Abbas eist in de VN erkenning Palestina binnen de ‘grenzen’ van 4 juni 1967

Plaatje hierboven: Nabloes, Samaria, 27 september 2018. Palestijnen kijken naar een uitzending van de toespraak van de Palestijnse president Mahmoud Abbas op de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties op groot televisiescherm in de stad Nabloes in Samaria [beeldbron: Reuters]

Abu Mazen, nom de guerre van de leider van de Palestijnse Autoriteit, Mahmoud Abbas, stak op donderdag 27 september een jammerende, en een bittere met veel zelfbeklag en van haat vervulde monoloog af tijdens zijn toespraak tot de 73ste zitting van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties in New York City.

Met een verenigd front uit Washington en Tel Aviv dat de doodsteek dreigt te geven aan de droom van een levensvatbare Palestijnse staat, trok president Mahmoud Abbas op donderdag naar het podium van de VN om alsnog te trachten het tij te keren.

Grenzen van 4 juni 1967
Abbas sprak over zijn volk dat volgens hem al 51 jaar “onder het juk van de Israëlische bezetting” leeft en systematisch wordt versmoord. Hij eiste dat Israël de “Palestijnse staat’ zou erkennen op de grenzen van ‘4 juni 1967“. In die geest besliste de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) eerder dit jaar om zijn eigen erkenning van de staat Israël (door de PLO in Oslo 1993) in te trekken totdat de erkenning van de 4 juni 1967 grenzen er komt.

Het feit dat er nooit zoiets heeft bestaan als een Palestijnse Staat vóór 5 juni 1967 (het begin van de Zesdaagse Oorlog en de herovering van het Land van Israël door de IDF), is een zoveelste leugen van Abbas.

Tot en met 4 juni 1967 werd Gaza (sinds 1948) bezet door Egypte dat in die periode van 19 jaren Gaza veranderde in een ‘open gevangenis’. Daarnaast was Judea & Samaria (aka de Westelijke Jordaanoever) – met inbegrip van Jeruzalem – in 1948/49 veroverd, bezet en op 24 april 1950 definitief geannexeerd door het Hasjemitische koninkrijk Jordanië. Jeruzalem werd vanaf dan door Jordanië beschouwd als een landelijke stad en zeker niet als hoofdstad en al evenmin als 3de belangrijkste islamitische centrum (na Mekka en Medina). Dat zal pas later allemaal veranderen.

Als Abbas inderdaad terug naar de “grenzen van 4 juni 1967” wil keren (wat hij gisteren in de VN beweerde), dan zou hij indien hij consequent zou zijn, de Westbank moeten teruggeven aan Jordanië en Gaza aan Egypte en zou de hoofdstad Jeruzalem onder internationale voogdij komen (VN Resolutie 181).

Desondanks beschouwen de Europese Unie, de VN en ex-president van de VS Barack Obama de ‘grenzen’ van 4 juni 1967 (in feite de Groene Lijn van april 1949) als zijnde de de facto grenzen van de toekomstige staat Palestina, hoewel de Arabieren in november 1947 Resolutie 181 verwierpen om vervolgens een oorlog te ontketenen tegen Israël (oorlog die ze verloren net als alle volgenden).

In het Charter van de PLO van 1964 wordt dan ook nergens gesproken van een oprichting van de Palestijnse staat in Gaza en op de Westbank, om de eenvoudige reden dat deze gebieden in Arabische handen waren. Tot 4 juni 1967 wilde de PLO enkel Israël ‘bevrijden’ (lees: met geweld veroveren) en op het grondgebied van Israël  ‘Palestina’ oprichten.

Pas nà 4 juni 1967, wanneer Israël op zes dagen tijd Jeruzalem en de Westbank heroverde op de Arabieren, zal de PLO het roer omgooien en in 1968 haar Charter herschrijven. Vanaf dan – en niet eerder ! – heet het dat de PLO Palestina wil oprichten in de gebieden van Gaza, de Westbank, héél Israël zal veroveren en dat Jeruzalem de hoofdstad van het toekomstige kalifaat Palestina zal worden.

Ondanks de Oslo Akkoorden van 1993 toen de PLO  het bestaansrecht van Israël erkende, werd dit Charter van 1968  nooit gewijzigd conform de Oslo Akkoorden, alhoewel Yasser Arafat had toegezegd dat hij dit wel zou doen, maar het tenslotte na lang touwtrekken, toch niet heeft aangepast. De leugenaar had immers zijn slag thuisgehaald.

Joodse Natiestaatwet
In zijn toespraak van gisteren in de Verenigde Naties haalde Abbas ook scherp uit naar de recent aangenomen Joodse Natiestaat wet door Israël. Hij zei dat dit het bewijs vomt dat Israël een racistische staat is waarvan hij zei dat dit een discriminatie is jegens de ‘Palestijnse Arabieren in Israël’ – een oxymoron — en verhindert dat “niet-Joden die naar Israël zijn geimmigreerd” staatsburgers kunnen worden met inbegrip van “moslims en christenen afkomstig uit de voormalige Sovjet-Unie”.

Dat laatste is een bijzonder gemene leugen, een die de kern vormt van een buitengewoon pijnlijke kwestie die de Israëlische samenleving al decennia verscheurt: de Israëlische terugkeerwet staat iemand specifiek toe om alijah (immigratie) te maken naar Israël en een staatsburger te worden als ze dat kunnen het bestaan ​​van één joodse grootouder documenteren – met andere woorden, Israël gebruikt dezelfde definitie om te bepalen of iemand in aanmerking komt voor zijn wet van terugkeer zoals Adolf Hitler, moge zijn naam worden gewist, en het Derde Rijk deed in hun definitie van een Jood om vermoord te worden tijdens Tweede Wereldoorlog.

Bovendien ‘vergeet’ zijn eigen standpunten omtrent wie in zijn toekomstig Palestina mag wonen, en daar horen zeker geen Joden noch Israëliërs in thuis. Al op 29 juli 2013 verklaarde Abbas plechtig tegenover de Egyptische interim-president Adly Mansour in Caïro dat “‘In een definitieve oplossing zullen we geen aanwezigheid van één enkele Israëliër [lees: Jood, wie anders?]  – burger of soldaat – tolereren op onze gronden.” Standpunt dat hij eindeloos tot op vandaag blijft herhalen. Sommigen noemen dit Palestijnse Apartheid naar Zuid-Afrikaans model.

UNRWA
Op ramkoers tegenover zijn Amerikaanse tegenhanger Donald Trump’s stappen in het voordeel van Israël en tegen de Palestijnse zaak riep de Abbas de internationale gemeenschap op om actie te ondernemen om de tweestatenoplossing te redden en de Palestijnen een toekomst te bieden. Naast de oproep aan president Trump om de Amerikaanse ambassade te verhuizen naar Jeruzalem en de financiering terug te vorderen van de UNRWA – het VN-agentschap voor Palestijnse vluchtelingen – wordt Abbas geconfronteerd met misschien wel de grootste crisis in de geschiedenis van zijn volk.

In wat hij een Amerikaanse ‘aanslag’ op de Palestijnen noemde, eiste Abbas dat de Algemene Vergadering Amerikaanse bezuinigingen op de UNRWA zou matigen en “dit agentschap zou ondersteunen als een zaak van internationale verantwoordelijkheid”. Zijn oproep kwam op een dag nadat de Palestijnen in Gaza en de Westelijke Jordaanoever protesteerden tegen bezuinigingen op het agentschap die honderden hun banen deed verlizen, salarisverlagingen met 40 procent en waarschuwingen dat vitale gezondheids- en onderwijsdiensten “binnen enkele weken” konden worden afgesloten. Een man probeerde zelfs zichzelf in juli in brand te steken om de benarde toestand te belichten die de Palestijnen zal overkomen wanneer UNRWA haar steun terugtrekt.

Ongeveer 13.000 mensen werken voor het agentschap in Gaza, waar meer dan twee derde van de ongeveer 2 miljoen inwoners in aanmerking komen voor hulp. UNRWA zegt dat meer dan 200.000 Palestijnen zijn scholen in de Strook bezoeken. Maar die oproep en de gevolgen van de bezuinigingen vielen bij veel van de vergadering in dovemansoren. Hoewel verschillende Arabische en Europese staten sinds het begin van het jaar aanvullende financiering hebben toegezegd, staat het agentschap nog steeds voor een enorm tekort.

Plaatje hierboven: Ramallah, Samaria, 27 september 2018. Palestijnen kijken naar een uitzending van de toespraak van de Palestijnse president Mahmoud Abbas op de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties op groot televisiescherm in de stad Ramallah in Samaria [beeldbron: Reuters]


Bronnen:

♦ naar een artikel van Hana Levi Julian “PA Mahmoud Abbas to UN General Assembly: ‘Israel Must Recognize Palestinian State on 4 June 67 Borders’” van 27 september 2018 op de site van The Jewish Press

♦ naar een artikel van James Haines-Young “Mahmoud Abbas backing for refugee agency falls on deaf ears” van 28 september 2018 op de site van The National

Advertenties

4 gedachtes over “Abbas eist in de VN erkenning Palestina binnen de ‘grenzen’ van 4 juni 1967

  1. Dezelfde speech, met dezelfde boodschap:

    ” Jullie, de Internationale Gemeenschap moeten ons de onafhankelijke staat “palestina” bezorgen zodat wij de strijd tegen Israel kunnen voortzetten. De 1967 ‘grens’ is de eerste stap. De vernietiging van de staat Israel het einddoel”.

    Genoeg met het gejammer van deze presidentiele obstructieve dictator & terrorist.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.