Chesler: ‘Als Joden is heldendom onze enige optie – we moeten ons recht op overleven winnen’

Iran liet onophoudelijk honderden raketten neerregenen op de burgers van Israël – 460 vurige bliksemschichten van bovenaf en het duurt nog steeds voort. Waarom nu?

Is Israël de zondebok voor het besluit van Amerika om sancties op Iran opnieuw in te voeren? Is de Joodse staat de permanente Azazel voor de zonden van degenen die ons haten? Is dit de manier waarop financiering door Qatar, bedoeld om Palestijns burgerleed te verlichten door hun moorddadige leiderschap, wordt gebruikt?

Iran heeft 460 raketten afgevuurd op de burgerbevolking van Israël met genocidale bedoelingen. Heeft de westerse media dat opgemerkt of er aandacht &an besteed? Niet precies. De kop in de New York Times luidde: “Geweld escaleert na een mislukte aanval op Gaza door Israëliërs.” Het is de schuld van Israël.

De langdurige en gewelddadige belegering aan de grens met Gaza, gevuld met brandende vliegers en brandende autobanden (die schade veroorzaakten aan milieu- en eigendommen en psychologische terreur) werd consequent omschreven als een “protest”. Zo was het ook vandaag weer. In de regel worden de Arabische en Iraanse moslimterroristen en jihadisten beschreven als “militanten”.

Vandaag, op pagina 8, leidt de New York Times als volgt met een foto met vijf kolommen: “Een huis in Gaza was een van de tientallen die tijdens de 24-uursstrijd werden verwoest. Dit huis lag dicht bij Al Aqua-televisie, een station in Hamas dat Israël maandag bombardeerde.”

Daarnaast hebben ze nog twee vierkolomsfoto’s waarop een huilende Arabische vrouw wordt getroost door een andere vrouw; beiden dragen hijab en woonden een begrafenis bij van een gedode Palestijn. Dit onderschrift luidt: “Acht mensen werden gedood in 24 uur vechten. Een daarvan was Mohammed Ouda, een Palestijn van Beit Lahia in de noordelijke Gazastrook. Gaza trof Israël met 460 raketten en mortieren. Israël maakte een handvol hoogbouwsels in Gaza met de grond gelijk. Tegen dinsdag was het afgelopen.

In een tweede artikel beschrijft de Times Hamas opnieuw als “Islamitische militant (en)” maar nooit als islamitische jihadistische terroristen. Het beschrijft de 460+ raketten als “een uitbarsting van vijandelijkheden tussen Israël en Hamas-militanten.” Stel je de indoctrinatie voor die deze enkele media-krant heeft volbracht met stukjes en foto’s zoals deze, dag na dag, jaar na jaar.

Tot zover de New York Times. Hoe zit het met de Joodse media? Volgens een lezer die anoniem wil blijven, onthulde een zorgvuldige zoektocht naar de twitteraccounts van de redacteuren op The Forward van 11 november tot 13 november, dat Jane Eisner, de hoofdredacteur, de raketten negeerde, evenals Executive Editor Dan Friedman; nieuwsredacteur Helen Chernikoff, plaatsvervangend nieuwsredacteur van Aiden Pink, plaatsvervangend opinie-editor Laura Adkins, hoofdredacteur J.J. Goldberg en schrijver Josh Nathan-Kazis  hadden allemaal niets om te tweeten.

Ook op The Forward en in deze zelfde periode: Opinie-editor Batya Ungar-Sargon tweette niets over de raketten, maar schreef een stuk in het voordeel van de ondersteuning van de Women’s March; J.J. Goldberg (die niks heeft gezegd/geschreven) tweette iets over de Hollywood Walk of Fame; en Life / Features-editor Avital Chizhik-Goldschmidt tweette iets over het feit dat ze een “echte moeder van het hogere gedeelte van het oosten was”.

Iran regent de dood en terreur op Israël. Hebben de Verenigde Naties deze eenzijdige aanval op burgers aan de kaak gesteld? Of roepen ze, op hun gebruikelijke manier, beide partijen op om terughoudend te zijn? Dàt hebben ze wel gedaan.

Oh ik weet het. Hebben de naar verluidt berouwvolle leiders van de zogenaamde Vrouwenmars (die nu zegt dat ze antisemitisme in al zijn vormen aanvechten, maar die nog steeds weigeren minister Farrakhan aan te klagen) – op zijn minst deze raketten aan de kaak gesteld? Nee, ik denk het niet. Laat het me weten als ze dat doen.

Onlangs begon een feministe die ik amper ken, me uit te schelden over mijn Zionisme. Was ik niet langer voor ‘vrede?’ ‘Hoe kon ik de koloniale kolonisten die Joden over de hele wereld in gevaar brachten, daadwerkelijk steunen? “Heb ik geen sympathie voor de Palestijnen?” “Heeft mijn persoonlijke ervaring in Kaboel mij voor altijd verdorven over Arabieren?”

Oy, ik wist niet waar ik moest beginnen. Weet ze dat Afghanen geen Arabieren zijn? Dat zij allemaal Boeddhisten en heidenen waren totdat islamitische kruisvaarders het land via het zwaard bekeerden? Begrijpt ze dat de echte nederzettingen in kwestie, de botten in de keel van Jodenhaters, Tel Aviv en Haifa niet Judea en Samaria zijn? Weet ze zelfs dat Israël niet langer in Gaza is?

Wat ik zei: “Je weet hoe vrouwen verguisd zijn, gezien worden als het kwaad en gek? Zo is ook Israël belasterd en belogen. Tot of zonder dat je dit begrijpt, ben je echt niet klaar om dit gesprek te voeren.”

Dit is inderdaad een lange en lelijke oorlog, zowel op de grond als in termen van propaganda. Als Joden is heldendom onze enige optie. We kunnen niet stoppen. We moeten het doorstaan. En we moeten ons recht op overleven winnen.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Prof. Phyllis Chesler “Heroism is our only option – Israel’s fight is indeed a long and ugly war, both on the ground and in terms of propaganda” van 14 november 2018 op de site van Arutz Sheva

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.