Dr. Manea: Dramatische situatie in Palestijnse vluchtelingenkampen is schuld van Arabische landen

Plaatje hierboven: Libanon, 9 maart 2012. Palestijns ‘vluchtelingen’ -kamp Ayn al-Hilweh waar zo’n 120.000 mensen op elkaar gepakt zitten. Wie wil weten hoe èchte Apartheid er vandaag uitziet moet naar de Arabische landen gaan kijken hoe de Arabieren al 70 jaar lang de Palestijnen discrimineren als een tweede en zelfs een derderangsvolk en dat is niet de schuld van Israël [beeldbron: Palestine Times]

Na haar recente bezoek aan Israël is de 52-jarige dr. Elham Manea, een Zwitserse schrijfster van Jemenitisch-Egyptische origine, mensenrechtenactiviste en activiste voor vrouwenrechten, een reeks artikelen beginnen publiceren onder de titel: “Als wij geen gezanten van de vrede willen zijn, wie zal het dan wel zijn?” In de reeks, gepost op de liberale website ahewar.org, behandelt ze verschillende aspecten van het Israëlisch-Palestijnse conflict en beschrijft ze haar indrukken van Israël.

In het eerste artikel in de serie ging ze in op de kritiek die tegen haar was gericht op het bezoeken van Israël en de bewering dat haar bezoek een gebrek aan sympathie voor de benarde situatie van de Palestijnen aangaf. Ze schreef dat ze, in tegenstelling tot veel van haar critici, de Palestijnse vluchtelingenkampen in de Arabische wereld heeft bezocht en zich scherp bewust is van het lijden van de Palestijnen. Echter, ze legt de schuld voor hun kritieke situatie bij de Arabische landen, die hun vluchtelingenstatus hebben bestendigd onder het voorwendsel van bescherming van hun Recht op Terugkeer.

Ze riep de Arabieren op om te erkennen dat Israël een realiteit is en dat als het Recht op Terugkeer ooit wordt gerealiseerd, het alleen van toepassing is op de overgebleven Palestijnen die daadwerkelijk hun huizen ontvluchtten in 1948, die in de tienduizenden tellen, en niet aan hun nazaten, die volgens Dr. Manea “momenteel vijf miljoen belopen.” De laatstgenoemden, zei ze, zullen moeten terugkeren naar de territoria van de Palestijnse staat, of zich anders vestigen in hun huidige land van verblijf.

Dr. Elham Manea

In haar artikel zegt Dr. Elham Manea (plaatje hierboven, 20 juli 2017) onder meer het volgende:

“‘Ik ging naar Israël voor een onderzoeks- en leerreis die me veel heeft geleerd en ik heb er geen spijt van. De meeste mensen uit de Arabische staten die Israël bezoeken, doen dit in het geheim … omdat onze samenlevingen ons dwingen te liegen en huichelaars te zijn. [Ze maken ons] bang om te zeggen wat we echt geloven, om oprechte woorden te uiten, of om openlijk te doen wat we willen. [Deze angst] drijft ons soms om degenen die we liefhebben te vervloeken.

“[Maar] ik ben geen leugenaar noch een huichelaar. Ik publiceerde [mijn reis naar Israël]. Dus waarom de kritiek? Denk je dat ik de betekenis van de pijn en het verlies van de [Palestijnen] niet begrijp? … Dat ik me er niet mee kan inleven? Hoeveel van jullie hebben de vluchtelingenkampen in de Arabische landen bezocht? Ik heb er verschillende bezocht als onderdeel van mijn werk als journalist en academicus, en voelde de brandende pijn van de schandelijke realiteit [die ik daar heb gezien] … Weet je wie ik toen vervloekte? [Ik vervloekte] de Arabische landen die hen dwingen te leven in huizen als kooien of kerkers, onder het voorwendsel dat hun permanente verblijf zal leiden tot hun naturalisatie en hun “Recht op terugkeer” zal ondermijnen …

“Libanon ontzegt de Palestijnse mannen en vrouwen het meest fundamentele recht op een waardig bestaan ​​… Deze realiteit van de discriminatie tegen hen is algemeen bekend in veel Arabische landen … Ik herinner me nog hoe de autoriteiten in de Arabische [staten] Palestijnen vernederen wanneer ze het land binnengaan en verlaten. Iedereen die reist, is bekend met deze realiteit … Heeft iemand van jullie gedacht om de straat op te gaan en ertegen te protesteren en een verandering in deze racistische discriminatie te eisen? Of is het makkelijker om [de schuld] te richten op Israël?

“In Libanon zijn er energieke pogingen ondernomen om deze situatie te veranderen, ondanks de moeilijkheid [om dit te doen] … Een van de voorstellen die je misschien verbazen … is gebaseerd op de redenering dat velen die deze kwestie behandelen dit stilaan begrijpen. Ik begrijp en respecteer het recht op terugkeer.

“Maar degenen die [deze kwestie] begrijpen, weten dat wanneer de terugkeer naar Israël plaatsvindt, dit mogelijk alleen van toepassing zou kunnen zijn op de overgebleven Palestijnse mannen en vrouwen die daadwerkelijk hun dorpen en gebieden verlieten of van hen werden verdreven in 1948. Ze telden niet meer dan 750.000, van wie er nog ongeveer 50.000 in leven zijn.

“Het is het lot van hun nazaten, die op dit moment nummer vijf miljoen zijn, wat de [hoofd] kwestie is. Velen zijn tot het inzicht gekomen dat deze mensen zullen terugkeren naar de nieuwe Palestijnse staat die zal worden opgericht als onderdeel van een alomvattend vredesakkoord, of een compensatie zullen ontvangen en zich zal vestigen in de Arabische landen waar zij momenteel wonen, of daarbuiten in de nieuwe wereld.

“Tracht mij niet te snel om mij hardsgrondig te vervloeken, want degenen die op dit gebied werken, weten waar ik het over heb. Heb je de kritiek van de Zwitserse minister van Buitenlandse Zaken Ignazio Cassis bij UNRWA tijdens zijn officiële bezoek aan Jordanië in mei 2018 niet gehoord, toen hij zei dat UNRWA een deel van het probleem in de regio was geworden, omdat het de vluchtelingenkampen bestendigt en meer inspanningen moet worden gemaakt om de vluchtelingen in andere landen te integreren in plaats van hen [valse hoop] te geven om terug te keren naar de Palestijnse gebieden? Zwitserland staat bekend om zijn standvastige neutraliteit en zijn inzet voor een vreedzame oplossing van conflicten … Als de minister van Buitenlandse Zaken een dergelijke verklaring aflegt, is het de moeite waard om dit op te merken …

“‘U denkt dat ik Israël wil witwassen, maar heeft het witwassen wel nodig? Het heeft zijn heldere kanten en zijn donkere kanten, en ik ben goed vertrouwd met allebei. U protesteert dat ik moet zeggen dat ik Palestina bezocht, niet Israël, maar [het feit is dat] ik Israël en de bezette Palestijnse gebieden heb bezocht. Ik ben een groot voorstander van de tweestatenoplossing, ook al denkt iedereen dat het vandaag een waanvoorstelling is. Wanneer een Palestijnse staat is gevestigd, zal ik het Palestina noemen. Israël bestaat. Het heeft bestaansrecht, net zoals de Palestijnse staat waarvan ik zeg dat die een bestaansrecht heeft.

“Ik zeg dit niet uit vrijgevigheid. Alle vredesbesprekingen noemden de onderhandelingen tussen Israël en de Palestijnen en spraken over de terugtrekking van [Israël] naar de grenzen van 1967. Niemand heeft het over de grenzen van 1948. Misschien vind u dat de bewering dat Israël niet bestaat, geruststellend maar ik vind het irrationeel. Het zal de realiteit niet veranderen die wordt erkend door het internationale recht en door de internationale gemeenschap.

“We moeten aandringen op de oprichting van de Palestijnse staat … en op een stopzetting van de nederzettingen … [We moeten erop staan] dat de Amerikaanse president Donald Trump niet het recht heeft om de wettelijke status van Jeruzalem te veranderen, en het belangrijkst dat Israëlische Arabieren worden behandeld gelijk aan Israëlische Joden. Maar daarbij moeten we de mentaliteit van Israël begrijpen, die vreest voor zijn veiligheid – en niet zonder reden, omdat het omringd is door Arabieren die denken dat ‘Judaïsme’ een vloek is.”


Bronnen:

♦ naar een artikelYemeni-Egyptian Liberal Dr. Elham Manea: The Arab Countries Are Responsible For The State Of The Palestinian Refugees; If The Right Of Return Materializes, It Will Apply Only To A Few Tens Of Thousands” van 14 augustus 2018 op de site van MEMRI.org

Advertenties

4 gedachtes over “Dr. Manea: Dramatische situatie in Palestijnse vluchtelingenkampen is schuld van Arabische landen

  1. De derde generatie Libanezen zijn in feite Libanezen. Dat Libanon ze weigert te nationaliseren doet daar niets aan af.
    Die mensen leggen zich neer bij verschrikkelijke omstandigheden en geven daar Israël de schuld van. Mooi is dat.
    Integratie -waar we hier hier een mond vol van hebben- is daar ver weg. Als er al een Palestijnse staat komt, vermoed ik dat er meteen stop op de terugkeer komt.

    Like

  2. Een paar dagen geleden heb ik naar de film ‘Marina’ gekeken, waarin het levensverhaal van de gekende Vlaams-Italiaanse zanger Rocco Granata wordt verteld, die in de jaren ’50 de wereld veroverde met zijn liedje ‘Marina’.

    Dat verhaal van de aankomst van Italiaanse migranten in België om in de steenkoolmijnen te werken wordt in die film ook uitgebeeld. Het was doffe ellende en best vergelijkbaar met wat er zich toen in de Palestijnse kampen afspeelde. Met dit verschil dat later de Italianen volwaardige staasburgers werden en gelijke rechten en plichten verkregen.

    Myria over “70 jaar Italiaanse immigratie… ”
    http://www.myria.be/files/MYRIATRICS_5_NL.pdf

    Zo kwam het akkoord van 20 juni 1946 tot stand. Het
    voorzag in de migratie van 50.000 Italiaanse arbeiders
    naar België, in ruil voor de jaarlijkse verkoop van 2 à 3
    miljoen ton steenkool aan Italië.

    De Italianen (idealiter geselecteerd op leeftijd en
    gezondheidstoestand) kwamen in konvooien aan uit
    Milaan, werden afgezet aan de goederenkaaien en naar de
    mijnen gebracht in vrachtwagens die gewoonlijk gebruikt
    werden voor kolenvervoer.

    Er volgden ook konvooien met vrouwen en kinderen die
    hun echtgenoot of vader wilden vervoegen. Veel Italianen
    sloegen de Belgische selectie in Italië over en kwamen op
    eigen initiatief in België aan. In 1948 kwamen er ongeveer
    50.000 Italianen het land binnen, meer dan 38.000 in 1951
    en bijna 23.000 in 1955.

    Ook de arbeidsomstandigheden in de mijnen waren een
    enorme schok voor de meeste Italianen.

    Hoewel het akkoord van 1946 ‘fatsoenlijke’ huisvesting
    voorzag voor de mijnwerkers en hun families, kwamen
    ze uiteindelijk in erbarmelijke omstandigheden terecht,
    soms zelfs in oude kampen nabij de koolmijnen die
    oorspronkelijk voorzien waren voor de krijgsgevangenen.
    Ze werden weggemoffeld op verlaten plekken waar
    hun huisvesting bestond uit enkele hoopjes hout,
    karton of staalplaten, zonder verwarming. Die tijdelijke
    onderkomens bleven echter bestaan. Zo waren eind
    1956 nog 1.939 barakkenkampen zonder enige vorm van
    elementair comfort bewoond.

    Velen onder hen weigerden om nog een tweede keer in
    de mijn af te dalen. Ze werden dan door hun werkgever
    onmiddellijk aan de politie overgedragen wegens
    contractbreuk en gevangengehouden, waarna ze naar het
    Klein Kasteeltje in Brussel werden gestuurd in afwachting
    van hun uitwijzing naar Italië.

    In de jaren ’60 verbeterde hun situatie zienderogen. Tot in de jaren 1970 besloten jaarlijks ongeveer 10.000 Italianen zich in ons land te komen vestigen. Zo wordt er geschat dat 44% van de vreemde bevolking in België in 1961 Italianen waren (Morelli, 2004, p. 211). In die periode zou het aantal Italianen in België exploderen,
    met 200.086 individuen in 1962, 249.490 in 1971 en 279.700
    personen in 1981.

    Like

  3. Natuurlijk, wie iets positiefs meldt over Israel is verkeerd en ben je “een agent van Israel”. In Moslimlanden ben je dan een overloper en dus een kogel waard. De Wereld, op aansporing van de Arabische landen en een eigen schuldgevoel lossen, heeft binnen de VN de UNRWA opgericht met de speciale Palestijnen vluchtelingen statussen. Die waanzin wil Manea rechttrekken en de verantwoordelijkheden voor vluchtelingen bij die staten waarbinnen Palestijnen leven, bijstellen. Zij hebben het Palestijnse vluchtelingen probleem in stand gehouden en voor diegenen die na 1948 zijn geboren, gecreeerd.De haat en agressie die die landen rond Israel laten zien, doet mij twijfelen een 2-statenoplossing voor te staan. Praktisch is het een utopie zolang Israels bestaansrecht als joodse staat wordt ondermijnd. Ten tweede, moet Israel zich wel de grenzen van ’48 of’67 in ogenschouw nemen? Internationaal wettelijk geldt nog steeds de grenzen van 1920 als wettelijk juist omdat daar een overeenkomst is gesloten betreffende de soevereine staatsgrenzen dat door de hele wereld, van de Volkerenbond, is erkend. ’48- en ’67-grenzen zijn “staak-het-vuren-grenzen”en hebben Internationaal rechterlijk geen betekenis voor souvereiniteit. Moeten we hiermee dan nog steeds een ander sprookje in stand houden?
    Hoezo zijn “nederzettingen” en gevaar voor vrede als men vanaf het begin in 1917 over “joodse nederzettingen” had binnen Mandaat Palestina ten Westen van de Jordaan (dus inclusief de Westbank) in tegenstelling tot Trans Jordanie? Voor 1948 is Trans-Jordanie “Judenrein” gemaakt. In 1948 is de “Westbank”ook nog eens “Judenrein” gemaakt. Ook uit Oost Jerusalem en de gehele Oude Stad moeten de Joden vertrekken. Hoezo ethnisch schoonvegen? Waarom moeten we instemmen met de politiek van “Judenrein” maken? Zijn (Israelische) Palestijnen uit Israel verdreven in 1948? Waarom moeten we dus weer een ander leugen in stand houden? Het is een vorm van hoop geven zonder wettelijke gronden.
    Wat houdt “aandringen op de oprichting van een Palestijnse Staat in? De enige obstakel is de haat en foute leiding, die ook nog eens door het Westen wordt ondersteund. Verander je die zo maar? Of is dit weer een andere illussie?
    Hoeo heeft Trump “de wettelijke status van Jerusalem veranderd”? Dat heeft hij niet. Hiermee wordt aangegeven dat Israel niet mag besluiten wat haar status inhoudt terwijl dat van geen enkel ander land wordt verwacht.
    Hoezo “Arabieren gelijk behandeld aan Israelische Joden”? Ik meen aan dat zij Israelische Arabieren bedoelt. Staatsrechtelijk worden zij inderdaad niet gelijk behandeld: moeten zij 2/3 jaar in het leger dienen danwel sociale burgerplicht vervullen zoals Druzen dat wel doen? Moeten zij dezelfde middelbare school eindexamen doen dat wel toegang biedt tot de universiteiten? Worden studiebeursen gelijk verdeeld? Moeten zij dezelfde belastingen betalen? Over welke “ongelijkheid” heeft zij het? Incidentele ongelijkheid zal zeker bestaan maar het is geen politiek van de regering. Maar stel daar eens joodse ongelijkheid tegenover in de Westbank, Gaza (die ze Judenrein willen hebben) en voor mijn part de Arabische wereld. Inderdaad denkt men rond Israel dat Judaisme een vloek is dat uitgeroeid moet worden. Daar ligt de kern van de zaak.

    Like

Reacties zijn gesloten.