De Joodse Natiestaatwet van Israël versus de Palestijnse leugens

De afgelopen weken hebben de Palestijnen en hun leiders hun stem sterk verheven tegen de nieuwe Nationaliteitswet van Israël, die de aard van de staat Israël als natiestaat van het Joodse volk specificeert. De Palestijnen hebben de wet veroordeeld als “racistisch” en beweren dat het de weg vrijmaakt voor Israël om een “apartheidsstaat” te worden.

Deze week riepen de Palestijnen een algemene staking op de Westelijke Jordaanoever en in de Gazastrook uit om te protesteren tegen deze wet, die, zo zeggen ze, “de twee-statenoplossing elimineert”.

Het onduidelijk waarom de Palestijnen die op de Westelijke Jordaanoever en in de Gazastrook wonen zich zorgen maken over de nieuwe wet. De Palestijnen die in die gebieden wonen zijn geen Israëlische burgers en maken geen deel uit van het Israëlische politieke systeem. De Palestijnen die in die gebieden wonen, hebben hun eigen (Palestijnse) burgerschap, hun eigen vlag, hun eigen parlement en hun eigen regering. Zij worden op geen enkele wijze door de wet beïnvloed. Dit feit maakt hun verzet tegen de wet belachelijk.

Omdat ze hun eigen parlement en staatsinstellingen hebben, staat het de Palestijnen vrij om alle wetten aan te nemen die ze willen, zonder de toestemming van Israël of een andere partij te vragen.

De meeste mensen zijn zich er niet van bewust dat de Palestijnen hun eigen wetten hebben, waaronder de “Palestijnse Basiswet“, die in 2002 door de Palestijnse Wetgevende Raad werd aangenomen.

Waarom is het belangrijk om de wereld juist nu aan deze Palestijnse wet te herinneren?

Aangezien de Palestijnen zich sterk verzetten tegen de Israëlische Nationaliteitswet (die niets met hen te maken heeft), is het noodzakelijk om één van de belangrijkste artikelen van de Palestijnse basiswet onder internationale aandacht te brengen. Alleen dan zal de wereld begrijpen hoe de Palestijnen en hun leiders iedereen voor de gek houden en hypocrisie en dubbele standaarden hanteren.

De Palestijnen zeggen dat ze Israël niet kunnen accepteren als een Joodse staat en zullen het ook nooit erkennen als het thuisland van het Joodse volk. Dit, zo stellen de Palestijnen, is een van de belangrijkste redenen waarom zij tegen de nieuwe Israëlische wet zijn.

In de afgelopen jaren heeft president Mahmoud Abbas van de Palestijnse Autoriteit (PA) herhaaldelijk zijn felle weigering uitgesproken om Israël te erkennen als een Joodse staat. In feite heeft hij nooit een kans gemist om zijn standpunt over dit onderwerp duidelijk te maken. “We zullen de Joodse identiteit van Israël niet erkennen of accepteren,” heeft Abbas de afgelopen jaren herhaaldelijk verklaard.

Abbas en de Palestijnen zullen Israël natuurlijk nooit accepteren als het vaderland voor het Joodse volk. Door dit te doen, denken ze, zouden Palestijnse vluchtelingen en hun nakomelingen nooit meer terugkeren naar hun vroegere huizen in Israël. De Palestijnen argumenteren herhaaldelijk dat het “recht op terugkeer” heilig is en dat, onder in elke overeenkomst met Israël, miljoenen Palestijnen toestemming moeten krijgen om terug te keren naar Israël – wat betekent dat de Joden een minderheid zouden worden in hun eigen land.

De Palestijnen, zo fel gekant tegen Israël als die zichzelf tot een Joodse staat uitroept, zijn precies diezelfden die stellen dat de islam de officiële religie in een toekomstige Palestijnse staat zal zijn. Artikel 4 van de Palestijnse Basiswet stelt: “De islam is de officiële religie in Palestina. De principes van de Islamitische Sharia zullen de belangrijkste bron van wetgeving zijn. Arabisch zal de officiële taal zijn.”

Dit is dus de logica van Abbas en de Palestijnen: Israël dat zichzelf definieert als een Joodse staat is een daad van “racisme” en “apartheid”, terwijl de toekomstige Palestijnse staat natuurlijk een Islamitische staat zal zijn onder de Sharia, en dat is vermoedelijk geen daad van “racisme” of “apartheid”.

In een andere ironische verdraaiing stellen de Palestijnen dat ze zich verzetten tegen de nieuwe Israëlische wet omdat die het Arabisch als een officiële taal in Israël “afschaft” (een valse bewering), terwijl ze voorbereidingen maken om Arabisch als de enige officiële taal van hun toekomstige staat te hanteren.

In feite erkent de Israëlische Nationaliteitswet het Arabisch als primaire taal. Hier is wat de wet in dit verband stelt:

“De Arabische taal heeft een speciale status in de staat; de regulering van de Arabische taal in staatsinstellingen of wanneer zij geconfronteerd worden met deze taal zal door de wet geregeld worden. Deze clausule verandert niets aan de status die aan de Arabische taal wordt gegeven.”

Terwijl Israël de Arabische taal blijft respecteren en zelfs een speciale status heeft toegekend, verwijzen de Palestijnen – in hun Palestijnse Basiswet – niet naar een andere taal dan alleen het Arabisch. De Palestijnse wet noemt niet eens Engels, Hebreeuws of Frans als secundaire talen. Het stelt dat de enige officiële taal in de Palestijnse staat Arabisch is, en Arabisch alleen.

Hier onthult zich de dubbele moraal met betrekking tot het standpunt van de Palestijnen en de anderen over de Israëlische Nationaliteitswet. Alvorens Israël te veroordelen omdat het zijn karakter als Joodse staat wil behouden, moet de wereld uitleggen waarom het wel in orde is dat de Palestijnen van plan zijn dat hun toekomstige staat door de Islamitische wet wordt geregeerd.

Waarom wordt het de Palestijnen toegestaan om voor te bereiden dat de islam hun officiële godsdienst wordt, terwijl Israël wordt veroordeeld omdat het zijn Joodse karakter en identiteit wil behouden? Bovendien, waarom wordt Israël verketterd vanwege een wet die de speciale status van het Arabisch in de Joodse staat garandeert, terwijl er niemand zich verwonderd afvraagt waarom de Palestijnen in hun toekomstige staat enige andere taal weigeren dan het Arabisch?

We zijn getuige van weerom een opmerkelijk spiegelbeeld dat de Palestijnen ons brengen: opnieuw proberen ze Israël precies te ontzeggen wat ze vinden dat hun op een presenteerblaadje gebracht moet worden. Maar dit is hetzelfde oude Palestijnse verhaal in een nieuwe verpakking.

Deze keer willen de Palestijnen de grondbeginselen van de Palestijnse basiswet onder hun pet houden. Misschien maken ze zich zorgen over de wereldopinie over deze kwestie. Maar gezien de geschiedenis van de wereldopinie over verwante Palestijnse dubbelzinnigheid, hoeven de Palestijnen zich wellicht minder zorgen te maken dan ze denken.


Bronnen:

♦ naar een vertaling door W.J. Jongman en H. Sleijster van een artikel van Bassam Tawil “Israel’s ‘Nationality’ Law and Palestinian Lies” van 1 oktober 2018 op de site van The Gatestone Institute

Advertenties

2 gedachtes over “De Joodse Natiestaatwet van Israël versus de Palestijnse leugens

  1. “Palestijnse leugens ” is dat niet een vreemd soort pleonasme ?? ZOWIEZO is “de palestijn” al een verzinsel uit 1967 met een totaal verzonnen stamboom en geschiedenis (notabene: Egyptenaar en Algerijn als president) van een volk dat op zijn best Zwammende Arabier genoemd kan worden !! als schaamdoek voor de verloren oorlogen vervielen ze maar in wereldwijde terreuraanslagen ! gaat nu hun reet liggen roesten omdat buurland Israel een grondwet heeft ? krijgen ze kleurpoep omdat het geen sharia met eeuwige roomservice en gratis hemel-hoertjes garandeert voor kamikaze-patienten ?

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.