Het anti-Zionisme lijkt bon ton geworden, maar voor hoelang? Deel 2: Shoah en negationisme

Openlijk anti-Joods anti-Zionisme
Kenmerkend voor de groep van ‘onaangepaste’ antizionisten, die men vooral onder moslims aantreft, is dat men geen onderscheid maakt tussen Joden en de staat Israël. Leuzen als ‘Dood aan Israël!’ en ‘Dood aan de Joden!’ wisselen elkaar af zonder dat van een betekenisverschil sprake lijkt. De aanduidingen ‘zionisten’ en ‘Joden’ kunnen door elkaar worden gebruikt, omdat de zionisten de plannen ten uitvoer leggen, die volgens de antizionistische propaganda de Joden reeds eeuwen daarvoor zouden hebben ontworpen – namelijk de vestiging van een Joodse wereldheerschappij. Eén van de belangrijkste antizionisten, ayatollah Ruhollah Musavi Khomeini formuleerde het zo:

“Vanaf het eerste begin heeft de historische beweging van de islam moeten strijden tegen de Joden, want zij waren het die als eersten de anti-islamitische propaganda opzetten en verschillende strategieën ontwikkelden, en zij zetten deze activiteiten, zoals je ziet, voort tot op de dag van vandaag. Wij moeten protesteren en de mensen duidelijk maken dat de Joden en hun buitenlandse handlangers zich verzetten tegen de fundamenten van de islam en dat zij Joodse wereldheerschappij willen vestigen.”

In deze passage combineert Khomeini de islamitische traditie van de permanente strijd tegen de Joden, die nog teruggaat op de profeet Mohammed, met de Europese negentiende-eeuwse laster dat de Joden een wereldheerschappij zouden willen vestigen, vooral bekend uit de Russische vervalsing ‘De Protocollen van de Wijzen van Zion’. In deze visie is er dus geen verschil tussen Joden en zionisten, en kunnen beide termen door elkaar worden gebruikt.

Ook moslims in Europa zijn geneigd deze opvatting te delen. Zo werd tijdens antizionistische demonstraties in Londen, Antwerpen, Rotterdam en Den Haag het strijdlied ‘Khaybar, Khaybar, Ya Yahud! Jaish Muhammad Sa Ya’ud!’ [Khaybar, Khaybar, 0 Jood! Het leger van Mohammed zal terugkeren] door de menigte aangeheven, met name op AI-Qudsdag. AI-Qudsdag is een speciale gedenkdag die door ayatollah Khomeini is ingevoerd om de moslims eraan te herinneren dat AI-Quds (Jeruzalem) door Allah zal worden bevrijd; Khaybar verwijst naar de militaire expeditie van de profeet Mohammed in 628, waarbij hij de Joden in deze oase versloeg. De strijd tegen de moderne staat Israël staat dus in het verlengde van Mohammeds strijd tegen de Joden in de zevende eeuw. Wat toen gebeurde, zal opnieuw gebeuren. Terecht heeft de rechter in Antwerpen de Palestijn Suhail A., die deze slogan tijdens een demonstratie voor de microfoon herhaalde, een voorwaardelijke celstraf van zes maanden opgelegd, omdat ‘de slogan aanzet tot haat en geweld tegen het Joodse volk’.

De strijd tegen de Joden is diep verankerd in de moslimtraditie. Niet voor niets wordt in bet handvest van Hamas in de versie van 1988 de volqendapassaqe over de profeet geciteerd:

“Het uur [dat is: de dag des Oordeels] zal niet komen tot het ogenblik dat jullie de Joden bestrijden, tot wanneer een Jood zich zal verbergen achter een rots of een boom, en de rots en de boom zullen zeggen: ‘0 moslim, dienaar van God, er is een Jood achter mij; kom en dood hem!’ maar de gharqad boom zal niets zeggen, want dit is de boom van de Joden.”

Opmerkelijk genoeg werd in het nieuwe handvest van 2017 door Hamas afstand genomen van deze anti-Joodse tendens. Kennelijk wil men proberen om de stap van ‘onaangepast’ naar ‘salonfähig’ antizionisme te zetten. Veel succes heeft men hiermee niet gehad: Hamas wordt door de Europese Unie nog steeds als een terroristische organisatie bestempeld.

Misbruiken van de Shoah
Bij de seculiere Palestijnse bewegingen ontbrak de religieuze component in hun antizionistische propaganda, maar ook daar werd tussen Joden en Israël geen onderscheid gemaakt. Een duidelijk voorbeeld hiervan is de moord op de gehandicapte Amerikaan Leon Klinghoffer, die zich aan boord van het Italiaanse cruiseschip AchilIe Lauro bevond. Toen het schip op 7 oktober 1985 werd gekaapt door leden van het ‘Front voor de Bevrijding van Palestina’ (PLF), werd Klinghoffer neergeschoten en met rolstoel en al overboord gegooid, omdat hij een­­ jood was. Het is maar één van de vele voorbeelden, waaruit blijkt dat Palestijnse terroristen geen onderscheid maken tussen Joden en Israeli’s: aanslagen op synagogen en de moord op burgers, alleen omdat zij van Joodse afkomst zijn, bevestigen dat ook bij seculiere Palestijnse bewegingen in de praktijk antizionisme niet van antisemitisme te onderscheiden is.­­

Dit verschijnsel zien wij ook, als het gaat om de Shoah (Holocaust). Deze ongekende volkenmoord wordt op verschillende wijzen in de antizionistische propaganda misbruikt. Van enig fatsoen is hierbij geen sprake, zoals blijkt uit de tekening waarop wij Adolf Hitier en Anne Frank samen in één bed zien liggen – een cartoon die Abdoulmouthalib Bouzerda, de toenmalige voorzitter van de Nederlandse afdeling van de Arabisch-Europese Liga, voor de website van de AEL tekende. Het was niet de enige cartoon van de AEL, die niet door de beugel kon. Op een andere zien wij twee Joden bij een stapel lijken, waarop een bordje met de naam ‘Auschwitz’is geplaatst. Eén van de mannen zegt:’lk denk niet dat het Joden zijn: De ander antwoordt: ‘Tja, we moeten de zes miljoen op de een of andere manier toch halen!’ De rechter in Arnhem oordeelde in hoger beroep dat de cartoon ‘buitengewoon krenkend voor de slachtoffers en hun nabestaanden, in deze zaak de Joden was’ en kwam tot een veroordeling. Inmiddels is Bouzerda ‘bekeerd’ en heeft hij afstand genomen van zijn vroegere activiteiten, waartoe hij door de Libanees-Belgische activist Dyab Abu Jahjah werd geïnspireerd – de man die deze cartoons op de website van de AEL had geplaatst.­­­­

Kobo
Dieptepunt in dit opzicht is de International Holocaust Cartoon Competition, die in 2006 voor het eerst in de Islamitische Republiek Iran werd georganiseerd als antwoord op de opschudding die was ontstaan rondom de cartoons van de profeet Mohammed, die in 2005 in Denemarken waren gepubliceerd. Het doel van deze cartoonwedstrijd was een vergelijking van de Holocaust met het lijden van het Palestijnse volk, waarbij de suggestie diende te worden gewekt dat de Palestijnen het veel slechter hebben dan de Joden tijdens de Shoah.

Een tweede ronde van de Holocaust cartoonwedstrijd werd in 2016 gehouden, waarbij de Belg Luc Descheemaeker een eervolle vermelding kreeg voor zijn cartoon, waarin hij de veiligheidsmuur in Israël combineert met het opschrift boven de toegang tot Auschwitz. Op de school in Torhout, waar Descheemaeker heeft gewerkt als leraar plastische opvoeding, was men aanvankelijk trots op deze prijswinnaar – een goed voorbeeld hoe de meest verwerpelijke vormen van antizionisme tegenwoordig salonfähig zijn geworden. De tekenaar zelf waste zijn handen in onschuld, waarbij hij verwees naar de vrijheid van meningsuiting.

De gelijkstelling tussen nazi-Duitsland en Israël is bij de antizionisten populair. Niets is immers kwetsender dan de Israëli’s met de nazi’s te vergelijken, verantwoordelijk voor de moord op zes miljoen Joden. Ook in België zien wij opiniemakers van dit ‘wapen’ gebruik maken, zoals Youssef Kobo (CD&V), die in een videofilmpje Israëlische soldaten als de nazi’s van de eenentwintigste eeuw bestempelde om twee jaar later uit tactische redenen dit als een “jeugdzonde”te verontschuldigen.

Negationisme
Om de vergelijking te versoepelen – ten slotte zijn er zelfs volgens de antizionistische propaganda geen zes miljoen Palestijnen vermoord – proberen de antizionisten de omvang van de Shoah te minimaliseren. Weer is het de Islamitische Republiek Iran die hierbij het voortouw nam. In december 2006 werd in Teheran een internationale conferentie gehouden: The International Conference to Review the Global Vision of the Holocaust, waarbij men beruchte negationisten [ontkenners van de Shoah] ruimte bood om hun ideeën te ontvouwen. Zo komt men in de antizionistische propaganda op veel lagere aantallen Joodse slachtoffers dan in werkelijkheid het geval is; bovendien zouden deze Joden door ziekten zijn omgekomen, niet door massamoord.­­

Om de gelijkstelling tussen de nazi’s en de zionisten verder te onderbouwen, probeert men aan te tonen dat de zionisten met de nazi’s hebben gecollaboreerd. Om de staat Israël te vestigen zouden de zionisten geen bezwaar hebben gehad om het gehele Oost-Europese jodendom aan Hitier uit te leveren. Deze ongerijmde beschuldigingen komen in een extra bizar licht te staan, wanneer men bedenkt dat de belangrijkste Arabische leider in het mandaatgebied Palestina, grootmoefti Amin al-Hoesseini, nog bij Hitier op de thee is geweest alvorens de concentratiekampen met een bezoek te vereren.­­­­


Het anti-Zionisme lijkt bon ton geworden, maar voor hoelang?

Deel 1: Definities

Deel 2: Shoah en negationisme

Deel 3: Links anti-Zionisme

Deel 4: Actie en reactie


Bronnen:

♦ naar een artikel van Klaas A.D. SmelikHet anti-Zionisme lijkt bon ton geworden, maar voor hoelang?” van september 2017 gepubliceerd in Joods Actueel Magazine Nr. 119 blz. 80 t/m 87

Advertenties

2 gedachtes over “Het anti-Zionisme lijkt bon ton geworden, maar voor hoelang? Deel 2: Shoah en negationisme

  1. Na eeuwen van gecoordineerde moeite, waarbij geen enkel middel werd geschuwd om de Joden/de Zionisten of wat voor andere titel men hen ook mag geven, uit te moorden…….is er maar een conclusie te trekken.

    De Joden/Zionisten leven en zijn sterker dan ooit!

    En de coordinateuren? Zijn ondergegaan of op weg daar naar toe.

    Wat ons brengt naar de wijze uitspraak van Golda Meir.

    “Het doet er niet toe wat onze vijanden zeggen, het gaat erom wat wij doen”!

    De gezamelijke verenigde haters & terroristen zaten & zitten in de shit of zijn dood & vergeten en de Joden/Zionisten hebben een modern, economisch & militair imperium opgebouwd.

    En dát is de overwinning van het Jodendom en die zal altijd sterker zijn dan welke haatboodschap/brenger dan ook!

    Like

Reacties zijn gesloten.