25 jaar na de rampzalige Oslo Akkoorden is de PLO op sterven na dood

Plaatje hierboven: De Palestijnse terreurleider en pathologische leugenaar Yasser Arafat in Beiroet, Libanon in 1978. In het engels, bestemd voor zijn vrijgevige westerse financiers, zei hij: “I want Peace! Peace! Peace!” en in het arabisch voor zijn brede achterban in de Palestijnse gebieden en in het islamistische M-O: “El Jihad ! El Jihad! El Jihad!” Ze zouden in het Westen beter Arabisch leren, dan begrijpen ze misschien wat er écht aan de gang is in “hun” troetelkind Palestina …

Bijna exact 25 jaar geleden, op 13 september 1993, beging Israël de grootste enkele strategische fout in zijn 70-jarige geschiedenis door de ‘Verklaring van Beginselen inzake voorlopige zelfbestuursarrangementen’ te ondertekenen, ook bekend als het Oslo I Akkoord.

De ramp van Oslo klinkt nog steeds door, toen het nog een van zijn duizenden Joodse en Arabische slachtoffers claimde met de moord op Ari Fuld, een Joodse vader van vier die ter dood werd gebracht in Gush Etzion Junction, een plaats van talloze terreuraanvallen, door een jongeman geboren in de jaren na Oslo en opgevoed als een menselijk moordwapen door het onderwijssysteem dat daartoe door onze Oslo-partner Yasser Arafat was opgezet.

Een van de fascinerende aspecten van de Oslo-sage is het feit dat de 25 jaar van bloederige oorlog en terrorisme die ze hebben meegemaakt sinds de feestelijke ondertekeningsceremonie op het gazon voor het Witte Huis er niet in slaagde om sommige van zijn aanhangers ervan te overtuigen dat het iets anders was dan een goed idee, hoewel gesaboteerd door (onder andere) ‘kolonisten’ zoals Benjamin Netanyahu, Yigal Amir en vandaag zelfs Donald Trump.

Oslo stond toe dat de PLO van Arafat, voorheen een verboden terroristische organisatie, de mantel nam van ‘legitieme vertegenwoordiger van het Palestijnse volk’, terugkeerde naar Israël van zijn ballingschap in Tunesië, en de Palestijnse Autoriteit (PA) oprichtte voor de Arabieren van Judea, Samaria en Gaza.

Het feit is dat Arafat nooit het minste verlangen had gehad om naast Israël een vreedzame staat te vestigen, of zich bij het Nieuwe Midden-Oosten aan te sluiten waar Shimon Peres dromen over had. Hij accepteerde het bestaansrecht van Israël niet en was niet van plan om het Palestijnse Covenant te veranderen dat opriep tot gewelddadige eliminatie. En hij was zeker niet van plan om ‘het terrorisme te bestrijden’ – eerder, hij sponsorde en moedigde het aan.

Zijn doel was om Israël onleefbaar te maken door terrorisme en tegelijk diplomatieke druk uit te oefenen voor steeds meer concessies. Uiteindelijk hoopte hij het land geestelijk, psychologisch en strategisch te verzwakken, zodat de vijanden van Israël, de traditionele Arabische confrontatie-staten en de PLO die samenwerken, haar fysiek zouden kunnen vernietigen. Met enkele aanpassingen volgde hij het zogenaamde ‘Tienpuntenplan’ dat in 1974 werd aangenomen door de Palestijnse Nationale Raad.

De meest duivelse van zijn terroristische instrumenten, dat nog steeds Joden vermoordt lang na zijn dood, is het onderwijssysteem van de Palestijnse Autoriteit, dat onmiddellijk werd opgericht bij de oprichting van de PA. Van hun kleuterscholen via hun universiteiten ontvangen Palestijnse kinderen een indoctrinatie in het Palestijnse verhaal van slachtoffering en wraak, evenals zuivere anti-Joodse haat. Dit wordt versterkt door officiële Palestijnse media, die moorddadige terroristen presenteren als de helden van het Palestijnse volk, en Joden en vooral het martelaarschap in dit proces doden als de meest geëerde daad voor een Palestijn.

Arafat moest de spanning beheersen tussen het doen lijken samen te werken met Israël en de Amerikanen, zodat ze geld en wapens zouden blijven bieden (om ‘terrorisme te bestrijden’), en een compromisloze strijder voor zijn eigen volk zijn. Dit vereiste weinig inspanning; inderdaad, het Israëlische leiderschap was zo verblind door zijn visie op vrede dat bijna alles wat Arafat deed of zei gerationaliseerd werd.

Toen Arafat in het Arabisch om Jihad riep, werd het als noodzakelijk voor hem uitgelegd om het respect van ‘hardliners’ te handhaven. Het feit dat zijn volk vervolgens naar buiten ging en zich bezighield met de Jihad die hij vroeg, werd beschouwd als een ongelukkig bijproduct van de strijd voor vrede. Inderdaad, Yitzchak Rabin noemde terreurslachtoffers soms ‘slachtoffers van vrede’. Toen Arafat een toespraak hield in Johannesburg, Zuid-Afrika in 1994, vergeleek hij de Oslo Akkoorden met het verdrag van Mohammad, de Hudaybiyyah, waarin hij instemde met een tijdelijke wapenstilstand om tijd te winnen voor zijn troepen op te bouwen en vervolgens om het verdrag vervolgens  te verbreken en zijn vijand te verslaan, het werd louter naïef beschouwd. Maar hij bedoelde elk woord.

Velen hebben de vraag gesteld, waarom heeft Israël de Oslo-akkoorden niet afgeschaft en de PA ontmanteld na ontelbare terreuraanslagen, en nadat er hard bewijs was dat Arafat het terrorisme sponsorde en aanmoedigde en dat wapens die door Israël aan de PA waren gegeven tegen Israëlisch gebruik werden gebruikt burgers. Eén reden is altijd Amerikaanse druk geweest; lang nadat de meeste Israëli’s beseften dat de PLO geen partner voor vrede was en nooit zou zijn, bleven Amerikaanse functionarissen de mythe geloven dat de PLO een staat wilde en het conflict zou beëindigen als alleen Israël maar genoeg concessies zou doen.

Maar dat was niet de enige reden. Douglas Feith, die werkte in de Reagan- en Bush-administraties, betoogt dat zelfs toen de Israëlische leiders zich realiseerden dat de deal ‘land voor vrede’ niet zou plaatsvinden omdat de PLO het conflict niet kon en niet zou beëindigen, ze nog steeds bleven aandringen op een akkoord omdat ze dachten dat de gebieden om demografische redenen een vergiftigde maaltijd waren die het land niet kon verteren. Als een echt vredesakkoord niet kon worden behaald, was een eenzijdige terugtrekking het op één na beste. Op de een of andere manier wilden ze de gebieden verlaten. Zelfs Ariel Sharon gaf er de voorkeur aan eerst terug te trekken en zich vervolgens zorgen te maken over de beveiligingsproblemen die het veroorzaakte.

Hoe Sharon erin geslaagd zou zijn wat er in Gaza was gebeurd na de eenzijdige terugtrekking, iets wat we nooit zullen weten. We weten dat zijn opvolger, Ehud Olmert, probeerde Judea en Samaria weg te geven; alleen de vrees van Mahmoud Abbas om zelfs maar een symbolische concessie te doen aan Israël, of misschien zijn hoop op een betere deal van de volgende Amerikaanse president en de VN, belette een grotere ramp dan de vlucht uit Gaza.

In tegenstelling tot Olmert, heeft Bibi de lessen van Gaza geleerd en neemt de veiligheidsuitdagingen serieus. En het Mideast-team van de Trump-regering lijkt voor de eerste keer te proberen een op realiteit gebaseerd beleid te ontwikkelen. In de afgelopen paar weken heeft het bestuur fors bezuinigd op de PA en de UNRWA, het corrupte Palestijnse vluchtelingenagentschap. Het leverde een ernstige slag op de eer van de PLO door Jeruzalem te erkennen als de hoofdstad van Israël en de ambassade te verplaatsen, zonder de Palestijnse claim te onderschrijven; en het sloot de ‘ambassade’ van de PLO in Washington.

De PLO onder Arafat en zijn opvolger, Abbas, is nooit van aard veranderd. Sinds zijn oprichting als terroristische militie in 1964, door zijn succes als Sovjetklant en zijn militaire avonturen in Jordanië en Libanon, zijn ballingschap naar Tunesië in 1982, en zijn terugkeer onder het mom van een legitieme autoriteit in 1993, is het nooit iets anders dan een wapen geweest tegen de Joodse staat. Het heeft de Palestijnen zelf nooit iets aangeboden behalve een hersenschimmele hoop op wraak.

Mogelijk, met het nakende einde van de Abbas-periode in zicht en het nieuwe beleid van de Trump-regering, kunnen we eindelijk afscheid nemen van het PLO – én het Arafat-onderwijssysteem. De begrafenis voor Ari Fuld begint over enkele ogenblikken. Moge God zijn bloed wreken en hem het laatste slachtoffer maken van de hatelijke PLO.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Victor Rosenthal “Twenty-five years after Oslo, the PLO is dying” van 16 september 2018 op de site van Abu Yehuda

Advertenties

2 gedachtes over “25 jaar na de rampzalige Oslo Akkoorden is de PLO op sterven na dood

  1. De Egyptenaar Abd al Rachman abd al-Rauf Arafat al-Koed Al Hoesseini, beter bekend onder de naam Yasser Arafat wilde nooit vrede, hij wilde enkel de vernietiging van Israel en alle Joden en Christenen in zee drijven en vervolgens zijn eigen mafia-dictatuur vestigen zonder mensenrechten. In Jordanie was hij in 1970 bezig om zijn eigen mafia-dictatuur te vestigen, Zwarte September verhiderde dit, in Libanon brak door zijn gedrag een burgeroorlog uit die van 1975-1990 duurde en nadat hij naar Tunis was overgebracht kregen ze daar Hezbollah.

    En wil je vliegen? Dan moet je door security, onder andere metaaldetectie. Zomaar instappen zoals bij treinen is er niet meer bij, met dank aan de vliegtuigkapingen van Arafat’s PLO

    Zie ook de links
    http://deburchtsion.blogspot.com/2013/02/dossier-x-yasser-arafat.html
    http://www.franklinterhorst.nl/Dossier%20Jasser%20Arafat.htm
    http://markhumphrys.com/israel.conflict.html

    Like

Reacties zijn gesloten.