Dr. Manfred Gerstenfeld: ‘Frankrijk blijft Israël zwart maken’

Een goed uitgangspunt om de huidige Frans-Israëlische relatie te peilen, is de Franse reactie op het recente geweld aan de grens met Gaza. Toen de Israëlische premier Benjamin Netanyahu in april de Franse president Emmanuel Macron in Parijs ontmoette, vertelde Macron hem dat de verhuizing van de Amerikaanse ambassade naar Jeruzalem “ertoe heeft geleid dat mensen stierven en de vrede niet bevorderden“.

Met deze doorzichtige manipulatieve verklaring toonde Macron zijn vaardigheid in het verdraaien van de waarheid. Het geweld was geprovoceerd door het initiatief van de terreurorganisatie Hamas om burgers naar de grens te sturen en terroristen onder hen te mengen. Van de meer dan 115 door Israël gedode Gazanen was meer dan de helft bevestigde terroristen. Dat veel van de mensen die werden gedood, terroristen waren, werd door Hamas zelf bevestigd.

Frankrijk steunde ook een resolutie van de VN-Veiligheidsraad waarin werd opgeroepen tot beschermende maatregelen voor Palestijnen, maar die Hamas niet noemde. De afgevaardigde Israëlische minister Michael Oren vatte het in een tweet samen: “Schaam u Frankrijk om [deze resolutie] te steunen. De Franse overheid kan niet tegelijkertijd zeggen dat het tegen antisemitisme is en vervolgens voor deze antisemitische resolutie stemmen.”

Tijdens het geweld in april drong Frankrijk er bij Israël op aan zich terughoudend op te stellen en vertelde Israël dat het zijn plicht was om burgers te beschermen. De Franse woordvoerders wisten heel goed dat Hamas terroristen had gestuurd om zich onder de burgers te mengen en dat veel burgerdemonstranten geen vreedzame bedoelingen hadden gehad. Dit gedrag van de Fransen was bijzonder hypocriet met het oog op de vele dodelijke terroristische aanslagen die door Arabieren in Frankrijk zijn gepleegd. De meest dodelijke vond plaats in Parijs in 2015 en resulteerde in 130 doden. In 2016 werden 86 mensen gedood in Nice.

Wanneer IDF woordvoerder Brig. Gen. Ronen Manelis onlangs sprak met Franse parlementariërs, herinnerde hij hen eraan dat, samen met die van andere landen, Franse donaties Hamas geholpen hadden bij het opbouwen van zijn terreurcapaciteiten.

De Franse reacties op het geweld in Gaza hebben diepe wortels in de geschiedenis van het Midden-Oosten. In 2008 publiceerde David Pryce-Jones zijn boek “Betrayal: France, the Arabs and the Jews”. Hij had toegang tot de archieven van het Franse Ministerie van Buitenlandse Zaken, beter bekend als de Quai d’Orsay. Zijn conclusie kan als volgt worden samengevat: “Gedurende de hele moderne geschiedenis heeft Frankrijk meer schade aangericht aan het Midden-Oosten dan enig ander land.”

De reacties van Frankrijk op het geweld in Gaza deden me denken aan een bezoek aan een conferentie in Parijs in de herfst van 1961, een paar weken nadat de Franse politie op 17 oktober naar schatting 150 tot 200 niet-gewelddadige Algerijnse demonstranten in de Franse hoofdstad had vermoord (in 1961). Een deel van de lijken werd gevonden in de rivier de Seine. Historici noemen dit de meest gewelddadige repressie van een demonstratie door een West-Europese staat in de hedendaagse geschiedenis.

Na meer dan vijftig jaar stilzwijgen van de regering, erkende de toenmalige Franse president François Hollande in 2012 eindelijk de moorden. Macron en degenen die de recente veroordelingen van Israël hebben uitgesproken, moeten bekend zijn geweest met veel details over deze massamoorden door de Franse politie.

Er zijn andere aspecten waarmee rekening moet worden gehouden bij het beoordelen van de aanhoudende Franse besmeuring van Israël. Frankrijk is het gevaarlijkste land in Europa voor Joden. Van de vijftien Joden die om ideologische redenen in Europa zijn gedood – waarvan de daders, allen moslims – bekend zijn, zijn er twaalf in zes verschillende aanvallen vermoord in Frankrijk. De twee massale aanvallen door gewelddadige moslims op synagogen in de EU werden beide uitgevoerd in Frankrijk: in Parijs en in Sarcelles.

Het is onwaarschijnlijk dat het aanhoudend, schijnheilige zwart maken van Israël door de Fransen vaak wordt tegengehouden, maar het maakt het misschien minder de moeite waard voor de officiële daders van het land.

door Dr. Manfred Gerstenfeld


Bronnen:

♦ naar een artikel van Dr. Manfred Gerstenfeld “France Keeps Blackening Israel” van 25 juli 2018 op de site van BESA

Advertenties

2 gedachtes over “Dr. Manfred Gerstenfeld: ‘Frankrijk blijft Israël zwart maken’

  1. Frankrijk is in de laatste descennia gezegend met opeenvolgende presidenten die niet van een overdosis intelligentie of erg succesvol beleid beschuldigd kunnen worden.

    De éne mislukking is nog niet afgevoerd of de volgende word alweer opgevoerd….met alle gevolgen van dien.

    Van onechte kinderen, buitenechtelijke verhoudingen tot zingende éga’s & pensioengerechtigde first ladies zonder mandaat…..alles komt langs in het Elysee.

    De gemene deler? Zonnekoning ambities maar geen resultaten.

    Like

  2. Frankrijk heeft veel Noord-Afrikaanse import, waarvan een deel derde, vierde of vijfde generatie. Frankrijk voelt zich ook nog verplicht tegenover de Franstalige gemeenschap in Afrika, zelfs als Frankrijk niet de kolonisator was.
    Frankrijk voelt zich heel belangrijk in de wereld en houdt zich NOOIT aan afspraken in de EU. Een belangrijke reden waarom GB ‘nipt’ wilde vertrekken.
    Frankrijk is een mooi land, maar het denkt eerst aan zichzelf. Vraag me af hoe dit gaat als de landen in het oosten van de EU sterker worden.
    In ieder geval is Frankrijk niet het slechtste jongetje in de klas. Ik denk dat de Israëli’s wel met deze gevoeligheden rekening houden en weten dan Macron ook zijn achterban met Noord-Afrikaanse wortels toespreekt. Het is toch beter om Frankrijk te vriend te houden.

    Like

Reacties zijn gesloten.