De Oslo-akkoorden 25 jaar later: was het een geschenk of een vloek?

Plaatje hierboven: Tunis, 10 september 1993: De Palestijnen geven hun fiat voor de Oslo-Akkoorden aan Johan Jörgen Holst, de minister van BuZa van Noorwegen. Vooraan Yasser Arafat en Holst; achteraan van L. naar R.: Mona Juul, Yasser Abbea-Rabo, Terje Larsen, Abu Mazen (Mahmoud Abbas), Abu Ala en Hassan Asfour: Arafat ondertekent het voorakkoord: “Wij erkennen het bestaansrecht van Israël binnen veilige en erkende grenzen”. Drie dagen later, 13 september 1993, volgt de officiële ondertekening op het gazon voor het Witte Huis in Washington D.C.

Het is moeilijk te geloven dat het een kwarteeuw geleden is: 13 september markeert de 25ste verjaardag van de ondertekening in 1993 van de VS-bemiddelde Verklaring van Principes tussen Israël en de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie. Ook bekend als de Oslo I Akkoorden, de overeenkomst tussen de Israëlische premier Yitzchak Rabin en PLO-leider Yasser Arafat erkenden de PLO als de officiële vertegenwoordiger van het Palestijnse volk.

Met vrede tussen de twee zijden, het uiteindelijke doel, overhandigde Israël geleidelijk de bestuurlijke en veiligheidsfuncties van het leven voor de Arabieren in Judea, Samaria en Gaza aan de nieuw gevormde Palestijnse Autoriteit, of P.A. Hoewel de akkoorden zelf niet pleitten voor de oprichting van een officiële Palestijnse staat ten westen van de Jordaan, stonden de daaropvolgende Israëlische voorstellen in de loop van de jaren in feite toe dat een dergelijke entiteit tot stand kwam. Al deze aanbiedingen werden echter door het leiderschap van de P.A. afgewezen.

De akkoorden waren bedoeld om de vrede te bevorderen, maar dat bleek helemaal niet het geval te zijn. Volgens het persbureau van de Israëlische regering werden meer Israëli’s vermoord door Palestijnse terroristen in de vijf jaar na de eerste Oslo Akkoorden dan in de voorgaande 15 jaar. Volgens de statistieken van de online Joodse Virtuele Bibliotheek (JVL) zijn tot nu toe meer dan 1.600 Israëlische burgers en soldaten gedood sinds de ondertekening van de akkoorden.

Velen vragen zich af of de Oslo Akkoorden nog steeds in leven zijn of dat ze in de vuilnisbak van de geschiedenis zijn geworpen? JNS sprak met vijf leiders uit alle lagen van de bevolking binnen Israël en de P.A. om hun mening te krijgen over waar de situatie tussen Israëli’s en Palestijnen staat 25 jaar na die goed gedocumenteerde handdrukken op het gazon van het Witte Huis.

Er is geen Oslo; het is verdwenen
Parlementslid voor de Likoedpartij en voorzitter van de Knesset Yuli Edelstein herinnert zich nog precies waar hij was toen de Oslo-ceremonie plaatsvond in Washington. “Ik reed door Beit Lechem [Bethlehem] toen een groep Palestijnen naar mijn auto zwaaide met foto’s van Yasser Arafat. Het was geen prettige ervaring. Ik voelde dat dit een viering was van de overwinning op ons [Israël], niet een van vrede.”

Edelstein, die destijds adviseur was van oppositieleider Benjamin Netanyahu, zegt dat “de Oslo-akkoorden mislukten vanwege de manier waarop ze waren geconstrueerd; ze [de akkoorden] hebben nooit een kans gemaakt. Het was een fatale fout vanaf het eerste moment.”

Hij legt uit dat “het waren eerst Gaza en Jericho die de controle kregen over die gebieden die snel werden overgedragen aan de P.A.. Hoe kun je beginnen door land weg te geven en het een vredesproces te noemen? Zoals ik tijdens de eerste Netanyahu-regering [in 1996] aan een hoge functionaris van het ministerie van Buitenlandse Zaken uitlegde, is het net als de grap over de man die vanaf de 20ste verdieping springt en wanneer hij de 10de verdieping passeert, vragen zijn vrienden hem hoe het gaat, en hij zegt: ‘Tot nu toe, gaat het goed.’ Met Oslo sprongen we helemaal in het diepe zonder eerst de basis te leggen. We moeten niet de handen ineen slaan met terroristenleiders en doen alsof we nu een alomvattend vredesakkoord hebben.”

Edelstein zegt dat gedurende 25 jaar niemand de moed heeft gehad om officieel toe te geven dat dit een “doodlopende straat” is en om te “stoppen met doen alsof we ons midden in een proces bevinden. Er is geen Oslo; het is verdwenen”.

Hij zegt dat “ik als Knesset voorzitter, luid en duidelijk kan zeggen dat er geen oplossing is voor het Israëlische Palestijnse conflict. Maar we moeten toch niet op onze handen blijven zitten. We moeten op verschillende manieren coëxistentie opbouwen – een basis bouwen voor vrede. Het gaat niet om twee leiders die handen schudden; het gaat over samenwerking met onze buren, zoals Jordanië en anderen in de regio die weten dat Israël een deel van de oplossing is, niet het probleem. Er zullen geen ceremonies zijn, maar er kan samenwerking zijn op het gebied van water, landbouw en op andere gebieden.”

Dus terwijl Edelstein zegt dat Oslo dood is, blijft hij op de lange termijn optimistisch. “Voor mij is het een van de belangrijkste lessen dat er geen snelkoppelingen naar vrede zijn. Het is een lang en pijnlijk proces met ups en downs. In Judea en Samaria kunnen we één industriezone met Arabieren en Joden samen optrekken en meer vrede zien dan het hele proces van Oslo samen.”

Lees hier verder het volledige artikel van Josh Hasten


Plaatje hierboven: Washington DC, 13 september 1993 op het gazon voor het Witte Huis: Israël’s premier Yitzhak Rabin en Yasser Arafat, de leider van de Palestijnse terreurorganisatie PLO, hebben zonet de vrede getekend. President Bill Clinton van de Democratische Partij heeft zijn slag thuisgehaald. Zijn partijgenoot Barack Obama zal het later nog eens proberen maar gaat volledig de mist in.  Zijn gestuntel werd vooraf wel beloond met de Nobelprijs voor de Vrede. En dat is geen hoax.

Nasleep:
Premier Rabin werd omwille van de Oslo Akkoorden op 4 november 1995 in Tel Aviv op straat doodgeschoten door Yigal Amir, een rechtse extremist.

President & Playboy Bill Clinton raakte betrokken in een reeks seksschandalen, bedroog voortdurend zijn vrouw Hillary (met Monica Lewinsky en vele anderen) en verliet in 2001 vol schaamte de Amerikaanse politieke tribune via de achterdeur.

En Yasser Arafat? Die aartsterrorist overleed in zijn bed op 11 november 2004 aan AIDS als gevolg van zijn pedofiele geaardheid en zijn heimelijk gestoei met jongetjes van 10-12 jaar oud. Tot op vandaag beweren de Palestijnen dat “Israël Arafat heeft vermoord”. Maar dat hebben ze natuurlijk nooit kunnen bewijzen omdat het een leugen is, net zoals de Oslo Akkoorden ook een vat vol leugens en bedrog waren.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Josh Hasten “Deconstructing the Oslo Accords 25 years later: Was it a gift or a curse?” van 5 september 2018 op de site van The Jewish News Syndicate (JNS)

Advertenties

2 gedachtes over “De Oslo-akkoorden 25 jaar later: was het een geschenk of een vloek?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.