Een Israëliër kijkt de wereld rond en is gelukkig waar hij is

Israël wordt beïnvloed door de manier waarop westerse politici er nog steeds niet in slagen om de machinaties van het Midden-Oosten volledig te begrijpen. De westerse politici en hun diplomaten zijn overdreven geobsedeerd door zakendoen met dictators voor het welzijn van hun nationale economieën. Het is veel belangrijker dat hun conglomeraten en bedrijven netjes verweven zijn met de heersende elite.

Het zou ongepast zijn om gezien te worden als nieuwsgierig zijnde naar het gemompel van ontevredenheid. Dat kan commerciële relaties verstoren alsook potentiële toekomstige lucratieve niet-gouvernementele carrières in de Arabische en islamitische wereld. Goede commerciële banden met dergelijke regimes zijn immers uiteindelijk goed voor de mensen. Juist? Fout. Kijk maar naar Iran als een goed voorbeeld van hoe verkeerd die gemeenplaats is.

De Israëlische schrijver, Amotz Asa-El, haalde het Libische voorbeeld aan van de krampachtige reacties van de westerse leiders, zoals blijkt uit de totale mislukkingen in het begrijpen van de aard van het Midden-Oostenbeest in een recent artikel. De leugen door westerse leiders heeft geleid tot rampzalige sociale en economische resultaten voor veel Europese landen.

Asa-El herinnert ons eraan dat Europese leiders in 2009 meer dan 344 miljoen euro aan wapens aan Qaddafi hebben verkocht en toen, slechts een paar jaar later, zijn ondergang aan de rebellen toejuichten. Ze werden gevierd door de Britse premier David Cameron en de Franse president Nicolas Sarkozy, die Mustafa Abdul Jalil, het hoofd van de Libyan National Transition Council, als een bevrijder zag door te beweren dat “dit een door Libië geleid en Libisch-eigendomsproces dat brede steun zal genieten.”

De Britse premier Cameron zei dat hij in nauw contact stond met Jalil. Een paar weken later verklaarde Jalil dat de nieuwe Libische grondwet gebaseerd zou zijn op de sharia.

Parijs, 11 december 2007. De Franse president Nicolas Sarkozy handenschuddend met terroristenkeizer Muammar Qaddafi. Een grotere diplomatieke afgang een paar jaar later voor Frankrijk was niet meer mogelijk. Hoewel? …

Deze Europese leiders waren zich compleet onbewust dat de bevrijding die zij vierden het begin was van de desintegratie van Europa onder het gewicht van de menselijke tsunami toen Libië de sluizen opende voor miljoenen Noord-Afrikanen en Arabieren, voornamelijk moslims, sommige islamieten. Als een Israëliër had ik geen empathie voor de gekke dictator Qaddafi. Ze hadden echter naar hem moeten luisteren toen hij hen waarschuwde, toen de NAVO zijn land bombardeerde: “Nu, jullie mensen in de NAVO, luister eens goed naar mij. Jullie bombarderen de muren die de Afrikaanse immigratie hebben gestopt” naar Europa.

Ze luisterden niet. Ze begrepen niet wat hij hen probeerde te vertellen. In plaats daarvan hebben ze de muur doorbroken, Qaddafi omvergeworpen, de weg vrijgemaakt voor een islamitische sharia-regering in Libië die geen respect heeft voor Europa en zijn waarden, en die Europa hebben overspoeld met miljoenen migranten die geen begrip of zorg hebben voor de westerse waarden. Sommigen kwamen om de kansen te benutten. Anderen zijn gekomen om het systeem te exploiteren.

Een deel van de westerse diplomatieke tekortkomingen was dat ze het prima hadden met dictators en hun corrupte handlangers, vooral degenen die uit waren op oliebronnen en vuile contracten ambieerden met Europese en Amerikaanse conglomeraten en bedrijven. Want hier was het potentieel voor toekomstige lucratieve carrières nadat ze hun overheidsrollen hebben afgeschuind en het privéleven zijn ingegaan met interessante en goedgeplaatste mensen.

Terwijl in hun overzeese regeringsposities hun hoofdtaak was de besluitvormers het hof te maken, diegenen dus die zware contracten konden ondertekenen. De zorgen van de bevolking waren geen reden tot bezorgdheid. Sympathiseren met de onderdrukten stond in de weg om uit te voeren waarvoor ze waren gepromoveerd om te bereiken, de handel die de raderen van de macht in stand hield, en private grijpgrage handpalmen, goed ingevet.

En toen deze potentaten uit het Midden-Oosten een voorwaarde toevoegden om hen te steunen in hun veroordeling van Israël in de internationale fora, was het gemakkelijk om het ja-knikje te geven. Ze hebben de theeblaadjes verkeerd gelezen toen miljoenen zich naar Arabische straten begaven. Ze keken toe, betuigden alleen sympathie voor de relschoppers toen het neerhalen van hun favoriete dictator zeker leek. Ze noemden het ‘de Arabische Lente’, hoewel degenen die dicht bij de actie stonden, net als de Israëlische nationale veiligheids- en inlichtingenexperts, waarschuwden dat het meer weghad van een stormachtige islamitische winter dan dat het een Arabische Lente was.

Gebeurtenissen in het Midden-Oosten en Noord-Afrika bewezen dat de cynische Israëlrealisten dichter bij de waarheid stonden dan hun blunderende westerse politici en hun totaal onvoorbereide nationale veiligheidsleiders. Kijk maar naar de door Obama geprezen Morsie van de Moslimbroederschap die de macht verwierf van Mubarak, of Libië en de moord op ambassadeur Stephens en zijn beveiligingsteamterwijl de toenmalige president, de NSA, CIA-chefs en minister van Buitenlandse Zaken Clinton wat gaapten, de schuld gevend aan een amateurvideo en niets deden  om de gevangen maar vechtende bemanning te redden op de Amerikaanse compound in Benghazi.

Kijk naar het falen van de rode lijnen van Obama in Syrië, het bespotten van ISIS als een ‘JV-team’, het tot elke prijs opzuigen tegen de Islamitische Republiek Iran om de vreselijke nucleaire deal te voltooien, en het al te langzame besef dat delen van Europa een culturele en sociale nachtmerrie is geworden voor de inheemse bevolking.

Damaskus, Syrië, 31 december 2014. Uit de puinen van de Syrische hoofdstad komt langzaam de vluchtelingenstroom op gang en zal enkele maanden later Europa bereiken. In de zomer van 2015 bereikte het aantal mensen, overwegend moslims, dat asiel aanvroeg ​​in de EU een piek van 1,26 miljoen en dat was nog maar het begin. Dàt hadden die idioten in Europa helemaal niet zien aankomen. Waarschijnlijk hadden ze het te druk met Israëlbashen en vergaten ze te kijken naar wat er écht misliep in het Midden-Oosten.

Terwijl Israël kijkt naar het uiteenvallen van Europa, de angsten van lokale Joden hoort, getuige is van de waanzin van Amerikaanse Democraten die open grenzen eisen, aloude heilige steden die criminele illegale migranten beschermen en hun wettige burgers in gevaar brengen, lijkt het erop dat de buitenwereld gek is geworden.

We hebben onze veiligheidshekkens gebouwd aan onze grenzen en, waar nodig, grensmuren gebouwd, ondanks de stortvloed van veroordelingen, en we zijn daardoor statistisch bewezen veiliger. We laten nu in ons land de mensen toe die we willen in ons land, degenen die zich inzetten voor de verbetering van ons land. Degenen die komen omdat ze hier willen zijn als een  deel van ons volk.

We leven in een gevaarlijke plek van het bos constant op onze hoede voor dodelijke vijanden in de verre omtrek. Daarom hebben we de beste strijdmacht ter wereld, uit pure noodzaak. En toch behoren de Israëliërs tot de gelukkigste en meest zelfverzekerde mensen ter wereld. Dit gevoel wordt alleen maar benadrukt wanneer we de politieke en sociale chaos zien die Europa, Groot-Brittannië en Amerika treft.

door Barry Shaw


Bronnen:

♦ naar een artikel van Barry Shaw “An Israeli looks around the world, and is happy where he is” van 15 augustus 2018 op de site van Arutz Sheva

Advertenties

3 gedachtes over “Een Israëliër kijkt de wereld rond en is gelukkig waar hij is

Reacties zijn gesloten.