Meer dan de helft van de immigranten van Israël werden in 2018 niet erkend als Joden

Plaatje hierboven: “Wie is een Jood?” Een campagne door orthodoxe Joden in Israël om de Wet van Terugkeer te wijzigen, die alle Joden het recht geeft om zich in Israël te vestigen, vervreemdde vele Amerikaanse Joden in 1984, toen deze cartoon werd getekend [beeldbron: Skyrock]

Meer dan de helft van de nieuwe immigranten naar Israël in 2018 worden niet erkend als Joods volgens de Halachische (Joodse) wet en de orthodoxe rabbijnse instelling die het religieuze leven in het land beheerst.

Volgens gegevens van het Centraal Bureau voor de Statistiek van Israël (CBS) groeide de bevolking van het land vorig jaar met 173.600 mensen. Er was een netto overschot van 32.600 nieuwe immigranten (na aftrek van emigranten).

Slechts 39% van de immigranten wordt erkend als Joden, vergeleken met 54% die zijn geclassificeerd als ‘anderen’. De meesten kwamen in aanmerking om naar Israël te verhuizen onder de wet van terugkeer vanwege een Joodse voorouder. De resterende 7% van de aankomsten waren Arabisch. Ter vergelijking: in 2017 werd 52% van de immigranten als Joods erkend.

De meeste immigranten kwamen uit Rusland, Oekraïne, Frankrijk en de VS. Ze hebben blijkbaar een of andere vorm van Joodse identiteit en familiegeschiedenis en sluiten zich aan bij de vele duizenden Israëli’s die door het ministerie van Binnenlandse Zaken zijn geregistreerd als ‘een religie ontbreekt’ om Halachische redenen, maar hebben moeite zich binnen het huidige systeem te bekeren tot het Jodendom.

Demografische schattingen stellen het aantal Israëli’s binnen die categorie tussen 300.000 en 400.000, en het aantal neemt alleen maar toe als gevolg van natuurlijke groei en immigratie. Een van de belangrijkste implicaties is dat de meeste mensen die zich in deze situatie bevinden, niet kunnen trouwen binnen de richtlijnen van het rabbinaat omdat ze Halachisch niet als Joden worden erkend en daarom een ​​fundamenteel recht als burgers worden ontzegd.

Slechts in de weinige gevallen waarin beide partners worden vermeld als ‘een religie ontbreekt’, kunnen ze in Israël trouwen via een burgerlijk huwelijk, in overeenstemming met een wet van 2010. Maar dat is echter afhankelijk van de rabbinale eerste bevestiging dat beide partijen zeker niet-Joods zijn.

“Twee Joden, drie meningen”

Een demografisch probleem creëren
De vrijgave van de gegevens komt snel nadat ultraorthodoxe politieke partijen en het Opperrabbinaat hebben de conclusies van het Nissim Comité geschrapt en hebben met succes een bekeringswet getorpedeerd die het monopolie op conversies van het orthodoxe establishment zou hebben afgeschaft.

In de praktijk moedigt de staat immigratie aan, maar het staat de immigranten niet toe om zich te vestigen en legaal te trouwen en maakt het hen zelfs moeilijk om te bekeren en hun status te normaliseren.

Rabbijn Shaul Farber is de directeur van ITIM (Resources and Advocacy for Jewish Life), een belangenbehartigingsgroep die mensen helpt bij het navigeren door de bureaucratie van de religieuze autoriteiten in Israël, en de oprichter van de particuliere religieuze rechtbank Giyur K’Halacha, een niet-gouvernementeel netwerk van omwisselingsgerechten.

Verwijzend naar de statistieken, beschuldigde hij de regering van het creëren van een demografisch probleem ‘met zijn eigen handen’ door immigratie toe te staan ​​in overeenstemming met de wet van terugkeer, maar niet toe te staan ​​dat veel van die immigranten trouwen.

“Dit zijn mensen die dienen in de IDF, belasting betalen en een onlosmakelijk onderdeel zijn van het Joods-Israëlische sociale weefsel,” zegt hij. “Dit beleid schaadt de acclimatisatie van de immigranten ernstig, schaadt hun Joodse identiteit en knijpt een oogje toe dicht voor hun problemen. Giyur K’Halacha biedt een ethische oplossing voor hen, maar er moet een fundamentele behandeling van het conversiesysteem komen. Dit is onze Joodse en democratische taak.”

Plaatje hierboven: Het Opper-Rabbinaat van Israël is door de Israëlische wet erkend als de hoogste rabbijnse autoriteit voor het Jodendom in Israël. Het wordt gevormd uit twee opperrabbijnen: een Ashkenazische rabbijn David Lau (rechts) en een Sefardische rabbijn Yitzak Yosef (links) die sinds 2013 het rabbinaat leiden en verkozen zijn voor een periode van tien jaar. [beeldbron: Yaakov Coehn/Flash90]

Het rabbinaat heeft als de enige wettelijke religieuze autoriteit in Israël, rechtsmacht over vele aspecten van het Joodse leven in Israël. De rechtsmacht omvat persoonlijke statuskwesties, zoals Joodse huwelijken en Joodse echtscheidingen, evenals Joodse begrafenissen, bekering tot het Jodendom, koosjere wetten en koosjere certificering, Joodse immigranten naar Israël (olim), toezicht op Joodse heilige plaatsen, werken met verschillende rituele baden (mikvaot) en yeshivas, en het toezicht over de Rabbijnse rechtbanken in Israël.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Kobi Nachshoni “More than half of Israel’s immigrants in 2018 not recognized as Jews – Jewish status of 54% of new arrivals in doubt, as they join the scores of Israelis who government welcomes under Law of Return but who face problems marrying due to Orthodox monopoly on religious life” van 2 januari 2019 op de site van Ynet News (Yedioth Ahronoth)