Herdenking München 1972, toen de PLO 11 Joodse atleten vermoordde ‘omdat ze Joods waren’

Binnen twee weken, op 5 en 6 september 2018, wordt de slachting herdacht die plaatsvond tijdens de Olympische Spelen van München in 1972, minder dan drie decennia na de Holocaust. In 1972 werd elf Joodse atleten vermoord op Duitse bodem – omdat ze Joden waren. Omdat ze Israëliërs waren.

De Olympische Spelen zijn van oudsher een plaats van vrede geweest waar zelfs strijdende naties samen konden komen en strijden in de sportarena, in plaats van op het slagveld. Op 5 september 1972 veranderde dat met het allereerste internationale terrorisme-spektakel dat zich live op de televisie afspeelde terwijl mensen over de hele wereld angstig toekeken.

Fatah/PLO terroristen van de Zwarte September groep drongen het Olympisch dorp binnen en gijzelden 11 Israëlische atleten. Tijdens een stand-off van 22 uur werden de gijzelaars voortdurend geschopt en afgeranseld. Kampioen gewichtheffer Yossef Romano die had geprobeerd de terroristen af ​​te weren en zijn vrienden te redden, werd neergeschoten, gecastreerd en bloedde dood in het zicht van de andere hulpeloze gijzelaars.

De Duitse autoriteiten slaagden er niet in om de gijzelaars te redden en kwamen uiteindelijk, in de woorden van Jim McKay, het anker voor ABC’s Olympics Coverage: “Toen ik een kind was, zei mijn vader altijd: ‘Onze grootste hoop en onze ergste angsten worden zelden gerealiseerd’; Onze grootste angsten zijn vanavond gerealiseerd. Ze hebben nu gezegd dat er 11 gijzelaars waren; twee zijn gistermorgen in hun kamers gedood, negen zijn vannacht op het vliegveld gedood. Ze zijn allemaal weg.”

Herhaalde pogingen om de atleten de erkenning te geven die ze verschuldigd zijn, zijn aan dovemansoren gericht. In 2012, ter ere van de veertigste verjaardag van dit tragische evenement, hebben organisaties, gemeenschappen en families van over de hele wereld om erkenning van deze gebeurtenis gevraagd door het Internationaal Olympisch Comité om goedkeuring te vragen voor 1 minuut stilte tijdens de openingsceremonie van 2012 Spelen. Het verzoek werd door de IOC voorzitter, de Belg Jacques Roggeafgewezen.

Daarom heeft de Israel Forever Foundation het Munich Memory Project gecreëerd. Het is aan ons om ervoor te zorgen dat deze gebeurtenis niet onder het tapijt van de geschiedenis wordt geveegd.

Wanneer de leider van de Britse socialisten Jeremy Corbyn terroristen eert die deze gruweldaad hebben gepleegd en zei dat “hij was aanwezig maar niet betrokken bij een kranslegging”, is het niet aan ons om de heer Corbyn te veranderen. Tegelijkertijd moeten we ons afvragen wat er in het VK gebeurt, waardoor antisemieten een prominente politieke rol kunnen spelen. Het is aan ons om ons af te vragen, om antwoorden te vragen waarom zoveel Britten het gepast achten om zo’n man te kiezen.

Het is aan de atleten om zich hun namen te herinneren, hun nalatenschap te eren. Het is aan ons om ervoor te zorgen dat het bekend is, dat net als de Israëli’s van vandaag die hun eigen lichaam gebruiken als menselijke schilden om vrienden en geliefden te beschermen tegen terroristen, de Israëlische atleten in München ook hebben gevochten om hun vrienden te redden, zichzelf in gevaar brachten om anderen te redden.

In München gooide Moshe Weinberg, die het gevaar detecteerde, zich tegen de deur op en schreeuwde naar zijn vrienden om te ontsnappen voordat de terroristen konden binnenkomen. Gad Zavarj overleefde omdat Moshe de terroristen blokkeerde en hem genoeg tijd gaf om uit het raam te springen. Yossef Gutfreund deed hetzelfde en blokkeerde de deur, zodat zijn kamergenoten konden ontsnappen. Hun nalatenschap is niet de vreselijke dood door toedoen van gemene terroristen, hun nalatenschap is de sublieme gift van het leven die ze hun vrienden gaven.

Het is aan ieder van ons om onszelf eraan te herinneren, en vervolgens aan de rest van de wereld dat München het begin was, niet het einde van een terroristisch spektakel. Eerst München, daarna kapingen, vervolgens 9/11, bomaanslagen, car-rammings en mesaanvallen. Londen, Parijs, Bali, India, Mombasa en Rusland. Wat terroristen met hun slachtoffers in de Bataclan hebben gedaan, is wat ze hebben geleerd van wat de terroristen van Black September Yossef Romano hebben aangedaan.

Wat begint met de Joden eindigt niet bij de Joden. De gruwel van het bloedbad in München is geen Israëlisch probleem of zelfs een Joods probleem. Het is een menselijk probleem. Alle fatsoenlijke mensen moeten gemakkelijk kunnen zeggen dat ontvoering, marteling en misbruik verkeerd is. Alle fatsoenlijke mensen moeten gemakkelijk kunnen zeggen dat er geen plaats is voor politiek (of terroristische tactiek bedoeld om de politiek te beïnvloeden) in de sport. Maar wat er gebeurt, is niet aan ‘alle mensen’, het is aan ons en iedereen om te kiezen of en hoe we zullen reageren.

Nooit vergeten, nooit vergeven: Op 5 en 6 september 1972 werden elf Israëlische atleten in München vermoord door terroristen van Zwarte September, een sectie van de PLO destijds geleid door Yasser Arafat; de 1ste president van de Palestijnse Autoriteit (PA)


Bronnen:

♦ naar een artikel van Forest Rain “Remembering Munich” van 17 augustus 2018 op de site van Inspiration from Zion

♦ bekijk hier de website van het Munich Memory Project op de site van The Israel Forever Foundation

Gerelateerd op deze blog:

♦ “Rapport: Duitse onkunde kostte het leven aan 11 Israëlische atleten tijdens O.S. München 1972” van 18 juli 2012 [lezen]

♦ “Eerbetoon van Mahmoud Abbas bij overlijden meesterbrein achter Munchen 1972 aanslag” van 4 juli 2010 [lezen]

♦ “40 jaar geleden: Massacre op Olympische Spelen München – herdenkingspetitie [Giulio Meotti]” van 7 mei 2012 [lezen]

Advertenties

Een gedachte over “Herdenking München 1972, toen de PLO 11 Joodse atleten vermoordde ‘omdat ze Joods waren’

Reacties zijn gesloten.