De boodschap van ontbrekende Israëlische vlaggen op manifestatie in Tel Aviv

Plaatje hierboven: Palestijnse vlaggen op het Rabin Square in Tel Aviv op zaterdagavond 11 augustus 2018 tijdens demonstratie tegen de Joodse Natiestaat Wet [beeldbron: Ynet]

Sinds de demonstratie van zaterdagavond tegen de Joodse Natiestaatswet in Tel Aviv, georganiseerd door de Arabische gemeenschap van Israël, hebben mensen gesproken over de aanwezigheid van Palestijnse vlaggen. Maar er is te weinig aandacht besteed aan iets dat nog verontrustender is – de gedwongen afwezigheid van Israëlische.

Zeker, de demonstranten die met Palestijnse vlaggen zwaaien terwijl ze leuzen zoals “Met bloed en vuur, zullen we Palestina bevrijden” reciteren, verdienen de aandacht. Zoals Jonathan S. Tobin eerder deze week opmerkte, probeerden die demonstranten duidelijk niet om Israël te hervormen, maar om de Joodse staat uit te roeien.

Desalniettemin vroegen de organisatoren van de demonstratie expliciet aan de bevolking om Palestijnse vlaggen te brengen omdat ze hoopten om Joodse gematigden aan te trekken in plaats van alleen de gebruikelijke extreem-linkse pony’s, en begrepen dat Palestijnse vlaggen Joodse gematigden ongemakkelijk zouden maken.

Het is ook niet hun fout dat sommige mensen dit verzoek hebben genegeerd; bij elke demonstratie met tienduizenden deelnemers negeren sommige mensen de instructies van de organisatoren. Dus terwijl de gezangen en Palestijnse vlaggen zeker iets zeggen over de bedoelingen van die specifieke demonstranten, wijzen ze niet noodzakelijkerwijs op de mening van de meerderheid.

Wat nog veelzeggender is, is dat de organisatoren tijdens het protest ook Israëlische vlaggen hebben verboden, met het argument dat ze Arabische demonstranten ongemakkelijk zouden maken (ook hier zijn sommige mensen ongehoorzaam). Ze deden dit wetende dat het hun doel van sterke Joodse deelname zou ondermijnen, aangezien veel Joden die tegen de nationale staatswet waren, zich nog steeds ongemakkelijk zouden voelen bij een protest waar Israëlische vlaggen niet welkom waren.

En dit was geen beslissing van een paar rebelse demonstranten; het werd gemaakt door het meest representatieve orgaan van de Arabische gemeenschap – het Higher Arab Monitoring Committee, dat bestaat uit gekozen burgemeesters, Knesset-leden en andere gemeenschapsleiders.

Met andere woorden, de organisatoren geloofden dat Israëlische vlaggen onaanvaardbaar waren voor het grootste deel van hun gemeenschap. Dus deelden ze de Joden mede dat er geen partnerschap mogelijk was, zelfs over een ogenschijnlijk grote gedeelde zorg, tenzij de Joden ermee instemden zelfs het meest elementaire symbool van hun Israëlische identiteit af te zweren.

Als dit je niet meteen schandalig vindt, probeer je dan een protest voor te stellen tegen het immigratiebeleid van de Amerikaanse president Donald Trump, waarbij het verboden was voor demonstranten om Amerikaanse vlaggen te zwaaien. Het zou belachelijk zijn. De tegenstanders van het beleid beschouwen zichzelf immers als trotse Amerikanen die bezwaar maken tegen het beleid juist omdat ze denken dat het in tegenspraak is met de beste waarden van Amerika, en de meeste immigranten zelf zouden graag trotse Amerikanen worden. Dus waarom zou iemand het erg vinden als Amerikaanse vlaggen aanwezig waren?

Om dezelfde reden waren Israëlische vlaggen duidelijk aanwezig tijdens het protest van de Druzengemeenschap tegen de natiestatenwet vorige week. Die demonstranten, Druzen en Joden, beschouwden zichzelf als trotse Israëliërs, en ze hadden ook geen principieel bezwaar tegen de Joodse identiteit van Israël. Ze dachten alleen dat de wet zoals die momenteel is geformuleerd in tegenspraak is met Israël’s beste waarden als een Joodse en democratische staat.

Door het verbieden van Israëlische vlaggen stuurde het protest van de Arabische gemeenschap de tegenovergestelde boodschap. Arabieren kwamen niet als trotse Israëli’s die voelden dat Israël zijn beste waarden verraadde; ze kwamen omdat ze zich verzetten tegen het bestaan ​​van een Joodse staat, tot en met het meest onschadelijke symbool: de vlag.

En ze maken bezwaar tegen de Joodse Natiestaatswet, niet vanwege een ongelukkige bewoording, maar juist omdat het aspecten van de Joodse identiteit van Israël vastlegt in een quasi-constitutionele wet, waardoor het moeilijker (tenminste theoretisch) wordt gemaakt voor het Hooggerechtshof om dit te blijven uithollen identiteit door ‘Joods’ te interpreteren op een ‘abstractieniveau dat zo hoog is dat het identiek wordt aan de democratische aard van de staat’ (om de voormalige president van het Hooggerechtshof Aharon Barak aan te halen).

Met andere woorden, Arabische demonstranten waren ontsteld omdat ze vrezen dat de Joodse Natiestaatswet hun decennia-lange poging om de Joodse identiteit van Israël uit te roeien zal belemmeren, wat natuurlijk precies is waarom de aanhangers van de wet er de voorkeur aan geven.

Om te voorkomen dat iemand denkt dat ik mij teveel verdiep in een vlagverbod, heeft het hogere Arabische toezichtcomité dit alles expliciet gezegd in een document dat het in 2006 heeft opgelegd. De eerste operatieve alinea van ‘De toekomstvisie van de Palestijnse Arabieren in Israël’ luidt als volgt: : “Israël is het resultaat van een nederzettingsproces dat is geïnitieerd door de zionistisch-joodse elite in Europa en het westen en gerealiseerd door koloniale landen die eraan hebben bijgedragen en door de Joodse immigratie naar Palestina te bevorderen, in het licht van de resultaten van de Tweede Wereldoorlog en de Holocaust.” Met andere woorden, Israël is een onwettige kolonialistische onderneming die geen bestaansrecht heeft.

Het document stelde vervolgens verschillende mechanismen voor om de Joodse identiteit van Israël uit te roeien, zoals het eisen dat de Arabische minderheid een vetorecht krijgt over elk beleid dat door de Joodse meerderheid wordt aangenomen. Dit zou overigens ook het democratische karakter van Israël vernietigen: landen waar de uiteindelijke beslissingsmacht berust bij de minderheid in plaats van de meerderheid, worden over het algemeen niet als democratieën geclassificeerd.

Lees hier verder het volledige artikel van Evelyn Gordon.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Evelyn Gordon “The Message of the Missing Israeli Flags” van 18 augustus 2018 op de persoonllijke website van Evelyn Gordon

Advertenties