Trump en Poetin kunnen altijd proberen om terug te keren naar de pre-PLO- en Hamas-dagen

Voor wie het mocht vergeten zijn, uit het PLO-handvest uit 1964: “Deze organisatie oefent geen enkele regionale soevereiniteit uit over de Westelijke Jordaanoever in het Hasjemitische koninkrijk Jordanië, de Gazastrook of het Himmah-gebied …”

Goed idee. Het onschadelijk maken van het Syrië-Israël conflict en het opleven van het primaat van Resolutie 242 van de Veiligheidsraad bij het oplossen van het Arabisch-Joodse conflict zijn positieve resultaten van de Trump-Poetin-top in Helsinki deze week.

President Poetin heeft het gezamenlijke besluit van Amerika en Rusland tot uitdrukking gebracht met deze beknopte verklaring:

“Het zuiden van Syrië moet volledig in overeenstemming worden gebracht met het verdrag van 1974 over de scheiding der krachten, over de scheiding der machten van Israël en Syrië. Dit brengt vrede naar de Golan Hoogtes. En een vreedzamere relatie tussen Syrië en Israël tot stand brengen en ook de veiligheid van de staat Israël. Meneer de president heeft tijdens de onderhandelingen van vandaag speciale aandacht besteed aan dit onderwerp. Ik zou graag willen bevestigen dat Rusland geïnteresseerd is in deze ontwikkeling en dat deze dienovereenkomstig zal handelen. Tot dusver zullen we een stap zetten naar het creëren van een duurzame vrede in overeenstemming met de respectieve resoluties van de Veiligheidsraad, bijvoorbeeld de resolutie 338.”

Artikel 1 van de overeenkomst tussen Syrië en Israël inzake scheiding van strijdkrachten van 1974 bepaalt:

“Israël en Syrië houden zich nauwgezet aan het staakt-het-vuren aan land, zee en lucht en onthouden zich van alle militaire acties tegen elkaar, vanaf de ondertekening van het document, in uitvoering van resolutie 338 van de VN-Veiligheidsraad van 22 oktober, 1973.

Resolutie 338 van de VN Veiligheidsraad nam het volgende aan volgend op de Yom Kippoeroorlog van 1973:

“Roept alle betrokken partijen op onmiddellijk op tot een het staakt-het-vuren en gevolg te geven aan de implementatie van resolutie 242 (1967) van de Veiligheidsraad in al zijn onderdelen.”

Artikel 1 van Resolutie 242 van de Veiligheidsraad – aangenomen naar aanleiding van de Zesdaagse Oorlog van 1967:

“Bevestigt dat de verwezenlijking van de Handvestbeginselen de instelling vereist van een rechtvaardige en duurzame vrede in het Midden-Oosten die de toepassing van de volgende beginselen zou moeten omvatten:

(i) Terugtrekking van de Israëlische strijdkrachten uit de gebieden die werden bezet in het recente conflict;

(ii) Beëindiging van alle claims of staten van oorlogvoering en respect voor en erkenning van de soevereiniteit, territoriale integriteit en politieke onafhankelijkheid van elke staat in het gebied en hun recht om in vrede te leven binnen veilige en erkende grenzen vrij van bedreigingen of daden van geweld.”

Toen Resolutie 242 van de Veiligheidsraad op 22 november 1967 werd aangenomen was de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) niet de enige woordvoerder van de Palestijnse Arabieren – die pas op die manier werd benoemd tijdens de 7de Top van de Arabische Liga die in oktober 1974 in Rabat werd gehouden.

Arabieren die in Judea en Samaria (de Westelijke Jordaanoever) woonden, waren op dat ogenblik Jordaanse staatsburgers en bezaten Jordaanse paspoorten nadat deze gebieden verenigd waren met Transjordanië op 24 april 1950 en vervolgens werden omgedoopt tot Jordanië.

De PLO claimde nadrukkelijk geen territoriale soevereiniteit in de gebieden of Gaza – artikel 24 van het PLO-handvest verkondigt:

“Deze organisatie oefent geen enkele regionale soevereiniteit uit op de Westelijke Jordaanoever in het Hasjemitische koninkrijk Jordanië, de Gazastrook of het Himmah-gebied. Haar activiteiten zullen op nationaal nationaal niveau plaatsvinden op het gebied van vrijheid, organisatie, politiek en financiën.”

Geen enkele bijkomende Arabische staat in het voormalige Palestina – naast Jordanië – werd overwogen. Hamas was niet opgericht. Resolutie 242 bevat nog steeds de enige internationaal overeengekomen formule voor het vreedzaam beëindigen van het 100 jaar oude Arabisch-Joodse conflict.

Een conferentie om dit langlopende conflict op te lossen in overeenstemming met resolutie 242 – gezamenlijk voorgezeten door Amerika en Rusland – zou Israël en elke Arabische staat in het gebied aanwezig laten zijn, maar niet-staten van de PLO en de Hamas uitsluiten.

Zo’n conferentie doemt op als een mogelijk initiatief van Trump-Poetin – waardoor Trump’s onaangekondigde ‘ultieme deal’ op een laag pitje staat. Teruggaan tot 1967 zou inderdaad de sleutel kunnen zijn tot het oplossen van het 100 jaar oude Arabisch-Joodse conflict.


Bronnen:

♦ naar een artikel van David Singer “Trump and Putin may attempt a return to pre-PLO and Hamas days” van 20 juli 2018 op de site van Arutz Sheva

Advertenties

5 gedachtes over “Trump en Poetin kunnen altijd proberen om terug te keren naar de pre-PLO- en Hamas-dagen

  1. Trump&Putin zijn als twee dino’s ; beseffen zij niet dat ALLE vrede-initiatieven
    van de laatste 70 jaar afgewezen zijn door arabieren ? de resolutie’s van UN zijn wc papier !!

    Like

  2. Dat is wel mooi. De Golan-hoogte wordt voor het gemak even vergeten! Ik ben bang dat dit nog een heikel punt zal worden. Rusland heeft nog niets geaccepteerd. Waarom hier een ommezwaai te verwachten?
    Ik vertrouw op de mogelijkheden, inzet, doortastendheid van Israëli’s, joden elders, vrienden van joden. Verder wantrouw ik iedereen.
    Mooi al die praatjes elders. De geschiedenis leert dat alleen daden tot resultaat leiden. In de internationale politiek staan de belangen van Israël echt niet voorop. Verder heeft zelfs Putin rekening te houden met zijn achterban.
    Het zou wel fijn zijn als tenminste één punt van de agenda zou kunnen worden geschrapt.
    Zeker bij besprekingen tussen Trump en Putin kan er geen onrust bestaan omtrent de Golan-hoogte. Hier is men nogal zeker over de positieve houding van beide heren. Ik ben zelf erg terughoudend. In ieder geval is elk positief nieuws meer dan welkom.

    Like

      1. Waarom is de grens dan nog steeds niet vastgelegd met twee permanente leden in de Veiligheidsraad? Misschien ben ik een pessimist. Ik hoop dat de IDF en met name ook de strategen verder kijken dan hun neus lang is en overal op voorbereid zijn.
        Een land dat zich ontwikkelt, heeft voortdurend behoefte aan sterke partners, alleen al omdat er altijd al landen en organisaties afvallen. Nee, ik denk dat er nog heel veel te doen is.
        Het handhaven van een situatie waarbij de welwillende Palestijnen ook geen kant uit kunnen zou internationaal niet geaccepteerd worden. Een plan Trump met buurlanden en stilzwijgende instemming van Rusland (en China) heeft veel meer kans van slagen. Europa hobbelt dan wel mee, zo gaat dat tenminste meestal (waarbij China zich tot nog toe zich terughoudend opstelt; dat kan wel eens veranderen nu het een belangrijker plaats op het wereldtoneel opeist en de meeste kredieten kan verstrekken). China heeft al een lange termijn plan (de Silk Road) via Pakistan naar Afrika en West-Europa. Is het aantrekkelijk in de Sinaï/Gaza te investeren als bijv. transitohaven, dan kan er veel veranderen.
        De aanbieding om te investeren van de Chinese overheid ligt in mijn postvakje. Een gigantisch project met enorme gevolgen.

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.