren.

Alles bij elkaar zijn er al zo’n 400.000 mensen, voornamelijk uit de voormalige Sovjet-Unie, woonachtig in Israël die door het Opperrabbinaat niet als Joods worden beschouwd. Zulke immigranten en hun kinderen zijn “gevangen in een bureaucratische vacuum, niet in staat om te trouwen in door de staat gesanctioneerde bruiloften, en deel te nemen aan andere basisrechten van de Joodse bevolking”, aldus Itim, een belangenbehartigingsgroep die Israëlisten helpt bij het navigeren door de religieuze bureaucratie van het land.

Itim noemt de situatie “onaanvaardbaar, vooral gezien het disfunctionele en inadequate staatsconversiesysteem, dat jaarlijks slechts 2000 Israëlische burgers naar het Jodendom omzet.” De Wet van Terugkeer verleent bijna automatisch burgerschap aan mensen met minstens één Joodse grootouder. Het Opperrabbinaat erkent ze alleen als Joden volgens de normen van Halacha, of Joodse wet: ze moeten een Joodse moeder hebben of zijn bekeerd tot het Jodendom onder orthodoxe autoriteiten die door het Opperrabbinaat zijn goedgekeurd.

Sinds enkele jaren neemt de immigratie uit de voormalige Sovjet-Unie weer toe, waardoor Frankrijk en andere West-Europese landen de bron vormen voor het grootste aantal nieuwe immigranten. Russen, velen met Joodse wortels, vluchten voor de economische stagnatie in hun land. Veel Oekraïners zijn gevlucht voor het door Rusland gesteunde militaire conflict dat het oosten van hun land doet stuiptrekken. Volgens Israël’s Ministerie van Immigrantenopname zijn tussen 2014 en oktober 2018 meer dan 30.000 mensen uit Oekraïne geëmigreerd.

Volgens een rapport uit 2014 van Vladimir Khanin, de hoofdwetenschapper van het Israëlische ministerie van Aliyah en Immigranten Absorptie, neemt het aantal niet-Joden onder degenen die afkomstig zijn uit de voormalige Sovjet- en huidige Baltische staten al decennia toe. Terwijl slechts 12 tot 20 procent van de immigranten als niet-Joden werd beschouwd toen de immigratie na de Koude Oorlog serieus begon, steeg hun aantal tot eind jaren negentig tussen de 40 en de helft. In het eerste decennium van de jaren 2000 lag het aandeel van degenen die als niet-Joods werden aangemerkt tussen 56 en 60 procent.

In een land waar demografische argumenten van alle politieke gewichten dragen tot kwesties van religie en staat tot het vredesproces, zijn nauwkeurige cijfers van cruciaal belang, zei de Israëlische demograaf Sergio DellaPergolla. Hij zei dat de nieuwe cijfers op gespannen voet staan ​​met een deel van de retoriek die wordt gebruikt in de openbare debatten van Israël.

éGezien het feit dat Joden 75 procent van de totale Israëlische bevolking vormen, was de groei van de niet-Joodse componenten sneller en daarom verminderde het Jodendom van Israël – ondanks de triomfalistische verklaringen van bepaalde politieke kringen dat het Arabische vruchtbaarheidscijfer is afgenomen”, zei hij. De oprichter van Itim, Rabbi Seth Farber, zei dat de cijfers wijzen op de noodzaak om Israëls omslachtige proces voor het bekeren tot het Jodendom los te maken.

Terwijl ongeveer driekwart van de huidige bevolking van Israël in de een of andere mate als Joods wordt beschouwd, éals we alle mensen die alijah maakten die niet halachisch joods waren, van dat [totaal] zouden afhalen, zou het aantal Joden naar beneden gaan met minder dan 65 procent,” vertelde Farber aan JTA. “Het zou in wezen de Joodse staat Israël vernietigen.”

“Israël doet fatsoenlijk werk door mensen hierheen te brengen, maar het is een vreselijke taak om deze immigranten volledig in de schoot van het Joodse volk te brengen. Omdat de enige manier om dat te doen is om hun volledige rechten hier in Israël te garanderen en in het bijzonder om te trouwen. En de enige manier om dat te doen is om een ​​systeem van conversie te bieden dat onderweg toegankelijk en over te brengen en onbetwistbaar is. Het rabbinaat steekt zijn kop in het zand met betrekking tot een demografische tijdbom voor het volk van Israël.”

Plaatje hierboven: Het Opper-Rabbinaat van Israël is door de Israëlische wet erkend als de hoogste rabbijnse autoriteit voor het Jodendom in Israël. Het wordt gevormd uit twee opperrabbijnen: een Ashkenazische rabbijn David Lau (rechts) en een Sefardische rabbijn Yitzak Yosef (links) die sinds 2013 het rabbinaat leiden en verkozen zijn voor een periode van tien jaar. [beeldbron: Yaakov Coehn/Flash90]

Het rabbinaat heeft als de enige wettelijke religieuze autoriteit in Israël, rechtsmacht over vele aspecten van het Joodse leven in Israël. De rechtsmacht omvat persoonlijke statuskwesties, zoals Joodse huwelijken en Joodse echtscheidingen, evenals Joodse begrafenissen, bekering tot het Jodendom, koosjere wetten en koosjere certificering, Joodse immigranten naar Israël (olim), toezicht op Joodse heilige plaatsen, werken met verschillende rituele baden (mikvaot) en yeshivas, en het toezicht over de Rabbijnse rechtbanken in Israël.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Sam Sokol “Why most recent immigrants to Israel aren’t considered Jewish” van 3 januari 2019 op de site van The Jewish Telegraphic Agency (JTA)

♦ een artikel op deze blogMeer dan de helft van de immigranten van Israël werden in 2018 niet erkend als Joden” van 4 januari 2019

♦ naar een artikel van Kobi Nachshoni “More than half of Israel’s immigrants in 2018 not recognized as Jews” van 2 januari 2019 op de site van Ynet News (Yedioth Ahronoth)

3 gedachtes over “Waarom de meest recente immigranten naar Israël niet als Joods worden beschouwd

  1. Hallo Brabosh,

    Ook bij onze messiaanse gemeenschap komt af en toe een jongeman die zegt joods te zijn,niet van zijn moeders kant,maar van zijn vaders kant,en volgens mij kan dat niet.
    Om er een draai aan te geven,zeggen ze dat die instelling niet meer geld,maar daar zet ik toch mijn vraagtekens bij.
    Want is er 1 bevolkingsgroep,die zo enorm gebrand is op regels en wetgeving,dan zijn het de joden wel.
    Als je maar een keppeltje draagt en een tsissiet draagt,(of hoe heet dat,met die draden onder je jasje vandaan),dan kun je je jood noemen.
    En ook die aliya,s , vooral bij Family7 zijn ze zo op gebrand,ik zet daar hele grote vraagtekens bij.
    Ik geloof dat Israel toch,op een gegeven moment het kaf van het koren (moet)gaat(n) scheiden,want iedere economische gelukszoeker wil wel zo,n leventje.
    Maar ik denk,dat velen,op den duur weer terug willen,want als ze nu eenmaal geaclimatiseerd zijn,moeten ze toch gaan werken,anders is het het uit met de pret.
    En je hoort weinig of niets van mensen die het land weer verlaten hebben,maar dat schijnen er ook aanzienlijk veel te zijn.
    De harde kern,in onze gemeenschap,roept ook regelmatig,in Israel moet je zijn,want daar gaat het gebeuren.
    Ja zeker,zeg ik dan,de grote eindstrijd,maar daar willen ze dan weer niet van horen.
    Het liefste blijf ik dan bij de Bijbel,dat is vertrouwd,en die laat zich niet meeslepen door gevoelens.

    Met vriendelijke groet,

    Ruud Imthorn.

    ________________________________

    Like

  2. Persoonlijk laten mij al die interreligieuze disputen ijskoud. Ik bespeur er teveel ingebouwde onverdraagzaamheid ten aanzien van andersdenkenden en anders gelovigen. Tenzij je van hetzelfde geloof bent. Absurd dus.

    Tenslotte beschouw ik de Joden als een volk en Israël als de natiestaat van het Joodse volk. Laat ze het maar onder elkaar uitvechten en kijken waar het op uitdraait. Het zijn mijn zakens niet.

    Tenslotte werden de Joden niet speciaal vervolgd om hun religie maar omwille van het feit dat ze Joods waren. Kijk maar naar de rassenwetten van Nuerenberg waar het volstond dat als één van je vier grootouders van Joodse origine was, dat genoeg reden was je in een concentratiekamp op te sluiten (en erger).

    Het feit dat ik soms dergelijke artikelen vertaal en plaats, is enkel bedoeld om mensen een spiegel voor te houden, in de hoop dat ze zich wat minder ernstig zullen nemen en ruimte laten voor debat en open staan voor kritiek. Daar mort wel een en ander;

    Rassenwetten van Nuerenberg 1935:

    Like

Reacties zijn gesloten.