Israël is de natiestaat van het Joodse volk; punt, over en uit

Laat het handenwringen en beschuldigen beginnen. Donderdag heeft Israël eindelijk in constitutioneel recht de fundamentele prestatie van het Zionisme uitgedrukt: Israël is de natiestaat van het Joodse volk.

In werkelijkheid zou de basiswet van Israël niet misstaan ​​onder de liberaal-democratische grondwetten van Europa – die soortgelijke bepalingen bevatten die geen controverse hebben gewekt. De wet maakt geen inbreuk op de individuele rechten van een Israëlische burger, inclusief de Arabieren; noch creëert het individuele privileges. Het illiberalisme hier ligt bij de critici van de wet, die de Joodse staat de vrijheid zouden ontzeggen om wetten te maken net zoals elk ander normaal land.

De natiestatenwet verklaart dat Israël een land is dat is opgericht om het ‘recht op nationale zelfbeschikking’ van het Joodse volk te rechtvaardigen. Het constitutionaliseert symbolen met dat doel – het volkslied, feestdagen enzovoort. Er is niets ondemocratisch of zelfs ongewoon aan. Van de Europese staten hebben er zeven vergelijkbare constitutionele bepalingen ‘in de natie’.

Overweeg de Slowaakse grondwet, die begint met de woorden: ‘Wij de Slowaakse natie,’ en gaat verder met ‘het natuurlijke recht van naties op zelfbeschikking’. Sommige bepalingen zijn te vinden in plaatsen zoals de Baltische staten, die een grote allochtone minderheid hebben. De Letse grondwet opent met een beroep op de ‘niet-aflatende wil van het Letse volk om zijn eigen staat en onvervreemdbare zelfbeschikking te hebben om het bestaan ​​en de ontwikkeling van het Letse volk, zijn taal en cultuur door de eeuwen heen te waarborgen.” De bevolking van Letland is ongeveer 25% Russisch.

De nieuwe Basiswet stelt ook het Hebreeuws, de primaire taal van 80% van de bevolking van Israël, als de officiële taal. Eerder vertrouwde Israël op een Britse Mandaatbepaling die de officiële status gaf aan het Hebreeuws, het Arabisch en het Engels. Verre van het ondermijnen van democratie, plaatst de Basiswet Israël in lijn met andere westerse naties. De meeste multi-etnische, meertalige staten van de Europese Unie geven de officiële status alleen aan de meerderheidstaal. De Spaanse grondwet maakt bijvoorbeeld het Castiliaans Spaans de officiële nationale taal en vereist dat alle burgers het weten, ook al is hun moedertaal Baskisch of Catalaans.

Een andere controversiële bepaling van de wet verklaart ‘de ontwikkeling van Joodse nederzettingen’ een nationale waarde die de overheid zou moeten bevorderen. Het wordt geacht te verwijzen naar het stimuleren van bevolkingsspreiding in de periferie van het land. Dit herhaalt in wezen het beleid dat de internationale gemeenschap in 1922 heeft aangenomen in het Volkenbond Mandaat voor Palestina, dat probeerde ‘aan te moedigen’. . . nauwe vestiging door Joden.’ Nogmaals, de bepaling is slechts een verklaring van waarden, en schrijft geen specifieke beleidslijnen voor of staat ze niet toe. Daarentegen staat de staatsgrondwet van Hawaii het beleid toe om promotie te voeren voor het verwerven van grond en eigendom door etnische Hawaiianen en biedt hen een voorkeursbeleid aan.

Bovendien komt de maatregel in de schaduw van een landbeleid dat Joden discrimineert. Het Israëlische Hooggerechtshof heeft controversieel geoordeeld dat Arabieren het recht hebben om woongemeenschappen in Israël te creëren die Joden uitsluiten. Een afzonderlijke zaak ontkende het overeenkomstige recht voor Joden. In Jeruzalem schrijft de Palestijnse Autoriteit de doodstraf voor aan Arabieren die land aan Joden verkopen. De nieuwe grondwet ontkracht een van die onrechtvaardigheden niet eens; het creëert slechts een normatief tegengewicht.

Noch heeft Israël officiële religies, en niets in de nieuwe grondwet verandert dat. In dit opzicht is Israël liberaler dan de zeven Europese landen met grondwettelijk verankerde staatsreligies.

Misschien is het beste bewijs dat Israël een grondwettelijke bevestiging nodig heeft van zijn status als soevereine Joodse natiestaat, de gretigheid van zovelen om deze aan te klagen als ondemocratische maatregelen die elders overal ter wereld als normaal en alledaags worden bevonden en toegepast (maar waarover niemand klaagt of tegen protesteert).


Bronnen:

♦ naar een artikel van Eugene Kontorovich “Get Over It—Israel Is the Jewish State” van 19 juli 2018 op de site van The Wall Street Journal

 

Advertenties

2 gedachtes over “Israël is de natiestaat van het Joodse volk; punt, over en uit

Reacties zijn gesloten.