Voor wanneer een einde aan de Duitse hypocrisie jegen Israël en de Joden?

De antisemitisme-commissaris voor Duitsland, Felix Klein, kondigde onlangs plannen aan om de Duitse financiering van buitenlandse organisaties en initiatieven aan bepaalde voorwaarden te verbinden op grond van het feit dat het geld niet wordt gebruikt door organisaties die betrokken zijn bij welke vorm van antisemitische activiteit dan ook, wat een keerpunt zou kunnen zijn in een van de meer problematische aspecten van Duits-Israëlische banden.

Verbazingwekkend, hetzelfde Duitsland dat er prat op gaat lessen te hebben getrokken uit zijn nazi-verleden en zijn diepe vriendschap met Israël aankondigt bij elke gelegenheid die in de praktijk wordt geboden, ondersteunt organisaties, met name in Arabische en islamitische staten, die de haat tegen Joden en Israël verspreiden of schandalige tolerantie vertonen voor dergelijke haat.

Dit fenomeen wordt voornamelijk geassocieerd met de Palestijnse gebieden, maar heeft in zijn bredere context invloed op wat er gebeurt op scholen die worden gerund door UNRWA, het Amerikaanse agentschap voor Palestijnse vluchtelingen, in Arabische landen.

Klein benadrukte in zijn verklaring dat een overtreding van deze clausule zou leiden tot een onmiddellijke stopzetting van de overdracht van Duitse fondsen. Mocht het plan doorgaan, dan zou het van Duitsland een pionier maken over de kwestie in Europa, een rol die het land al een tijdje geleden had moeten spelen. Dat is de echte test.

We mogen de oppositie tegen dit initiatief van de Duitse ministeries die getroffen zijn door dit maneuvre niet verwerpen, met name het federale ministerie voor economische samenwerking en ontwikkeling, dat beschouwd wordt als een bastion van de Duitse linkerzijde en dat verantwoordelijk is voor een aanzienlijk deel van de Berlijnse politiek en de financiering naar het buitenland.

Onder de ambtenaren van het Duitse ministerie van Buitenlandse Zaken zullen er ook mensen zijn die aarzelen om de stap van Klein toe te juichen, omdat, uitgaande van de internationale definitie van antisemitisme, bepaalde vormen van kritiek van Israël zouden kunnen voorkomen dat Berlijn een aantal organisaties steunt, waarvan sommige gevestigd zijn in Iran, wiens problematische standpunten het ministerie al het mogelijke heeft gedaan om deze te negeren.

Deze belangrijke uitspraak van een hoge Duitse regeringsfunctionaris komt op een moment dat Jeruzalem eindelijk heeft besloten wakker te worden uit zijn passieve sluimering die kenmerkend is voor Israëls officiële benadering van de dualiteit van het Duitse standpunt dat Berlijn zijn toewijding aan het bestaan ​​en de veiligheid van Israël ziet verklaren terwijl het tegelijkertijd zijn steun geeft aan ngo’s en organisaties die het bestaan ​​en de veiligheid van de Joodse staat ondermijnen.

Tientallen jaren lang heeft de Israëlische regering er de voorkeur aan gegeven de steeds problematischere aard van het Duitse hypocriete beleid te negeren, niet alleen wat betreft het buitenland, maar ook binnen Israël en Duitsland zelf. Israels verklaring hiervoor was dat functionarissen trachtten te voorkomen dat ze enige actie ondernamen die de nauwe banden met Berlijn, die zoals ze het uitdrukten, “Israël zoveel heeft gegeven” zou kunnen ondermijnen.

Inderdaad, Duitsland investeert aardig wat geld in Israël. Hoewel de omvang van deze investering niet bekend is, hebben we het over een uitgebreide activiteit door overheids-, politieke, particuliere en filmische fondsen. Een van de redenen waarom er zo weinig bekend is over de omvang van de Duitse financiering is dat veel Israëli’s – waaronder kunstenaars, politici, journalisten en burgerorganisaties die beurzen, fondsen, reizen en uitnodigingen voor conferenties ontvangen – profiteren van deze Duitse “vrijgevigheid”.

Aanvankelijk waren de substantiële investeringen van Duitsland in Israël gericht op het vormgeven van de relatie tussen de twee landen, en vooral op het creëren van een positief beeld van Duitsland waardoor het de Holocaust-episode zou kunnen verlaten en de moord op 6 miljoen Joden een verre herinnering zou blijven.

Nadat deze fase als een succes werd beschouwd, grotendeels te danken aan de pogingen van Israël om het land te promoten als ‘een ander Duitsland’, kon Berlijn door naar de tweede fase van hun strategie en hun fondsen richten op pogingen om het aanzien van Israël te veranderen door in te grijpen in haar interne aangelegenheden.

De huidige Israëlische regering besliste om dit verontrustende fenomeen te bespreken, zonder rekening te houden met de vriendschappelijke bilaterale banden die we beiden konden en zouden moeten hebben met de regering in Berlijn. Terwijl je zou denken dat een dergelijke stap nodig zou zijn, zien alleen die bekende elementen, waaronder die welke met name door de Duitse regering worden gefinancierd, dit als pure onbeschaamdheid.

Als soevereine staat heeft Israël het recht en de plicht om zijn bezorgdheid te uiten over de financiering door Berlijn van Duitse instanties die de boycot-, desinvestering- en sanctiebeweging (BDS) bevorderen, die oproept tot de vernietiging van Israël, of het nu gaat om een ​​Joods museum of een internationaal filmfestival.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Eldad Beck “An end to German hypocrisy” van 25 december 2018 op de site van Israel Hayom

4 gedachtes over “Voor wanneer een einde aan de Duitse hypocrisie jegen Israël en de Joden?

  1. Er is nog steeds sprake van grote herstelbetaling – wiedergutmachung- vauit duitsland ,ook worden nog steeds pensioenen uitbetaald aan ww2 overlevers die al sinds 1945in Israel wonen ! gewoon een wettelijke en zedelijke plicht waar de “janmetdepet”duitser niet veel van weet !

    Like

  2. Alles goed en wel. Slechte relaties tussen Duitsland en Israël zijn heel erg ongunstig voor Israël. Verder moeten we niet teveel generaliseren. Bij metingen van nu komen veel andere Europese landen er slechter af dan Duitsland. Minder bemoeienissen graag, meer handel.
    .

    Like

Reacties zijn gesloten.