Israël herdenkt ontruiming van de Gazastrook: ‘Er is na 13 jaar nog niks veranderd’

Plaatje hierboven: De zomer van 2005. Israëlische agenten te paard van de oproerpolitie hakken erop in. Duizenden kolonisten werden met veel geweld en machtsvertoon verdreven uit 21 Israëlische dorpen en gemeenten in Gaza en in het noorden van Samaria. 13 jaar later is Israël nog steeds niet bekomen van het trauma van Gush Katif,  dat het disengagementplan veroorzaakt, dat sindsdien bekend staat als de Grote Blunder van Sharon.

Op donderdag 19 juli 2018 verzamelden zich honderden mensen, waaronder velen die uit hun huizen werden verdreven tijdens de uitvoering van het Disengagement plan, aan het kruispunt van Kissufim, om er deel te nemen aan een ceremonie naar aanleiding van de 13de verjaardag  van de uitdrijving uit Gush Katif, Gaza, en uit het noorden van Samaria in de zomer van 2005.

De deelnemers werden gevraagd om het gebied te evacueren uit bezorgdheid dat terrroisten vanuit Gaza raketten zouden afvuren naar het gebied. De ceremonie werd daarom verplaatst naar het Gush Katif Heritage Center in Nitzan, een gemeente van ca. 2000 inwoners gelegen tussen Ashkelon en Ashdod in het zuiden van Israël.

Anat Yaakov, een inwoonster van Be’er Ganim en een voormalige bewoonster van Gush Katif, die met haar kleinzoon naar de ceremonie in Kissufim was gekomen, vertelde aan Arutz Sheva:

“We zijn vandaag naar hier gekomen voor een Bar Mitswa-ceremonie voor kinderen die in 2005 in Gush Katif zijn geboren en sommigen van hen zijn buiten Gush Katif geboren, en we wilden hen uitleggen waarom we ons huis in Gush Katif verlieten. Gedurende 13 jaar is er niets veranderd. We verlieten onze huizen omdat ze ons vertelden dat er vrede zou komen, en niet alleen kwam de vrede niet, we naderen opnieuw oorlog. Ik ben hier met mijn kleinzoon aangekomen en ik vertrek in schande.”

Gush Katif Conferentie
Enkele dagen eerder was ook de jaarlijks weerkerende Gush Katif Conferentie begonnen die het deze keer onder meer had over hoe het Arabisch-Israëlisch conflict in de internationale media wordt verslaan. Boaz Bismuth, journalist van Israel Hayom zei tijdens een panelgesprek: “Wanneer wij Israëli’s weten hoe we moeten opkomen voor onze mening, onze positie en voor wat belangrijk is voor ons, zal de wereld ons volgen, ook in de internationale media.”

Bismuth deelde zijn positieve gevoelens met het ontmoeten en interviewen van de Amerikaanse president Donald Trump. “Ik interviewde de Amerikaanse president drie keer in het Witte Huis en ondanks de kritiek, heb ik kleine gesprekken voor en na het interview ervaren, en ik weet wat ik heb ontmoet. Dit is een Amerikaanse president die Israël erkent, zijn soevereiniteit, en die in het voordeel van de veiligheid van Israël denkt.”

Samengevat zei Bismuth: “Zolang het voor de Palestijnen belangrijker is dat wij geen staat hebben dan dat zij een staat hebben – zal er geen vrede zijn.”

Efrat Raadshoofd en Yesha Council’s hoofd buitenlandse zaken Oded Ravivi schatte dat als de strijd voor terugtrekking (disengagement) vandaag werd gehouden, het er helemaal anders zou uitzien. “Vandaag zou de terugtrekking niet meer gebeuren, want vandaag zijn we allemaal journalisten en met een beetje werk zullen we iedereen bereiken. De sociale netwerken van tegenwoordig laten iemand toe om het bewustzijn in elk huis en met iedereen te vergroten.”

Ravivi sprak over public relations-inspanningen waarmee hij samenwerkt: “Als iedereen eenmaal te horen kreeg dat wij in de nederzettingen obstakels voor de vrede waren, toerden we met delegaties en de media door het gebied en we zijn erin geslaagd hen van gedachten te doen veranderen”, zei hij.

Van zijn kant betoogde Dr. Mordechai Keda, een expert omtrent het Midden-Oosten: “Hamas in Gaza heeft de Palestijnse droom in stukken geslagen. Het zit niet in het publieke bewustzijn.’

De grote blunder van Sharon
Gush Katif werd na het einde van de Zesdaagse Oorlog vanaf begin 1968 herbewoond door Joodse Israëliërs. Onder druk van de Amerikanen, diende op 4 februari 2004 diende de zogeheten Israëlische ‘Havik’, premier Ariel Sharon, een plan in dat de terugtrekking van Israël uit de Gazastrook beoogde en dat op 26 oktober 2004 door de Knesset met een krappe meerderheid werd goedgekeurd.

Sharon zei dat hij hiermede een vacuum wilde creëren, waardoor de Palestijnen misschien geneigd zouden worden om de Tweede ‘Al Aqsa’ Intifada te beëindigen en opnieuw het vredesproces te hervatten, zonder dat zij daarvoor ook maar iets in de plaats moesten stellen. Enkel terug aan het vredesproces deelnemen was voldoende voor Sharon.

Echter, het plan bleek vervuld van puur zelfbedrog. Ariel Sharon, de ijzeren generaal van de Onafhankelijkheidsoorlog van 1948 en de held van de Zesdaagse Oorlog van 1967 en Yom Kippoeroorlog van 1973 was niet meer dezelfde van weleer. De Havik was een Grijze Duif geworden en niemand die het had gemerkt … totdat het te laat was.

In de zomer van 2005 liet Sharon zijn illustere ‘disengagement‘ plan uitvoeren. Iedereen herinnert zich nog goed de dramatische beelden van de gewelddadige uitzetting in augustus 2005 van ca. 8.600 Joden uit de Strook alsof het gisteren was. Het plan behelsde de eenzijdige terugtrekking van Israël uit de Gazastrook en de feitelijke ontmanteling van 17 nederzettingen van Gush Katif, ontruiming die voltooid werd op 1 september 2005.

Bovendien werden conform het disengagement plan op 22 september 2005 nog eens vier nederzettingen in het noorden van Samaria ontruimd. De ca. 1000 bewoners moesten manu militari inpakken en wegwezen en hun 270 gezinswoningen in Ganim, Kadim, Sa-Nur en Homesh werden met bulldozers van de IDF platgewalst.

Met zijn groteske disengagementplan voor Gaza en de Westbank hoopte Ariel Sharon de terreurorganisatie Hamas en het andere dozijn gelieeerde Palestijnse terreurgroepen die met z’n allen de Strook controleerden, wat milder te stemmen en “dat zij nu wel uit eigen beweging en als een loyaal gebaar van goodwill zouden ophouden Israël te bestoken met raketten en mortiergranaten”.

Een grote vergissing zo zal weldra blijken, die aan beide zijden het leven aan velen zal kosten. Hamas beschouwde Israël’s terugtrekking als een feitelijk teken van zwakte en riep prompt de overwinning op de Joodse staat uit. In 2007 verdreef Hamas rivaal Al Fatah van de macht en het geweld tegen Israël en de beschieting met raketten en mortiergranaten nam opnieuw in alle hevigheid toe, met een Hamas dat steeds luider begon te dromen van de uiteindelijke vernietiging van de Joodse staat.

Die geweldstoename zal uiteindelijk leiden tot militaire zelfverdedigingsoffensieven van Israël tegen Hamas en Co. Een eerste maal in december 2008 (Operation Cast Lead), dat nog een kort vervolg kreeg in november 2012 (Operation Pillar of Defense) en nog eens 50 dagen zware gevechten in de zomer van 2014 (Operation Protective Edge).


Bronnen:

♦ naar een artikel van Yoni Kempinski “If we stand our ground – the world will follow’” van 16 juli 2018 en een artikel van Benny Toker “‘Nothing has changed after 13 years’” van 19 juli 2018 op de site van Arutz Sheva

Advertenties

2 gedachtes over “Israël herdenkt ontruiming van de Gazastrook: ‘Er is na 13 jaar nog niks veranderd’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.