De grimmige optie van Israël: Arabieren in Gaza of Joden in de Negev

Albert Einstein: “We kunnen onze problemen niet oplossen op dezelfde wijze als toen we ze creëerden.

De nachtmerrie-verhalen van de Likoed zijn bekend. Ze beloofden immers ook Katyusha-raketten vanuit Gaza. Een jaar lang stond Gaza grotendeels onder het bestuur van de Palestijnse Autoriteit. Er is geen enkele Katyusha-raket geweest. Noch zal er een zijn…” – Premier Yitzhak Rabin op 28 september 1995, amper zes dagen vooraleer hij vermoord werd door Yigal Amir op 4 november 1995.

Ik ben er rotsvast van overtuigd en geloof echt dat deze terugtrekking … zal worden gewaardeerd door degenen die dichtbij en ver weg zijn, het zal de vijandigheid verminderen, door boycots en belegeringen heenbreken en ons voortstuwen op het pad van vrede met de Palestijnen…” – Premier Ariel Sharon op 25 oktober 2004 over het Disengagement Plan. Met de terugtrekking van de IDF op 11 september 2005 was de ontruiming van Gaza voltooid. Enkele maanden later werd Sharon ziek en viel op 4 januari 2006 in een diepe coma waaruit hij niet meer zal ontwaken. 


Het probleem in Gaza is niet operationeel. Het is conceptueel!

Als het Israëlische leiderschap standhoudt met zijn perceptie over de Palestijnse Arabieren in het algemeen, en met name de Gazanen, als potentiële partners in een toekomstige vredesregeling, in plaats van ze waar te nemen zoals ze zichzelf waarnemen – als onverzoenlijke vijanden, wiens vijandschap tegenover de Joodse staat niet is geworteld in wat het doet, maar in wat het is – zal het nooit in staat zijn om een ​​beleid te formuleren dat in staat is om de voortdurende en voortdurend toenemende dreiging die voortkomt uit de Gazastrook effectief aan te pakken.

Fataal falen van conventionele wijsheid
De dramatische escalatie van het geweld op maandag – de dag nadat Israël de overdracht van miljoenen Qatari-dollars naar de door Hamas geregeerde enclave toestond, naar verluidt om de verslechterende humanitaire crisis daar te verlichten, onderstreepte de zinloosheid om zich te houden aan de dictaten van conventionele wijsheid – d.w.z. dat toenemende humanitaire hulp zal werken om het geweld langs en over de grens met Israël te onderdrukken, of op zijn minst aanzienlijk te verminderen. Inderdaad, recente gebeurtenissen hebben alleen maar duidelijk gemaakt hoe ongegrond de heersende dogma’s, die het discours domineren, zijn gebleken.

Keer op keer werd tijdens het conflict duidelijk en overtuigend aangetoond dat de armoede en ontberingen niet de reden zijn voor de Arabische vijandschap jegens Israël. Integendeel! Het is Arabische vijandschap jegens Israël die aan de basis ligt voor de heersende armoede en ontbering.

Bijna onvermijdelijk doet de onthutsende herhaling van geweld langs de zuidelijke grens van Israël denken aan de kernachtige uitspraak die wordt toegeschreven aan Albert Einstein, die naar verluidt opmerkte: “We kunnen onze problemen niet oplossen op dezelfde wijze als toen we ze creëerden.”

De problemen van Gaza zijn tenslotte de onweerlegbare uitkomst van de slecht bedachte poging om zelfbestuur in Gaza en de Gazanen aan te vallen. Als zodanig is het een probleem dat niet kan worden opgelost door vol te houden met dezelfde manier van denken die het heeft gecreëerd. Dienovereenkomstig moet de mislukte formule van zelfbestuur voor Gaza terzijde worden geschoven – aangezien elke hardnekkige volharding erop alleen maar de huidige situatie zal blijven verergeren en de ellende die het uitlokt vergroten – voor zowel Arabier als Jood.

Onverantwoordelijke terughoudendheid
Het is in deze context dat het besluit van de Israëlische regering om af te zien van beslissende militaire actie, na bijna acht maanden van geweld tegen zijn burgers in het zuiden, moet worden beoordeeld – en niet alleen onvoorzichtig maar onverantwoordelijk moet worden genoemd!

Om de betekenis van deze vrij harde beschuldiging te begrijpen, moeten we ons herinneren dat sinds Israël de Gazastrook eenendertig jaar geleden eenzijdig heeft verlaten, zijn vijanden er in geslaagd zijn het bereik en de omvang van hun arsenaal onherkenbaar te verbeteren. Aan het einde van elke gevechtsronde werd de rustige periode van kalmte niet benut om hun samenleving te ontwikkelen of hun economie vooruit te helpen – maar eerder om hun krijgsmachten voor de volgende gevechtsronde te verbeteren. Als, in 2005, aan de vooravond van de ‘Terugtrekking’, een vooruitziende persoon had voorspeld dat de realiteit zou zijn zoals die nu is, dan zouden zijn waarschuwingen minachtend zijn afgedaan als ongegronde bangmakerij.

Als toen, toen de meest formidabele wapens die de terroristische organisatie in Gaza bezat, primitieve raketten waren met een explosieve lading van maximaal 5 kg en een bereik van niet meer dan 5 km, had iemand gewaarschuwd dat in de nabije toekomst alle Israëlische bevolkingscentra binnen een straal van 100 km zouden worden bedreigd door wapens met een hoog traject met oorlogskoppen tot 100 kg; als iemand indertijd had gesuggereerd dat Israël binnen een uur zou worden bedreigd met vuurkracht van honderden raketten / raketten / granaten; dan zou niemand zijn voorspelling ernstig hebben genomen.

[…]

Het bittere dilemma
Gezien de voortdurende verbetering van de militaire capaciteiten in Gaza, de irrelevantie van humanitaire hulp voor stabiliteit, de toenemende afkeer van de Israëlische burgerbevolking en de dreigende dreigingen op andere fronten, moet het Israëlische leiderschap de bittere waarheid internaliseren : De oplossing voor het probleem van Gaza is de deconstructie – niet de reconstructie ervan. Want aan het eind van de dag moet het een betreurenswaardig maar onvermijdelijk dilemma onder ogen zien: uiteindelijk zullen er Arabieren in Gaza zijn of Joden in de Negev. Op de lange termijn zullen zij er niet allebei kunnen zijn!

Lees hier verder het volledige artikel van Dr. Martin Sherman


Bronnen:

♦ naar een artikel van Dr. Martin Sherman “INTO THE FRAY: Israel’s Stark Option: Arabs in Gaza or Jews in the Negev” van 18 november 2018 op de site van The Jewish Press

Advertenties

2 gedachtes over “De grimmige optie van Israël: Arabieren in Gaza of Joden in de Negev

  1. Spijker op de kop !! mensen die met zoveel ingevreten haat en verbittering in hun hart leven zijn niet meer te genezen of te rehabiliteren ! waar zij ook gaan of zijn op deze planeet zal HAAT een deel van hun leven zijn ! de kleuters van gaza leren dit op UNWRA schooltjes !!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.