Israëlische Arabische leiders verwerpen de Joodse ‘Natiestaat Wet’

De hypocrisie van de leiders van de Arabische burgers van Israël, die nu huilen over de nieuwe Joodse natie-staatswet, heeft de afgelopen dagen nieuwe hoogten bereikt. Dit zijn dezelfde leiders wiens woorden en acties de afgelopen twee decennia ernstige schade hebben aangericht aan de betrekkingen tussen Joden en Arabieren in Israël, en aan de belangen van hun eigen kiezers, de Arabische burgers van Israël.

Israëlische Arabische leiders, met name de parlementsleden in de Knesset, zeggen dat ze woedend zijn, niet alleen omdat de wet Israël definieert als het thuisland van het Joodse volk, maar ook omdat de nieuwe wetgeving geen woorden bevat over volledige gelijkheid van rechten voor alle burgers. Als er ooit een spreekwoordelijke storm in een glas water is geweest, dan is het dit wel. Het zou overbodig zijn geweest om die woorden toe te voegen: de nieuwe wet herroept geen vorige wet of Israel’s Verklaring van Onafhankelijkheid, die al dat alles omvat.

Dus, als de bestaande wetten van Israël en de Onafhankelijkheidsverklaring onveranderd blijven en gelijke rechten voor alle burgers garanderen, wat is precies de reden voor de felle aanval van de Israëlische Arabische leiders op de Natiestaat Wet? Is het echt omdat ze zich zorgen maken over gelijkheid of is het iets anders? Het antwoord is te vinden in hun eigen verklaringen: ze zijn fundamenteel gekant tegen het idee dat Israël het thuisland voor het Joodse volk is. Ze weten heel goed dat de natiestaatwet geen invloed heeft op de status en rechten van de Arabische burgers als gelijke burgers van Israël.

Neem bijvoorbeeld het geval van het Arabische parlementslid in de Knesset Zouheir Bahloul (van de centrumlinkse partij Zionistische Unie), die deze week zijn voornemen bekendmaakte om ontslag te nemen uit het parlement in protest tegen de Nation-State Law. Hij klaagde dat de Knesset een “rubberen stempel voor racistische wetgeving” was geworden. Ten eerste is Bahloul de laatste Arabische burger van Israël die het recht heeft om te klagen over discriminatie. Al decennia lang was hij een van Israëls meest populaire sportjournalisten, vereerd door zowel Arabieren als Joden. Als zodanig heeft hij altijd een comfortabel leven genoten in Israël – een waarvan hij nooit had kunnen dromen in om het even welk Arabisch land.

Ten tweede, als Bahloul een probleem heeft met een wet die Israël definieert als het thuisland van het Joodse volk, wat doet hij dan in een partij genaamd de Zionistische Unie? Als je eenmaal instemt met een Zionistische partij, kun je later niet klagen wanneer Israël zegt dat het het thuisland van het Joodse volk wil zijn. Is er iemand die serieus denkt dat deze Arabische parlementariër al die jaren niet wist dat het Zionisme de nationale beweging van het Joodse volk is die de heroprichting van een Joods thuisland op het grondgebied dat wordt gedefinieerd als het historische land van Israël ondersteunt?

De Arabieren in Israël zijn gelijke burgers, en de rechten die ze genieten zijn veel meer dan wat ze zouden genieten in een ander land in het Midden-Oosten. In een peiling gepubliceerd in 2016, zei 55% van de Arabische burgers van Israël dat ze er trots op waren Israëlische burgers te zijn. Een andere peiling, gepubliceerd in 2017, vond dat 60% van de Arabische burgers van Israël een positieve houding tegenover de staat hebben.

Israëlische Arabische leiders kunnen zoveel tegen Israël opruien als ze willen. Hun laster zal de realiteit niet veranderen dat Israël de enige bloeiende democratie in het Midden-Oosten is en zijn minderheden met respect behandelt. Terwijl minderheden worden vervolgd en vermoord in Syrië, Libanon, Egypte, Irak, Libië en andere Arabische en islamitische landen, worden de Arabische burgers van Israël geïntegreerd in de staat. Ze bekleden hoge functies aan Israël’s Hooggerechtshof, het ministerie van Buitenlandse Zaken, de gezondheidssector en zelfs de Israëlische politie.

Echter, sommige leiders van de Arabische burgers van Israël hebben iets heel anders in gedachten. Ze willen dat Israëli’s hun wens voor Israël als een Joods thuisland opgeven, omdat ze hopen dat op een dag de Joden een minderheid in hun eigen land zullen worden. Al veel te lang hebben deze leiders hun kiezers opgehitst tegen Israël en de Joden. Als deze leiders zo ongelukkig zijn in Israël, moeten ze misschien overwegen om naar Ramallah of de Gazastrook of welk Arabisch land dan ook te verhuizen. Misschien willen ze ontslag nemen bij de Knesset. Waarom doen ze dat dan niet? Omdat het in het Joodse vaderland ligt, zogenaamd zo schadelijk voor hen, dat zij en hun kinderen kunnen leven en bloeien.

Lees hier verder het hele artikel van Bassam Tawil


Bronnen:

♦ naar een door Brabosh.com ingekort artikel van Bassam TawilThe Secret Reason Arabs Reject the Jewish Nation-State Law” van 31 juli 2018 op de site van The Gatestone Institute

Advertenties

4 gedachtes over “Israëlische Arabische leiders verwerpen de Joodse ‘Natiestaat Wet’

  1. Het is juist omdat deze Arabieren in een JOODSE natiestaat wonen dat ze zo hard kunnen te keer gaan.

    Hadden deze Arabieren in één van de 22 MUSLIM/Arabische natiestaten gewoond…..hadden ze hun kritiek niet overleefd.

    Like

  2. Shapira, ik heb het hier al eerder over gehad. Het gaat niet om een minderheid bij de Arabieren die vreselijk dwars ligt, maar om zeer trouwe Druzen en Arabieren die belangrijke functies vervullen of vervuld hebben bij het leger, de politie of zelfs de inlichtingendienst. Die zijn hartstikke trouw aan hun land.
    Dat betekent dat je je toon moet veranderen en respect voor elkaar moet tonen.

    Like

    1. En het argument is?

      De Druzen & Israelische Arabieren wonen als minderheid in een Joodse staat waarbij ze alle rechten & plichten hebben zoals iedere burger……net zoals hier.

      Nederland is officieel een Protestand land.
      Engeland Anglicaans.
      Italie/Monaco/Zwitserland Katholiek.
      Zweden/Noorwegen/Denemarken Luthers
      Arabische landen Moslim
      etc.etc.etc.

      Het een sluit het ander niet uit. (We zagen de honderden jaren van oorlog in Ierland waar 2 religies vochten om de hegemonie).

      Maar alléén wanneer het over één Joods land gaat heeft iedereen een probleem.

      Welnu….pech!

      Liked by 1 persoon

Reacties zijn gesloten.