De Grote Diefstal: Britten stalen 70% van het toegezegde Land van Israël en gaven het aan Jordanië

Dit is het soort informatie dat de meeste mensen gewoon niet weten en degenen die dat wel doen, zijn te oneerlijk om het te bespreken. Het is belangrijk dat u dit leest en vervolgens deelt. Het is tijd om het verhaal te herroepen omwille van de waarheid!

Jordanië is een staat die werd opgericht in 1946 (twee jaar vóór Israël). Het gebied stond bekend als Trans-Jordanië (de andere kant van de rivier de Jordaan) en maakte voor 70% deel uit van het Britse Mandaat voor Palestina. De Hasjemitische clan kwam uit Mekka en bezette het gebied van Trans-Jordanië. Hoewel het gebied van Trans-Jordanië door Sir Balfour al in 1917 aan de Joden was beloofd als onderdeel van het Joodse vaderland, heeft niemand iets gezegd over de illegale bezetting door de Hasjemitische clan.

De uit Saoedi-Arabiê afkomstige Hasjemieten hebben geen enkele historische, nationale of religieuze banden met het land dat ze momenteel bezetten. In 1946 accepteerde de Volkenbond de illegale bezetting door de Hasjemieten en erkende een nieuwe staat genaamd Jordanië, die op 70% van wat door het Britse Mandaat voor Palestina werd verklaard.

Israël werd lid van de Verenigde Naties in mei 1949, terwijl Jordanië pas op 14 december 1955 in de VN werd erkend! In november 1947 keurde de VN resolutie 181 goed, die ook wel het Verdeelplan (aka de 2-statenoplossing) wordt genoemd. Eén Joods land en één Arabisch land in het toenmalige Britse Mandaat Palestina.

Als een Jood die al 70% van het land Israël is beroofd, vind ik de naam ‘verdeelplan’ al beledigend. Mijn inheemse land was al verdeeld en er was al een Arabisch land op 77% van wat Brits Palestina was. Dus de VN hebben de resolutie aangenomen dat de resterende 30% van het land dat niet van het Joodse volk is geroofd, weer wordt opgedeeld en wordt aangeboden aan de Arabische Liga. Er was geen excuus voor de VN om een ​​dergelijke resolutie te maken en toch accepteerden de Joden destijds de resolutie omdat we hongeren naar het leven.

De Arabieren weigerden de tweestatenoplossing (en zullen dat daarna nog tientallen keren herhalen) omdat ze geen enkele Joodse aanwezigheid of uitspraak in het Land van Israël zouden accepteren. Als reactie op het Verdeelplan vielen ze de kersverse Joodse staat aan met als doel het te vernietigen en de Joden de zee in te duwen. Met Gods hulp en vele zeer dappere Joodse soldaten won Israël de oorlog.

De kaart na 1948 (plaatje rechts) was een puinhoop voor het Joodse volk. Jordanië bezette Jeruzalem, Judea en Samaria en hield de Joden weg uit alle gebieden. Ze bouwden een muur in Jeruzalem en elke Jood die probeerde de Oude Stad te bereiken, zou doodgeschoten worden. Talloze synagogen werden vernietigd door de Jordaniërs en de Joodse begraafplaatsen op de Olijfberg werden ontheiligd.

De beruchte ‘groene lijn’ dateert niet van 1967! Het is de wapenstilstandslijn van april 1948. Toen de Arabieren beseften dat ze faalden in hun poging om het Joodse volk te vernietigen, stopten ze met vechten. De kleur van de lijn die met een stift over een kaart getrokken tot daar waar de Arabieren hun poging om ons te vernietigen stopten was … GROEN!

Jordanië regeerde over Judea en Samaria, Egypte regeerde over Gaza en Syrië regeerde over de Golanhoogte. Voor degenen die het belang van de bovenstaande zin niet begrijpen, betekent dit dat alle landen die de Arabieren ‘bezet’ noemen, tussen 1948 en 1967 onder Arabische controle stonden! Was er vrede?

Het waren Jordanië, Egypte en Syrië die de vluchtelingenkampen bouwden en hun eigen Arabische broeders en zusters erin stopten om een ​​vluchtelingenprobleem te creëren om Israël te bashen. Als het creëren van een nieuwe staat met de naam Palestina het doel was en alle Arabische landen zijn voorstander van een dergelijke staat, waarom hebben Jordanië, Egypte en Syrië de ‘Palestijnse’ Arabieren niet geholpen om in die 19 jaar (1948-1967) een eigen staat te stichten?

Israël bevrijdde Jeruzalem, Judea, Samaria, Gaza en de Golan van de bezetting door de Arabische staten en het heeft niets te maken met een Arabisch volk dat zichzelf (sinds 1964) Palestijnen noemt. We hebben nooit een Arabische plaats bezet die Palestina heet en er was nooit een Arabische plaats genaamd Palestina voor Israël die bezet had kunnen zijn.

U zult waarschijnlijk zeggen dat dit genoeg is om de anti-Israëlische propaganda volledig te vernietigen, maar het wordt veel beter (of erger). Vandaag wordt Jordanië geregeerd door een koning. Meer dan 75% van de bevolking van Jordanië zijn Arabieren die zichzelf ‘Palestijnen’ noemen! Dus waarom heeft de meerderheid van de ‘Palestijnen’ het niet overgenomen? Omdat Jordanië hen geen volledige rechten geeft! In feite heeft Jordanië de grootste ‘Palestijnse’ vluchtelingenkampen!

Waar is de VN? Waar is UNWRA? Waar zijn de SJW’s? Waar zijn alle linksen die geven om mensenrechten?

Samengevat: Jordanië bezit 77% van het Britse Palestina en heeft een meerderheid van meer dan 75% van de Arabieren die zichzelf ‘Palestijnen’ noemen. Waarom zijn niet de Arabieren, die zo een Palestijnse staat willen creëren, niet vechten voor meer dan 77% van het land waar ze een 75% meerderheid zijn? Waarom vechten ze over een kleine strook van 23% waar ze de minderheid zijn?

Het antwoord is simpel. Dit is nooit een strijd geweest om een ​​nieuwe staat te stichten, Palestina genaamd, het is een strijd om dat ene ISRAËL te vernietigen. Kunnen we nu gaan vechten voor de waarheid en stoppen met het geven van valse diplomatie die gebaseerd is op leugens?

De Britse uitverkoop van het toekomstige Joods Nationaal Tehuis


Bronnen:

♦ naar een artikel van Ari Fuld “I Was Robbed of 70% of the Land of Israel” van 27 augustus 2018 op de site van The Jewish Press

Advertenties

3 gedachtes over “De Grote Diefstal: Britten stalen 70% van het toegezegde Land van Israël en gaven het aan Jordanië

  1. Praktisch gezien was het niet verkeerd een besluit te nemen om van het gebied genaamd Jordanië af te zien. Groter gebied betekent meer Arabieren = meer problemen. Tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog van 1948 – 1949 vond Ben Gurion niet de moeite waard te vechten voor Judea en Samaria. Hij was bang dat Israël te grote Arabische bevolking zou hebben. In de omstandigheden van toen, zou grotere gebied, dus een grotere Arabische bevolking tot een catastrofe leiden. En hij had gelijk.
    sraël had in 1967 een grove fout begaan. Men moest al tijdens de gevechten van de ‘zes dagen oorlog’, te zorgen dat de Arabische bevolking zou van angst wegvluchten. Dat kon zeer veel problemen die nu afspelen voorkomen. Direct na de Tweede Wereldoorlog werden miljoenen Duitsers uit Oost Pruisen, Sudetenland en gebieden in Polen hardhandig verjaagd. https://www.youtube.com/watch?v=haSHNg2qDHA

    De Tsjechen, Polen, Russen en anderen besloten eens en voor altijd van de Duitsers af te zijn. Voor hen was het ‘Heim ins Reich’ en nergens anders!. Er was geen enkele reden voor de Israëlische Joden dit voorbeeld niet over te nemen. Arabieren zijn en blijven altijd gevaarlijk. Je kunt ze beter buiten je grens te hebben dan als bewoners van je eigen land. Dat geldt trouwens tegenwoordig niet enkel voor Israël; maar nu ook voor heel Europa.

    Like

Reacties zijn gesloten.