Van New York tot in Parijs: antisemitisme in de UNESCO

Deze week vergaderden 58 van de 195 lidstaten van UNESCO twee weken lang tijdens de 205de tweejaarlijkse Raad van Bestuur. Ze zullen rapporten over begrotingen, programma’s, mislukkingen en hun verwelijkingen evaluaren.

Sommigen van de deelnemende lidstaten zullen worden geïntimideerd, anderen zullen hun stem laten horen voor het ondersteunen van verkiezingskandidaten in het hele VN-systeem. Maar bovenal zullen ze elke hefboom gebruiken om de Joodse staat te kleineren en te vernederen.

Het Simon Wiesenthal Centrum organiseerde in 1992 de allereerste internationale conferentie van UNESCO over ‘Containing Antisemitism’ (het antisemitisme beheersen). In 1993 kwam directeur-generaal Federico Mayor – zo trots op zijn Joodse antecedenten – naar Los Angeles om er het Tolerantiemuseum te openen.

In 2003 opende zijn opvolger, Koichiro Matsuura, de tweede conferentie over ‘Antisemitisme Beheersen’ op het hoofdkantoor in Parijs en bezocht het museum een ​​paar maanden later. In 2012 trad directeur-generaal Irina Bokova in hun voetsporen in een heel andere sfeer. ‘Palestina’ was in november 2011 UNESCO binnengekomen met een vraatzuchtige honger naar chaos.

Het Simon Wiesenthal Centrum, in zijn hoedanigheid van ‘geassocieerde partner’ van UNESCO, bevocht de storm tijdens de tentoonstelling ‘People, Book, Land: The 3,500 Year Relationship of the Jewish People with the Holy Land’. Uitgesteld, doorgelicht en geannuleerd maar werd uiteindelijk in 2014 toch geopend in de UNESCO met enorme Joodse en niet-Joodse steun.

Aldus kwam een diefstalcampagne van het Joodse erfgoed op gang om ‘Palestina’ te valideren en nog meer resoluties om Israël te demoniseren dan – tussen de stemmende staten – Iran, Irak, Myanmar, Venezuela en Zimbabwe samen gecombineerd. Deze hebben geleid tot een meedogenloze antisemitische politisering van de UNESCO.

Rabat, Marokko, 7 juni 2017. De voormalige Franse minister voor Cultuur, de Frans-Joodse Audrey Azoulay (3de van links) op de esplanade Yacoub al-Mansour. Op de achtergrond het mausoleum van koning Mohammed V (1909-1961). Azoulay werd in oktober 2017 verkozen tot directeur-generaal van UNESCO. [beeldbron: Huffington Post]

De huidige directeur-generaal van de UNESCO, Audrey Azoulay van Frans-Joodse origine, verdient lof voor haar voornemen om dit VN-agentschap te depolitiseren. Haar opening van een symposium over onderwijs tegen antisemitisme vorige week, op het hoofdkantoor van de VN in New York – de stad met de grootste Joodse bevolking ter wereld – was een moedige uitdaging.

Haar pogingen om stemmen uit te stellen tegen antisemitische resoluties, zoals die welke pleiten voor de ‘de-judaïsering’ van de Tempelberg in Jeruzalem, de Grot van de Patriarchen in Hebron en zelfs de Westelijke Muur, zijn tactische maatregelen, maar geen strategie om UNESCO te genezen van zijn antisemitisme-ziekte. Vanuit het hoofdkwartier van de VN in New York zijn de daders nu teruggekeerd naar het hoofdkantoor van UNESCO in Parijs.

Wij rekenen op de directeur-generaal om de geest van haar symposium te behouden om antisemitisme te bestrijden. Ze moet haar autoriteit gebruiken om besluitvormers te benaderen en, minimaal, om een evenwicht te eisen: de Tempelberg moet altijd vergezeld gaan van de islamitische naam ‘Haram al-Sharif‘ (het nobele heiligdom), de westelijke muur van de Tempel moet voor altijd worden erkend als Joods – een evenwicht dat zou verwelkomd worden in de optiek van andere conflicten.

Dit vereist een in-house opleiding in 3500 jaar Joodse geschiedenis. Een begrip dat ‘uitstel’ van antisemitische resoluties alleen tactisch is. Ze mogen zelfs nooit worden ingediend.

De dag dat Azoulay werd ingewijd, verliet ik de ceremonie met zo’n 15 ambassadeurs en UNESCO-functionarissen.

Nummer 3 in de hiërarchie liep achter me aan. In de oren van zijn collega’s schreeuwde hij: “Shimon, ben je nu blij om je Jood als directeur-generaal te hebben?”

Ik antwoordde hem: “We zijn heel blij dat we een competente [directeur-generaal] zullen hebben.”

“Ah, ja,” antwoordde hij, “maar je kunt ons niet langer antisemieten noemen en doorgaan met het doden van kinderen!”

De toehoorders stonden er wezenloos en beschaamd bij. Ze begrepen nu wat antisemitisme is.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Shimon Samuels “From New York to Paris: antisemitism at Unesco” van 4 oktober 2018 op de site van The Jerusalem Post

Advertenties

Een gedachte over “Van New York tot in Parijs: antisemitisme in de UNESCO

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.