Israëls tolerantie voor kleinschalige terreuraanslagen moet ophouden

Plaatje hierboven: Wijlen Ari Fuld, vermoord door een 17-jarige Palestijn die hem lafhartig een slagersmes in de rug stak. Het leven van elke afzonderlijke Israëliër, burgers incluis, zou de bescherming van Israël’s regering waardig moeten zijn.

Een paar jaar geleden vernamen we tijdens training voor reservisten, dat een soldaat tijdens een trainingsongeval was gedood en dat alle trainingsmanoeuvres van de IDF tot de volgende dag zouden worden stopgezet. Ik was overstuur en uitte mijn bezorgdheid omdat we als reservisten niet zo vaak trainen en het daarom cruciaal is om maximaal te profiteren van de tijd die we hebben, om zo goed mogelijk voorbereid te zijn in het geval van oorlog.

Onze plaatsvervangend bataljonscommandant legde uit dat de IDF het feit niet kan accepteren dat een soldaat tijdens de training sterft en dus, in de regel, wanneer een sterfgeval plaatsvindt, alle training voor die dag wordt stopgezet. Hij stelde deze regel tegenover die in het Amerikaanse leger, die voorzag dat er hoe dan ook enkele trainingssterfgevallen per jaar zullen zijn, en dat als dit gebeurt, de trainingen en manoeuvres toch worden verdergezet.

Maar hoewel de IDF misschien geen training gerelateerde dood kan accepteren, lijkt het erop dat dezelfde standaard niet van toepassing is op Israëli’s die worden vermoord door terroristen. De tragische moord van Ari Fuld was weer zo’n onnodige dood die niet getolereerd mag worden. Fuld werd gestoken in de rug, net als Itamar Ben Gal, die een paar maanden eerder op de Ariel Junction in de rug werd gestoken. Terroristische aanslagen hebben ook de levens geëist van Raziel Shevach, die tijdens het rijden naar zijn huis werd vermoord, en Adiel Kolman, neergestoken en gedood in de oude stad, Yotam Ovadiah, neergestoken terwijl hij naar de supermarkt ging, allemaal sinds het begin van 2018 (foto’s onderaan).

Sommigen zouden zeggen dat in theorie vijf burgerdoden in negen maanden niet zo slecht is. Hoewel we verdrietig en diepbedroefd zijn over de doden, bestaat de temperatuur van verdraagbaarheid nog steeds. De temperatuur is niet voldoende gestegen dat onze regering voelt dat een krachtig antwoord nodig is of dat we er iets om ‘moeten geven’.

Het tolereren van een paar terroristische aanslagen per jaar is echter niet een geïsoleerd probleem. Het is de uitkomst van een veel breder beleid of een bredere kijk dan onze politieke en militaire leiders hebben aangenomen. Manifestaties van dit beleid omvatten ook de ontwikkeling van Iron dome en delen van de huidige IDF ethische code. Het beleid is een mix van hyper-moraliteit, angst voor de internationale gemeenschap en inferioriteit. Of om het samen te vatten: Israëlische sterfgevallen als gevolg van terroristische aanslagen zijn iets dat aanvaardbaar is.

Hoewel Iron Dome een verbazingwekkende technologische prestatie is van grote Israëlische geesten, en het zeker een rol speelt in de verdediging van het land en een rol zou moeten spelen in elke defensiedoctrine, is het probleem wanneer het hoofddoel is om ‘het blik van de weg te stampen’ en verminderen de noodzaak voor politici om moeilijke beslissingen te nemen over wat er moet gebeuren om het land goed te verdedigen. Want als een paar raketten worden afgevuurd en vervolgens worden neergeschoten voordat ze schade aanrichten, dan is het alsof raketvuur niet is gebeurd.

Aspecten van de IDF ethische code zijn een hyper-morele gruwel die soldaten indoctrineert om te geloven dat vijandige burgerlevens de waarde van het leven van een Israëlische soldaat te boven gaan. Dus, wanneer we een operatie plannen, laten we de Palestijnen weten waar de IDF zal aanvallen, we compenseren eigendomsschade van de vijand met het leven van onze soldaten, en we dwingen onze soldaten om te vechten in verschillende stedelijke omgevingen waardoor ze in groot gevaar komen te verkeren, en dat de enige reden waarom dat zo is is om Palestijnse burgerslachtoffers te vermijden, terwijl we de besten van onze natie begraven.

Deze devaluatie van Joodse levens manifesteert zich ook wanneer we toestaan ​​dat Sderot op een regelmatige basis door raketten wordt aangevallen in de loop van twaalf jaar, met minimale respons. Want zolang het maar een paar raketten hier en daar zijn, niet te veel doden verzoorzaken en enkel trauma-problemen en schade aan fysieke structuren veroorzaken, is het allemaal verdraagbaar en de naald op de thermometer van verdraagzaamheid is niet voldoende bewogen om een ​​reactie te genereren.

Hoewel een ernstiger antwoord zeker welkom zou zijn, is echt een verandering in beleid, een nieuwe aanpak – een paradigmaverschuiving echt nodig. In plaats van onze vijanden te bevechten met thema’s als ‘zendt hen een boodschap sturen’, ‘rust zal met rust worden beantwoord’, ‘ze hebben één Jood vermoord, wij vernietigen een huis’, ‘ze hebben twee raketten afgevuurd, dus schieten wij er vier af’ – onze regering zou moeten beginnen met te vechten tegen onze vijanden om te winnen.

Het doel van Israël tegen zijn vijanden zou maximale afschrikking moeten zijn, en als dat niet lukt, en oorlog nodig is, dan een oorlog ingaan met slechts één doel: volledige vernietiging van de ziel van de vijand. Dit is niet alleen relevant voor de Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever en in Gaza, maar moet relevant zijn voor al onze vijanden.

Veel te lang hebben onze oorlogen en militaire operaties onze broers, zussen, zonen en dochters in gevaar gebracht om een ​​boodschap te sturen, hen hard te slaan en de volgende grote militaire operatie met nog eens twee jaar uit te stellen. Bedenk eens hoe zwak onze afschrikking tegen de Palestijnen vandaag is: een Palestijnse tiener blijft hangen buiten een Joodse supermarkt zonder zorgen in de wereld, wachtend op een prooi, op de eerste persoon die hem een paar seconden de rug toekeert.

Deze Palestijn maakt zich geen zorgen over de vraag wat hij doet, hij maakt zich geen zorgen wat er met hem kan gebeuren na de aanslag, hij maakt zich geen zorgen over wat er met zijn familie kan gebeuren, niets. Hij kwam uit een cultuur waar hij zich geen zorgen maakte over de straf om een ​​Jood aan te vallen, zo erg zelfs dat hij zich niet eens in het donker verstopte, hij niet vanuit de verte met een geweer neerschoot, hij stond gewoon in een dichtbevolkte Joodse wijk en wachtte gewoon op het juiste moment.

De rapporten vertellen dat hij niet gebonden was met een of andere ‘terroristische organisatie’, maar het leek erop dat hij ’s ochtends gewoon wakker werd, een beslissing nam en ernaar handelde – zo eenvoudig! En als het zo gemakkelijk is, zijn we dan gewoon zoals een groep zebra’s die grazen in de Savanne, overgeleverd aan hongerige leeuwen en tijgers. Moeten we aan dergelijke voorwaarden worden onderworpen – waarbij een persoon op 360 graden bewaking moet zijn wanneer hij niet in zijn huis is? Ik herinner me dat toen de steekaanvallen op hun hoogtepunt waren in 2014-2015, ik niemand bij me in de buurt zou laten komen terwijl ik op een bus wachtte.

Zeker, onze regering heeft de nodige voorbereidingen getroffen, zodat als we worden aangevallen, de Joodse staat niet zal worden vernietigd, maar hoe zit het met dat ene enkele Israëlische leven, hoe zit het met de weinige Israëlische mensen die hier en daar leven, vallen ze langs de kant van de weg in het licht van de negatieve internationale pers, wat gefrons uit Europa, of uit een minderwaardigheidscomplex?

We leven in een periode van ongekende steun van de VS, ’s werelds machtigste land. Het kan geen excuus meer zijn dat onze regering haar beleid en visie niet verschuift naar vijandige landen en terroristen. Net zoals de Israëlische regering nooit een nonchalante, minder dan maximale aanpak van afschrikking door andere regeringen zou tolereren voor Joodse gemeenschappen binnen hun grenzen, zouden de burgers van Israël hetzelfde mogen en moeten verwachten van onze regering hier in Israël.

Ari Fuld had een zwarte gordel in karate, in het gewapende civiele reactieteam van zijn gemeenschap, was hij niets minder dan een super vechter. Als dit hem kan overkomen, kan het zeker met iemand van ons gebeuren. En als onze regering haar kijk op de waarde van een Joods / Israëlisch leven niet verandert (of we de mensen het niet vragen) of zichzelf ontdoen van haar hyper-morele minderwaardigheidscomplex, dan is het slechts een kwestie van tijd voor de volgende zebra eruit wordt geplukt en afgemaakt als een hond.

Plaatje hierboven: Bovenaan van links: Itamar Ben Gal en Raziel Shevach; onderaan van links: Adiel Kolman en Yotam Ovadiah, allen vermoord omdat ze toevallig geboren zijn uit een Joodse moeder …


Bronnen:

♦ naar een artikel van Gideon Israel “Israel’s Toleration of Small Scale Terrorist Attacks Must End” van 30 september 2018 op de site van MIDA

Advertenties

Een gedachte over “Israëls tolerantie voor kleinschalige terreuraanslagen moet ophouden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.