Joodse UNRWA – De Amerikaanse hulp voor Joodse vluchtelingen uit Arabische landen

Plaatje hierboven: Spectaculaire reddingsoperatie van de IDF/IAF (1949–1950). Met Operatie Magisch Tapijt werden duizenden Jemenitische Joden, slechts gehuld in de schamele kleren die ze op dat moment droegen, in allerijl overgevlogen naar Israël [beeldbron: Wiki]

Het Amerikaanse besluit om de steun voor UNRWA in te trekken, verhoogt de mogelijkheid dat andere landen hetzelfde zullen doen en dat deze organisatie ten einde zal zijn. Deze omstandigheden vragen om een ​​retrospectieve blik op de periode van de oprichting van de UNRWA. Zoals het geval was, hebben de Verenigde Staten, naast UNRWA, die bedoeld was om de Palestijnse vluchtelingen na de oorlog te rehabiliteren, fondsen overgemaakt voor een parallel project om Joodse vluchtelingen uit Arabische landen te helpen.

Dit hoofdstuk van de geschiedenis van Israël is om een ​​eenvoudige reden vergeten: ze was succesvol. Honderdduizenden Joodse vluchtelingen uit Arabische landen werden geassimileerd in Israël. Daarentegen werden honderdduizenden Palestijnse vluchtelingen afgewezen door de landen die verondersteld werden hen te absorberen, in een cynische zet om het Arabisch-Israëlische conflict te bestendigen in omstandigheden waarin andere conflicten allang zijn opgelost.

In hun boek ‘The War of Return‘ behandelen Adi Schwartz en Dr. Einat Wilf de oprichting van de organisatie en de betrokkenheid van de Amerikaanse overheid bij de oprichting ervan. Wanneer de lens enigszins wordt verbreed, ontdekt men echter dat er, naast de oprichting van UNRWA, een grootschalige actie van de Amerikaanse overheid plaatsvond om vluchtelingen en landen in de jaren na de Tweede Wereldoorlog te rehabiliteren. UNRWA en de hulp voor Joodse vluchtelingen uit Arabische landen zouden deel uitmaken van dit proces.

In de voetstappen van Marshall
George Marshall was de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken onder de regering van president Harry Truman. Truman vertrouwde hem de taak toe om het herstel van de wereld te leiden na de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog. Marshall speelde een cruciale rol in de Europese wederopbouw: onder zijn leiding en instructie, hebben de Verenigde Staten overgedragen ongeveer $ 12 miljard – ongeveer $ 120 miljard in hedendaagse waarde – op weg naar de rehabilitatie van het door de oorlog verwoeste Europa.

De middelen werden hoofdzakelijk gebruikt voor leningen aan industriële installaties en voor de aankoop van goederen uit de Verenigde Staten, maar sommige werden ook toegewezen voor de rehabilitatie en assimilatie van vluchtelingenpopulaties. Zo werd bijvoorbeeld een miljard dollar geïnvesteerd in de vestiging in Duitsland van de uit het Sudetenland verbannen Duitsers. Het programma slaagde zonder al te veel verwachtingen en de economische welvaart in Duitsland en Oostenrijk werd bijvoorbeeld het ‘economische wonder’ genoemd.

Vluchteling vs. Vluchteling
Yeshayahu Kennan was de woordvoerder van de Israëlische delegatie aan de VN tijdens het Marshall-plan. Kennan’s baas, ambassadeur Abba Eban, verwierp zijn voorstel om van de Amerikaanse regering een parallel plan in het Midden-Oosten te eisen, met het argument dat de Arabieren het geld dat zouden ontvangen zouden gebruiken tegen Israël.

Kennan sloot zich vervolgens aan bij de Amerikaanse Zionistische Raad (AZC) en begon in dit kader te lobbyen voor de implementatie van een soortgelijk programma in het Midden-Oosten. Op dat moment waren er ongeveer 1,6 miljoen vluchtelingen en ontheemden in het Midden-Oosten – de helft van hen Joden en de helft Arabieren. Kennan wilde dat de landen subsidies zouden gebruiken om de vluchtelingen te rehabiliteren in de landen waar ze na de oorlog vandaan kwamen.

Aangemoedigd door het succes van het Marshall-plan in Europa, probeerden de Amerikanen het Midden-Oosten op dezelfde manier te rehabiliteren. De steun van de Truman-regering voor de oprichting van de staat Israël (in tegenstelling tot de positie van Marshall) schiep een verantwoordelijkheidsgevoel in de regering voor de gevolgen van de onafhankelijkheidsverklaring en de Onafhankelijkheidsoorlog.

Tegen deze achtergrond vond Kennan’s initiatief een sympathiek oor in het Congres en het ministerie van Buitenlandse Zaken. 164 leden van het Congres tekenden een voorstel om het initiatief uit te voeren, en in reactie daarop begonnen de Arabische landen tegendruk uit te oefenen. Kennan maakte vervolgens gebruik van vooraanstaande economen om het Congres ervan te overtuigen dat hulp aan Israël niet alleen goed was voor Israël, maar ook voor de Verenigde Staten.

In september 1951, bijna twee jaar na de oprichting van UNRWA, wierpen de inspanningen van Kennan vruchten af: het Congres keurde 160 miljoen dollar goed om de regio te rehabiliteren: 68 miljoen dollar werd toegekend aan Israël en de rest werd verdeeld tussen Libanon, Syrië, Irak, Egypte en Jordanië.

Het verhaal van het hele conflict
De manier waarop deze fondsen werden verdeeld, is een van die specifieke gevallen die in het klein het verhaal vertellen van het hele Arabisch-Israëlische conflict: de jonge staat Israël investeerde deze fondsen, die een aantal jaren voorafgingen op herstelbetalingen uit Duitsland, in de ontwikkeling van woningen en infrastructuur, en in de enorme inspanning om de Joden te absorberen die massaal uit Arabische landen ontsnapten. Op deze manier handelde Israël op dezelfde manier als de Europese landen in het omgaan met de Amerikaanse hulpfondsen die afkomstig waren van het Marshall-plan.

Aan de andere kant stonden de Arabische staten toe dat deze fondsen werden opgeslokt binnen de algemene begroting van de UNRWA, of misschien hielden ze het gewoon voor zichzelf. Het boek van Schwartz en Wilf beschrijft het mechanisme dat door de Arabieren werd gebruikt tegen de Amerikaanse overheid: ze lieten de UNRWA humanitaire hulp verlenen aan vluchtelingen en kwamen in principe overeen met enorme projecten voor infrastructuurconstructie die hun landen zouden helpen naast de rehabilitatie van de Palestijnse vluchtelingen.

In de praktijk bleven de Arabische regeringen treuzelen en verhinderden ze reconstructie. Het motief was om gebruik te maken van de benarde toestand van de vluchtelingen als een middel om de staat Israël te delegitimeren. Achteraf gezien lijkt het erop dat Abba Eban gelijk had met het verzet tegen het plan.

Het UNRWA-monster is een petrischaaltje geworden waarin anomalieën zijn vermenigvuldigd voor zover het de behandeling van vluchtelingen aangaat: de status van Palestijnse vluchteling wordt erfbaar gesteld, UNRWA werkt zelf niet aan het rehabiliteren van de vluchtelingen, maar is alleen betrokken bij humanitaire hulp en een grote meerderheid van haar personeel zijn zelf Palestijnen. UNRWA is een beslissende factor geworden in het bestendigen van het Arabisch-Israëlische conflict, in plaats van het op te lossen.

In april 2008, een maand vóór de 60ste Onafhankelijkheidsdag van Israël, waren er de eerste tekenen van een Amerikaans ontwaken: in het licht van de ‘onbetwistbare rechten’ van de Palestijnen, besloot het Congres identieke rechten toe te kennen aan de Joodse vluchtelingen die de Arabische landen ontvluchtten. Het Congres gaf de president opdracht om te bepalen dat de rehabilitatie van de vluchtelingen op hun woonplaatsen de manier is om het probleem van het conflict in het Midden-Oosten op te lossen, en de ‘vluchtelingen’ verwijst naar mensen die alle landen van het Midden-Oosten ontvluchtten tijdens de oorlog van 1948.

Het besluit van de Trump-regering om de financiering van UNRWA te staken lijkt op het sluiten van een cirkel. De tijd zal uitwijzen of deze actie zal slagen, maar als dit inderdaad het geval is, kan worden aangenomen dat dit een belangrijke stap is in de richting van het beëindigen van het einde van het Israëlisch-Arabische conflict.

door Kobby Barda


Bronnen:

♦ naar een artikel van Kobby Barda “Jewish UNRWA – The US Aid for Jewish Refugees from Arab Countries” van 12 september 2018 op de site van MIDA

Advertenties

3 gedachtes over “Joodse UNRWA – De Amerikaanse hulp voor Joodse vluchtelingen uit Arabische landen

  1. Het beïndigen van UNWRA tekent het begin van het beïndigen van het Israelisch Arabische conflict….het conflict waaruit de eeuwige palestijnse vluchteling werd geboren.

    De Joodse vluchteling uit de Arabische landen zijn allemaal Israeli’s wiens kinderen & kleinkinderen geslaagde burgers van de moderne Israelische samenleving zijn……..net zoals de Arabieren die zich niet lieten gekmaken door Arabische propaganda en bleven.

    Liked by 1 persoon

Reacties zijn gesloten.