De haat tegen Israël van de Britse socialistenleider Corbyn is geen verrassing

Plaatje hierboven: Jeremy Corbyn spreekt op een pro-Hamas manifestatie gericht tegen het Israëlische verdedigingsoffensief tegen de terreurgroep in Gaza in 2009. Naar schatting 50.000 mensen demonstreerden die dag in Londen [beeldbron: TLA Newscom]

Misschien wel het meest verrassende aan de antisemitistische affaire van Jeremy Corbyn is dat mensen – vooral Joden – schrikken om te ontdekken dat de socialistische Corbyn gemeenschappelijke socialistische opvattingen over Israël heeft en graag Arabische terroristen ontmoet en ermee in contact komt. Deze laatste zijn per slot van rekening door socialistische en communistische leiders begroet als ‘vrijheidsstrijders’ sinds deze terroristen voor het eerst op het toneel verschenen.

Corbyn heeft dingen gedaan zoals het noemen van terreurgroepen Hamas en Hezbollah als zijn ‘vrienden’ in 2009; hij zat op een conferentiepanel met verschillende Hamas-terroristen die waren veroordeeld voor moord, zoals Hamas-hoofd Khaled Mashaal, in 2012 en legde onder meer een krans op het graf van een Arabische terrorist in 2014. Hij beschuldigde Israël ook van oorlogsmisdaden, verklaarde zich volledig solidair met de Arabieren van Gaza en de PA en heeft opgeroepen om de EU-handelsovereenkomst met Israël te annuleren. Geen van deze dingen zou echter echt zo schokkend moeten zijn voor iemand die bekend is met het socialistische dogma over de kwestie van Israël.

Dit is tenslotte de socialistische benadering van Israël en haar vijanden. Het heeft een lange geschiedenis, die begon toen de Sovjet-Unie een campagne uitbracht om Israël en het Zionisme te delegitimeren, een campagne die tot op de dag van vandaag nog steeds anti-Joodse haat voortbrengt. De campagne werd voornamelijk gelanceerd om de schade aan het prestige van de Sovjet-Unie recht te zetten nadat Israël zijn Arabische bondgenoten in de Zesdaagse oorlog had verslagen.

Na 1967 begon de USSR de wereld te overspoelen met een constante stroom anti-Zionistische propaganda. Het waren de Sovjets die de catalogus van anti-Israëlische scheldwoorden introduceerden in een openbaar internationaal discours – nog steeds erg in gebruik vandaag – met scheldwoorden als “beoefenaars van genocide”, “racisten”, “concentratiekampen” en “Herrenvolk”. tactiek was constant om vergelijkingen te maken in de Sovjet media tussen Israël en Zuid-Afrika (dit is de oorsprong van de canard van de ‘Israëlische apartheid’).

Al in 1965 had de USSR formeel in de VN een resolutie voorgesteld die het Zionisme zou veroordelen als kolonialisme en racisme. Hoewel de Sovjets niet slaagden in hun eerste poging om dat te doen, bleken de VN een overweldigend dankbare ontvanger van Sovjet dweperij en propaganda; in november 1975 werd resolutie 3379 goedgekeurd waarin het zionisme werd veroordeeld als “een vorm van racisme en rassendiscriminatie” en eindelijk aangenomen.

De politieke linkerzijde in het Westen lustte de Sovjetpropaganda rauw. Dat zou onder meer ook Jeremy Corbyn doen, die een goed voorbeeld is van een geïndoctrineerde westerse socialist. Het verschil tussen Corbyns benadering van Israël en het Zionisme en die van de gevestigde westerse establishmentpolitici is echter niet zo groot als het lijkt.

Een deel van de Sovjet-tactieken bij het isoleren van Israël maakte de PLO er ‘respectabel’ en ze slaagden boven alle verwachtingen. Wereldleiders van alle politieke kleuren – niet alleen de linksen – staan ​​in de rij om wijlen aartsterrorist Arafat te ontmoeten, die zelfs de Nobelprijs voor de Vrede heeft gewonnen. Wat is het morele verschil tussen het prijzen van de aartsterrorist Arafat en het uitnodigen van Hamas en Hezbollah als ‘vrienden’?

Wanneer Corbyn praat en openlijk Hamas-terroristen ontmoet, kan hij zijn anti-establishment karakter en zijn volslagen gebrek aan diplomatieke finesse laten zien, maar de terroristen ontmoeten Corbyn met precies hetzelfde als Arafat deed en dat de Holocaust-ontkennende terrorist Mahmoud Abbas nog steeds doet.

Toen de meer gepolijste westerse leiders niet alleen een ontmoeting hadden, maar ook politiek en financieel het Arafats en het latere Abbas-regime steunden, droegen ze op enorme schaal bij aan anti-Joodse haat en het verlies van onschuldige Joodse levens – veel meer dan enige impact Corbyn ooit bij elkaar zou kunnen fantaseren.

Het verschil tussen Corbyn, als hij premier van het VK zou worden, en elke andere meer traditionele politieke leider, is dat Corbyn zijn beleefde masker volledig zou afgooien en zijn ideologische vijandigheid jegens Israël openlijk zou onthullen.

door Judith Bergman


Bronnen:

♦ naar een artikel van Judith Bergman “Corbyn’s Israel hatred is no Surprise – Socialists in the west have been parroting Soviet dogma for years. Jeremy Corbyn is just a well indoctrinated product of the Soviet hatred for Israel” van 5 september 2018 op de site van MIDA

Advertenties

2 gedachtes over “De haat tegen Israël van de Britse socialistenleider Corbyn is geen verrassing

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.