Golda Meir: Vóór 1948 waren wij allemaal Palestijnen +video

Rien a changé. Alsof het gisteren was. Het volgende editoriaal geschreven door Golda Meir werd 42 jaar geleden – op 14 januari 1976 – gepubliceerd in The New York Times. Golda Meir was premier van Israël van februari 1969 tot juni 1974.

“Om verkeerd geciteerd te worden is een beroepsrisico van politiek leiderschap; om deze reden zou ik mijn standpunt met betrekking tot de Palestijnse kwestie willen verduidelijken. Ik ben beschuldigd van rigide ongevoelig te zijn voor de kwestie van de Palestijnse Arabieren.

Als bewijs hiervan zou ik hebben gezegd: ‘Er zijn geen Palestijnen.’ Mijn eigenlijke woorden waren: ‘Er is geen Palestijns volk. Er zijn Palestijnse vluchtelingen.’ Het onderscheid is niet semantisch. Mijn verklaring was gebaseerd op een leven lang debatten met Arabische nationalisten die een separatistisch Palestijns-Arabisch nationalisme heftig hebben uitgesloten van hun formuleringen.

Toen ik in 1921 naar Palestina kwam – tot het einde van de Eerste Wereldoorlog een dorre, dunbevolkte bewoonde Turkse provincie – waren wij, de Joodse pioniers, de beleden Palestijnen. Alzo werden we genoemd in de wereld. Arabische nationalisten aan de andere kant verwierpen de benaming. Arabische woordvoerders bleven erop hameren ​​dat het land dat we eeuwenlang hadden gekoesterd, net als Libanon, slechts een fragment van Syrië was. Op grond van het feit dat het een ideale unitaire Arabische staat uiteen zou doen voelen, vochten zij dit aan voor de Anglo-Amerikaanse onderzoekscommissie en bij de Verenigde Naties.

Toen de Arabische historicus Philip K. Hitti de Anglo-Amerikaanse onderzoekscommissie op de hoogte bracht dat ‘er niet zoiets bestaat als Palestina in de geschiedenis’, werd het aan David Ben-Gurion overgelaten om de centrale rol van Palestina in de Joodse, zo niet Arabische, geschiedenis te benadrukken.

Al in mei 1956 verklaarde Ahmed Shukairy, de toenmalige leider van de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO), aan de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties: “Het is algemeen bekend dat Palestina niets anders is dan Zuid-Syrië.” Met het oog hierop geloof ik dat het mij vergeven mag worden als ik Arabische woordvoerders op hun woord zou nemen.

Tot de jaren 1960 was de aandacht gericht op de Arabische vluchtelingen voor wiens toestand de Arabische staten geen oplossing zouden toestaan, hoewel veel constructieve en verstrekkende voorstellen werden gedaan door Israël en de wereldgemeenschap.

Ik heb herhaaldelijk mijn medeleven betuigd met het onnodige lijden van vluchtelingen wiens abnormale situatie door de Arabische staten werd gecreëerd en uitgebuit als een tactiek in hun campagne tegen Israël. De status van vluchteling kon echter niet voor onbepaalde tijd worden gehandhaafd voor de oorspronkelijke 550.000 Arabieren die in 1948 zich bij de uittocht uit de gevechtsgebieden hadden aangesloten tijdens de Arabische aanval op de nieuwe staat Israël.

Toen de kaart van de vluchtelingen begon te verslijten, kwam de Palestijnse terrorist op het toneel tot bloei, niet de betwistbare beweringen van ontheemde vluchtelingen, maar van een macaber nationalisme dat alleen op het lijk van Israël kon worden neergelegd.

Ik herhaal het nog een keer. We hebben geen Arabieren onteigend. Onze inspanningen in de woestijnen en moerassen van Palestina creëerden meer bewoonbare leefruimte voor zowel Arabier als Jood. Tot 1948 vermenigvuldigden de Arabieren van Palestina zich en floreerden als het directe resultaat van de Zionistische vestiging. Wat de volgende kwalen ook overkwam voor de Arabieren, was het onvermijdelijke gevolg van het Arabische ontwerp om ons de zee in te drijven. Had Israël haar potentiële vernietigers niet afgestoten, dan zouden er geen Joodse vluchtelingen in het Midden-Oosten nog in leven zijn geweest om de wereld te verontrusten.

Nu, twee jaar na de verrassingsaanval van de Yom Kippur-oorlog, ben ik me terdege bewust van de potentie van Arabische petromiljarden en ik heb geen illusies over de morele vezel van de Verenigde Naties, waarvan de meeste leden de met een revolver zwaaiende Yasser Arafat hartelijk begroetten en vervolgens schaamteloos de antisemitische resolutie goedkeurde die het Zionisme, de nationale bevrijdingsbeweging van het Joodse volk, als racistisch beschreef.

Maar hoewel Israël klein en kwetsbaar is, ben ik niet bereid om toe te treden tot de gemakkelijke formule dat we in het Arabisch-Israëlische conflict getuige zijn van twee gelijke strijdende rechten die verdere ‘flexibiliteit’ van Israël eisen. Het recht werd niet geschonden toen in de enorme gebieden bevrijd door de geallieerden van de Sultan, 1 procent werd gereserveerd voor het Joodse vaderland op zijn voorouderlijke locatie, terwijl in een parallelle nederzetting 99 procent van het gebied werd toegewezen voor de oprichting van onafhankelijke Arabische staten .

We accepteerden achtereenvolgens het afsnijden van Transjordanië, driekwart van het gebied van het historische Palestina en ten slotte het pijnlijke compromis van de Resolutie van 1947 (Verdeelplan aka Res. 181) in de hoop op vrede. Hoewel echter Israël slechts in één vijfde van het grondgebied ontstond dat oorspronkelijk was toegewezen aan het Joodse vaderland, vielen de Arabieren de jonge staat binnen.

Ik vraag opnieuw, zoals ik vaak heb gevraagd, waarom hebben de Arabieren niet een Palestijnse staat in hun deel opgericht in plaats van het land te kannibaliseren door de Jordaanse annexatie van de Westelijke Jordaanoever (Judea & Samaria) en de verovering van de Gazastrook door Egypte? En sinds de kwestie van de grenzen van 1967 zwaar opdoemt in de huidige discussies, waarom kwamen de Arabieren op ons af in juni 1967, toen de Westelijke Jordaanoever, de Golanhoogte, de Sinaï, de Gazastrook en het oude Jeruzalem in hun handen waren?

Dit zijn geen holle vragen. Ze gaan naar de kern van de zaak – de Arabische ontkenning van het bestaansrecht van Israël. Dit recht is niet vatbaar voor debat. Dat is de reden waarom Israël door zijn aanwezigheid de deelname van de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie aan de Veiligheidsraad, een deelname die een directe schending vormden van Resoluties 242 en 338, niet kan bestraffen.

We hebben geen gemeenschappelijke taal met exultante moordenaars van onschuldigen en met een terroristische beweging die ideologisch toegewijd is aan de liquidatie van Joodse nationale onafhankelijkheid.

Op geen enkel moment heeft de P.L.O. afgezien van zijn programma voor de ‘eliminatie van de Zionistische entiteit.’ Met verrassende openhartigheid geven de P.L.O. woordvoerders onomwonden toe dat hun voorgestelde staat op de Westelijke Jordaanoever slechts een handig ‘vertrekpunt’ zou zijn, een tactische ‘eerste fase’ en ten slotte een ‘arsenaal’ aan strijders opleverde dat strategisch gelegen is voor de gemakkelijkere penetratie van Israël.

Mij ​​wordt vaak een hypothetische vraag gesteld: hoe zouden we reageren als de P.L.O. ermee instemde om af te zien van zijn wapens, terreur en zijn doel, de vernietiging van Israël? Het antwoord is simpel. Elke beweging die zowel zijn middelen als zijn einde voorspelde, zou door dat feit een andere organisatie worden met een ander leiderschap. Er is geen ruimte voor dergelijke speculatie in het geval van de P.L.O.

Dit betekent niet dat ik in dit stadium voorbijga aan de nationale aspiraties die de Palestijnse Arabieren voor zich de afgelopen jaren hebben ontwikkeld. Deze kunnen echter binnen de grenzen van het historische Palestina worden vervuld.

De meerderheid van de vluchtelingen heeft Palestina nooit verlaten; ze zijn gevestigd op de Westelijke Jordaanoever en in Jordanië, waarvan de meerderheid van de bevolking Palestijns is. Welke nomenclatuur ook wordt gebruikt, zowel de betrokken personen als het territorium waarop zij leven, zijn Palestijns.

Een mini-Palestijnse staat, geplant als een tijdbom tegen Israël op de Westelijke Jordaanoever, zou alleen dienen als een centraal punt voor de verdere exploitatie van regionale spanningen door de Sovjet-Unie.

Maar in een echte vredesregeling zou een levensvatbaar Palestina-Jordanië zij aan zij kunnen bloeien met Israël binnen het oorspronkelijke gebied van het Mandaat Palestina.

Op 21 juli 1974 nam de Israëlische regering de volgende resolutie aan: ‘De vrede zal alleen gebaseerd zijn op het bestaan ​​van twee onafhankelijke staten – Israël, met verenigd Jeruzalem als hoofdstad, en een Jordaans-Palestijnse Arabische staat, ten oosten van Israël, binnen grenzen te bepalen tijdens onderhandelingen tussen Israël en Jordanië.’

Alle daarmee gelieerde problemen kunnen redelijk worden opgelost. Om dit te laten gebeuren, zullen de tegenstanders van Israël moeten ophouden met het bedenken van openlijke plannen voor haar directe of gedeeltelijke uitroeiing.

Er zijn 21 Arabische staten, rijk aan olie, grond en soevereiniteit. Er is slechts één kleine staat waarin Joodse nationale onafhankelijkheid duur werd bereikt. Het is toch niet extravagant om te eisen dat in het huidige machtsspel het recht van een kleine democratie op vrijheid en leven niet wordt verraden.

Golda Meir, 14 januari 1976, NYT

Golda Meir: Wij waren allemaal Palestijnen vóór 1948


Bronnen:

♦ naar een artikelGolda Meir, on the Palestinians” van 13 januari 2018 op de site van Aish.com

Advertenties

3 gedachtes over “Golda Meir: Vóór 1948 waren wij allemaal Palestijnen +video

  1. Van 1948-2018 is er niets veranderd….of toch?

    Israel heeft een bloeiende & sterke democratie opgebouwd.

    De zuid Syriers zijn nog steeds aan het klagen, nu samen met hun noord Syrische broeders…..allemaal hangend aan het belasting infuus van het westen.

    “Het palestijnse volk & hun gestolen land”
    De grootste leugen uit de moderne geschiedenis!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.