Met ‘vrienden’ zoals Angela Merkel, heeft Israël nog vijanden nodig?

Afgelopen zaterdag stemde de christen-democratische partij van de Duitse bondskanselier Angela Merkel tegen een motie om de financiering voor de Palestijnse Autoriteit te bevriezen totdat deze stopt met de “betalen om toe te slagen” – aka aanbestedingen aan terroristen en hun families.

De motie stelde dat “met de betalingen de PA willens en wetens terreur tegen Israël steunt en dit tot een waardige financiële onderneming maakt.” Merkel’s partij had daar echter geen oren naar.

Een dag later heeft een Palestijnse terreuraanslag een zwangere vrouw ernstig verwond. De baby, die werd bevrijd tijdens een spoedprocedure, overleefde een paar dagen maar overleed op woensdag. In oktober tijdens een bezoek aan het gedenkmuseum van Yad Vashem in Jeruzalem, noemde Merkel de “eeuwige verantwoordelijkheid van Duitsland om zich deze misdaad te herinneren en om antisemitisme, xenofobie, haat en geweld te bestrijden.”

Tegen antisemitisme en andere kwalen ageren, betekent echter weinig voor Merkel wanneer zij de stempel ‘Made in Iran‘ dragen. Vorige maand, tijdens een van de honderden directe of impliciete oproepen van Iran tot de vernietiging van Israël, noemde de “gematigde” president Hassan Rouhani Israël een “kankergezwel in de regio” en een “nepregime.” De Europese Unie, waar Duitsland al decennialang aan het roer staat, noemde Rouhani’s woorden “volstrekt onaanvaardbaar.”

Maar dit was gewoon lippendienst. Zoals Iran Israël bedreigt met vernietiging, geld financiert en terroristische organisaties traint langs de grenzen van Israël, de Holocaust ontkent, ballistische raketten bouwt, onrust en oproer verspreidt in het Midden-Oosten, en ernstige mensenrechtenmisbruiken pleegt thuis, blijft Duitsland desondanks de belangrijkste handelspartner van Iran.’

Vorige maand, na het negeren van Amerikaanse sancties tegen Iran, heeft de Duitse regering 911 miljoen euro exportkredieten verstrekt aan 58 Duitse bedrijven. De kredieten zijn bedoeld om de zakelijke omgang tussen [deze bedrijven] met Iran te beschermen tegen de grote risico’s van zijn markten. ‘De export van Duitse bedrijven naar Iran was zelfs al in oktober gestegen.

Later in november bleek uit nieuwsrapporten dat Duitsland en Frankrijk het voortouw nemen bij het ontwikkelen van een handelsmechanisme tussen de EU en Iran dat bekend staat als het ‘Special Purpose Vehicle’, om Iran te helpen de Amerikaanse sancties te overbruggen. De SVP zou in wezen “een clearinginstelling zijn die geldoverdrachten in [US] dollar tussen de EU en Iran vermijdt.”

Merkel en de Franse president Emmanuel Macron doen hun uiterste best om het ayatollah-regime in leven te houden, welvarend en in staat om al zijn activiteiten te financieren. Merkel’s giftigheid voor Israël en de toenadering tot Iran gaan nog verder.

Vorige week kondigde Tomas Sandell, directeur van de in Brussel gevestigde Europese coalitie voor Israël, aan dat Merkel “een campagne had gevoerd om te voorkomen dat Midden- en Oost-Europese landen hun [ambassades van Tel Aviv] naar Jeruzalem zouden verplaatsen.” Sandell zei dit en andere anti-Israël bewegingen door Merkel “hebben te maken met de Iraanse nucleaire deal.”

Het rapport impliceerde, maar verklaarde niet expliciet, dat Merkel handelt in het spoor van Iran en roept tot schijnbewegingen die de mullahs overstuur zouden maken. In het licht van de bewegingen van Merkel die Iran beschermen en ondersteunen, is deze implicatie heel aannemelijk.

Onder Merkel zit niet al het gedrag van Duitsland ten opzichte van Israël in de debetkolom. Duitsland is Israël’s leidende Europese handelspartner en zijn bedrijven investeren fors in Israëlische startups. Er is ook samenwerking op het gebied van veiligheid; eerder dit jaar tekende Duitsland een contract voor de huur van Heron UAV’s van Israel Aerospace Industries.

De algemene balans van bondskanselier Merkel met betrekking tot Israël is echter negatief, waardoor een vraag blijft bestaan ​​of haar regering vriend of vijand is.


Bronnen:

♦ naar een artikel van P. David Hornik “With Friends Like Angela Merkel, Does Israel Need Enemies?” van 12 december 2018 op de site van PJ Media

4 gedachtes over “Met ‘vrienden’ zoals Angela Merkel, heeft Israël nog vijanden nodig?

  1. Merkel is gewoon een Duitse. Zij gedraagt zich zoals ze het geleerd heeft…..Joden moeten weg, maakt niet hoe.

    Proxi’s zoals palestijnen, Hezbollah, Iran of een ieder die zich voor deze job aanbied zodat Europa de handen schoon kan houden, is welkom.

    Tenslottel zijn Europeanen géén Antisemieten…..wél Jodenhaters.

    Like

  2. Merkel denkt nog een belangrijke rol een te kunnen vervullen bij de onderhandelingen in het Midden-Oosten. Ondertussen is haar rol in de binnenlandse politiek totaal veranderd, zijn de verhoudingen in het Midden-Oosten veranderd en is niet eens duidelijk wie waar aan welke poppetjes trekt. Hamas en de PA zijn niet zelfstandig. Hezbollah is net als Hamas een terroristische organisatie met een stukje zorg erbij, zoals bij elke misdaadorganisatie van enige grootte.
    De Frans-Duitse as kan nog wel eens leiden tot grote problemen met de Amerikanen. Benieuwd hoe solidair we in de EU op lange termijn blijven. Ach ja, dan is de sjah van Perzië ondertussen weer terug.

    Like

Reacties zijn gesloten.