Abu Yehuda: ‘Zal Israël een Joodse en een Zionistische staat blijven?’

Plaatje hierboven: Arabische Israëliërs, zwaaiend met Palestijnse vlaggen, demonstreren samen met Joodse linkse activisten tegen de Joodse Natiestaat Wet in Tel Aviv op zaterdagavond 11 augustus 2018 [beeldbron: Tomer Neuberg/Flash90]

De Joodse staat ligt echt onder vuur. Niet van de Hamashnix van Gaza, die – ondanks hun houding – niet meer dan ergelijk zijn (hoewel een vrij kwaadaardige die onze regering niet goed behandelt), maar van een coalitie van Israëlisch Links, Arabische burgers en andere Joodse minderheden, Europese en door de VS gefinancierde NGO’s en liberale Amerikaanse Joodse organisaties. Ben ik nog iemand vergeten?

[Blogger Mr. Cohen antwoordde op ‘Ben ik nog iemand vergeten?‘ met: “U vergat te vermelden dat Israël wordt aangevallen door de Verenigde Naties (VN), de hele internationale nieuwsmedia, de hele internationale academische wereld, talloze progressieve kerken, linkse Hollywood-beroemdheden, het Hervormde Jodendom en het Israëlische Hooggerechtshof.”]

Het conflict gaat over de Natiestaat Wet die onlangs door de Knesset werd aangenomen, die het lef heeft om een ​​van de meest fundamentele principes van het Zionisme te bevestigen: “Het recht om nationale zelfbeschikking uit te oefenen in de Staat Israël is uniek voor het Joodse Volk.”

Laat u niet misleiden door diegenen die zeggen dat ze een probleem hebben met de veronderstelde denigratie van de Arabische taal, de toewijding aan de Joodse nederzettingenbeweging aan te moedigen, de belofte om te handelen om Joods erfgoed in de diaspora te behouden, of iets anders. Hun probleem is met het Zionisme zelf.

Sommigen zullen zeggen dat het probleem niet met iets in de wet zit, maar wat er niet in zit – iets over gelijke rechten voor burgers die tot verschillende religieuze, etnische of andere groeperingen behoren. Dat bezwaar mist een belangrijk punt, het logische onderscheid tussen de individuele rechten van burgers – die op geen enkele manier worden beïnvloed door een redelijke interpretatie van deze wet – en de collectieve rechten van het Joodse volk, die de wet boven de collectieve rechten stelt van een andere natie die onder ons leeft. Een mogelijkheid is dat degenen die dit zeggen het gewoon niet snappen. Maar een andere is dat ze proberen de ware aard van hun tegenstand te verhullen.

De staat Israël is de staat van het Joodse volk, het gehele joodse volk, zelfs degenen die niet in Israël wonen. Links gelooft dat dit onlogisch is, omdat diaspora-joden, wiens staat het is, niet kunnen stemmen, terwijl Israëlische niet-Joden, wiens staat het niet is, dat wel kunnen. Maar er zijn goede praktische redenen om de franchise te beperken tot diegenen die onmiddellijk worden beïnvloed door de beslissingen van de regering, die de belastingen betalen en dienen in het leger (of hebben op zijn minst de mogelijkheid om dat te doen).

Het gevoel dat de staat toebehoort aan alle Joden is in deze wet uiteengezet, in termen van zijn specifieke verplichtingen jegens hen. De natiestaatwet verankert een van de belangrijkste van deze verplichtingen en verklaart dat de staat “zal trachten de veiligheid van de leden van het Joodse volk in moeilijkheden of in gevangenschap te verzekeren vanwege het feit van hun Joodsheid of hun burgerschap.”

Tegelijkertijd werd Israël opgericht als een democratische staat, waarin er gelijkheid van individuele rechten voor alle burgers moet zijn, zoals het meest fundamentele van alle rechten in een democratie, het recht om te stemmen. De Israëlische basiswetgeving roept niet expliciet op tot ‘volledige gelijkheid’ tussen burgers, wat dat ook is, maar de ‘basiswet: menselijke waardigheid en vrijheid’ is in handen van het Israëlische Hooggerechtshof om te impliceren dat alle burgers gelijke burgerrechten en politieke rechten hebben. Als naar mijn mening een expliciete verklaring hiervoor nodig is, moet deze worden toegevoegd aan deze wet, die handelt over de rechten van individuele burgers, en niet de nationale wet die betrekking heeft op de collectieve rechten van het Joodse volk als een volk.

De Joodse staat is uniek, zelfs tussen natiestaten, vanwege de beschermende relatie met de diaspora, een relatie die ontstond als een reactie op de millennia van vervolging die het Joodse volk ervoer. De vroege Zionisten diagnosticeerden de toestand van de Jood in de diaspora correct als precair – een diagnose bevestigd door de Holocaust – en voorgeschreven als remedie de oprichting van een soevereine Joodse staat die voor het Joodse volk zou zorgen, zowel binnen als buiten. De scherpste manifestatie hiervan is de Wet op de Terugkeer, die onmiddellijk burgerschap verleent aan iedereen met een Joodse grootouder die erom vraagt.

Het besluit om een ​​echt democratische staat te creëren, werd niet door het Zionisme opgelegd. Inderdaad verkoos Herzl zelf ‘een democratische monarchie’ of een ‘aristocratische republiek’. De oprichters van de staat namen de beslissing om een ​​democratie te verklaren met het oog op de tradities van de profeten van Israël en hun eigen socialistische principes.

Het is een feit dat het Zionistische deel van het Israëlische erfgoed voor Israëlisch links van vandaag beschamend is en dat ze er liever afstand van doen, alleen het democratische deel achterlatend. Net zoals individuele Joden probeerden te ontsnappen aan antisemitische vervolging door zich te assimileren met de grotere niet-Joodse samenleving, zou Links er de voorkeur aan geven de Joodse staat te assimileren aan het grotere lichaam van niet-Joodse naties, door er niet meer dan één meer liberale democratie, een staat van zijn burgers in plaats van een Joodse staat.

De meeste Arabieren gaan verder en eisen, als Palestijnse Arabieren, het recht op nationale zelfbeschikking die de nieuwe wet aan het Joodse volk voorbehoudt. Wat betekent dit? Er zijn maar twee redenen waarin dit recht kan worden gerealiseerd: Israël zou een binationale natiestaat kunnen worden, waarin Joden en ‘Palestijnen’ elk speciale rechten zouden hebben om de aard van de staat, de demografie en de symbolen ervan te bepalen; of – hun uiteindelijke doel – het zou zelfs een Palestijnse natiestaat kunnen worden.

Het is belangrijk om te begrijpen dat deze eisen los staan ​​van de roep om een ​​Palestijnse staat in Judea en Samaria. Die staat zou vanaf het begin 100% Palestijns zijn, met een Joodse bevolking van nul, zoals zoveel andere Arabische staten. De rechten die de Arabische burgers eisen liggen in de staat Israël, het deel ten westen van de Groene Lijn. Een binationale Israël zou waarschijnlijk een nieuwe vlag en een volkslied nodig hebben; maar belangrijker nog, het zou een wet van terugkeer voor Joden kunnen afschaffen – of het zou er eenvoudig één voor de Arabieren kunnen toevoegen. Binnenkort, mogelijk na een bloedige burgeroorlog, zou er slechts één staat zijn tussen de rivier en de zee, met name Palestina.

Degenen van Links, die zichzelf nog steeds zien als Zionisten, geloven dat de staat van zijn burgers die zij zouden creëren zijn Joodse meerderheid zou behouden. Maar waarom zou het, zodra de rechtvaardiging voor selectieve immigratie is verwijderd? Welke reden kan worden gegeven om een ​​Jood uit Los Angeles burger op het vliegveld te laten worden terwijl hij de Arabier uit Gaza niet toestaat, die zelfs beweert vóór 1948 in Israël te hebben gewoond, om terug te keren? Het kan iets langer duren, maar het zou hetzelfde pad volgen als de binationale toestand.

De Natiestaat Wet ontkent zowel de linkse als de Arabische visies. Geen wonder dat ze boos zijn! Gisteravond uitten zij hun woede in een grote demonstratie tegen de nieuwe wet in Tel Aviv. Sommige Arabieren – tegen het advies van de groep die de demonstratie organiseerde – zwaaiden met Palestijnse vlaggen en zongen (video hier) “met bloed en geest zullen we Palestina verlossen”, misschien (verlang ik vurig) naar het ongemak van de Joden die kwamen om hen te ondersteunen.

Zoals Premier Netanyahu zei, welk beter argument voor de Natiestaat Wet zou er dan dit kunnen zijn?

Helaas is de wet – hoewel gerechtvaardigd en noodzakelijk – niet voldoende. Zoals president Reuven Rivlin opmerkte in 2015, zijn er vier grote ‘stammen’ in Israël: de seculiere Joden, de Nationale Religieuzen, de Haredim en de Arabieren. Alleen de eerste twee groepen zijn Zionistisch. In de afgelopen jaren zijn de verhoudingen van het nationale religieuze blok en de Arabieren met een paar procent toegenomen, zijn de Haredim met een veel groter percentage toegenomen en is de seculiere groep snel gedaald. Door te oordelen naar de parallelle schoolsystemen die met deze ‘stammen’ geassocieerd zijn, is Israël niet ver verwijderd van een niet-Zionistische meerderheid.

Het zionisme zal geen hulp krijgen uit het buitenland, waar de meeste Joden niet begrijpen dat het voortbestaan ​​van het Joodse volk afhangt van een Zionistische staat Israël; en de meeste niet-Joden denken dat het Zionisme dicht bij het satanisme staat.

Kunnen we Joodse Israëli’s verenigen onder de vlag van het Zionisme? Kunnen we op de een of andere manier aan onze Arabische burgers duidelijk maken dat hun welzijn afhangt van het voortbestaan ​​van een Joodse en democratische staat, en dat als ze het vernietigen – ze gewoon naar de Palestijnse Autoriteit of Gaza kunnen kijken om te zien wat ze zouden krijgen.

We zouden beter moeten doen. Anders zijn de dagen van een Joodse, Zionistische staat geteld, wet of geen wet.

door Vic Rosenthal


Bronnen:

♦ naar een artikel van Vic Rosenthal “Will Israel remain a Jewish and Zionist state?” van 12 augustus 2018 op de site van Abu Yehuda

♦ naar een artikel van Tamar Pileggi “Opposition divided over Arab-led rally against nation-state law – Meretz MK Michal Rozin slams fellow leaders on the left for ‘undermining equality’ by boycotting the Tel Aviv protest because of unease with Palestinian nationalism” van 12 augustus 2018 en een artikel30,000 oppose nation-state law at Arab-led Tel Aviv rally; Palestinian flags fly” van 11 augustus 2018 op de site van The Times of Israel

Advertenties

2 gedachtes over “Abu Yehuda: ‘Zal Israël een Joodse en een Zionistische staat blijven?’

  1. Ook in Israël de Joodse linkse activisten landverraders te zijn.
    Links is waar ook ter wereld door en door verrot !!!
    Ze verraden eigen volk en hun vaderland om zogenaamd “goed” te zijn! Walgelijk !!!!

    Like

Reacties zijn gesloten.