Hoe Hamas verslaan? Een nieuwe vorm en aanpak én … zonder schuldgevoelens!

Een staakt-het-vuren overeenkomst werd zaterdagavond bereikt met Hamas en Islamic Jihad, alleen onderbroken door een paar mortiergranaten. Maar de Islamitische Jihad zegt dat het staakt-het-vuren geen brandstichting met vliegers en balonnen omvat, wat een van de belangrijkste eisen van Israël was en, terwijl ik dit schrijf, hebben ze geprobeerd te bewijzen dat het hun door God gegeven recht is om ons land plat te branden.

Dus hier is mijn (retorische) vraag: waarom en hoe gebeurde het dat zij ons hun regels konden opleggen?

De wereld stelt hen in staat om ons zoveel pijn te doen als ze kunnen. De meeste media, internationale organisaties en vele regeringen lijken hun standpunt te accepteren dat ‘weerstand tegen bezetting’ hen in staat stelt te doen wat ze willen. Het is verboden om de lanceerinrichtingen van brandbommen te beschieten, vooral omdat sommige van hen ‘kinderen’ kunnen zijn.

Maar ze laten wel toe ​​- of althans, verontschuldigt – het gebruik van kindsoldaten. Ze gebruiken menselijke schilden, schieten willekeurig op burgers, nemen gijzelaars, verbranden onze gewassen en vernietigen opzettelijk onze omgeving, allen schendingen van het internationale humanitaire recht. Maar de voorvechters van het humanitarisme in Europa vragen om de arrestatie van Israëlische functionarissen voor oorlogsmisdaden.

“Ga je gang, sla me weer”
Helaas zijn we er zelfs in Israël aan gewend geraakt. We vechten volgens een technocratisch kosten-batenprincipe. De IDF berekent dat de kosten van de brandstichting-campagne lager zijn dan de kosten van een oorlog. Ze berekenen dat het beter is om het bezit van Hamas te vernietigen dan zijn soldaten, omdat ze genoeg soldaten en beperkt geld hebben, en vanwege de propagandawaarde van dode Arabieren (die ‘burgers’ of ‘kinderen’ kunnen worden genoemd, zoals effectief werd gedaan in vorige oorlogen).

Onze leiders zeggen ‘en wat dan nog als ze ons blijven vermoorden, we zijn toch sterk genoeg om ze te stoppen.’ We kunnen onder onze Iron Domes (ijzeren koepels) blijven zitten en ons vermogen om branden te lokaliseren en blussen te verbeteren, en we zullen niet eens merken dat onze vijanden ons proberen te doden en ons land veranderen in rook en as.

Er zijn twee problemen mee. Een daarvan is dat het niet werkt. We laten Hamas niet vallen, omdat we bang zijn voor de alternatieven, die nog extremere groepen of anarchieën zijn. We zijn bang voor een humanitaire ramp, die ons de schuld zou geven. In elk geval zal de kosten-batenoorlogvoering niet tot een natuurlijke conclusie leiden, het einde van het Hamas-regime. Bovendien zullen onze verklaarde vijanden in Iran en onze niet-verklaarde vijanden in Europa altijd een manier vinden om het te verdedigen. Dit soort oorlog zal voor altijd doorgaan.

Het tweede probleem is dat het een recept is voor het verliezen van de cognitieve oorlog tegen de bredere coalitie van onze vijanden, die zich ver voorbij het Midden-Oosten uitstrekt. Het schaadt ons eigen moreel: onze premier schept op over hoe iemand zei dat we het 8ste machtigste land ter wereld zijn.

Maar probeer dat maar eens uit te leggen aan de mensen die in opvangcentra in Sderot zitten of in de kibboetsen in de ‘Gaza-envelop’ die racen om de branden te blussen die overal uitbreken. Maar meer dan dat: welk beeld heeft het over de hele wereld te bieden: de in elkaar gedoken, geplaagde Joden, die op de knieën zijn gebracht door de low-tech (maar moedige!) jeugd van Gaza?

Het is alsof we zeggen ‘ga je gang, sla me weer.’ Wij Joden moeten het verdienen, omdat we nooit terug slaan. Onze strategie kondigt aan dat we tegelijkertijd zwakkelingen, lafaards en slechte onderdrukkers zijn. Goebbels had het niet beter kunnen uitdrukken. We moeten zowel de kinetische als de cognitieve oorlogen winnen. We kunnen beide doen door onze vijand daadwerkelijk te confronteren en te verslaan. Dat vereist bepaalde veranderingen in onze houding.

“Sla ze tot pulp …”
Ten eerste moeten we ophouden met ons zorgen te maken over die arme, geplaagde bevolking van Gaza. Ze steunden Hamas (het won daar een relatief eerlijke verkiezing), of de Islamitische Jihad of de PLO, die allemaal officieel zijn toegewijd aan het doden van Joden.

Ja, het is verkeerd om doelbewust burgers te als doelwit te nemen – en jullie Britten en Amerikanen die kritiek op ons hebben, moeten kijken naar wat de bommenwerpers van het Amerikaanse leger en de RAF Duitsland in de Tweede Wereldoorlog hebben aangedaan (google ‘strategische bombardementen’) – maar het primaire doel is om de oorlog te winnen .

Ten tweede moeten we de stelling dat Gaza niet onze verantwoordelijkheid is, begrijpen en ernaar handelen. Hamas en vrienden voeren oorlog tegen ons sinds ze in 2007 aan de macht kwamen en het is tijd om hun vermogen om dat te doen te vernietigen. Wat daarna gebeurt, is de verantwoordelijkheid van de internationale gemeenschap, die het slangennest van de terreur bedruipen met miljarden via de UNRWA en andere ‘hulp organisaties’.

En ten derde moeten we ons gaan realiseren dat we het recht hebben om hier te zijn. Tientallen jaren hebben we gehandeld alsof we ook de anti-zionistische propaganda die uit de moslimlanden en Europa komt, en hun vehikel daartoe, aka de VN, accepteren. Wij zijn de oudste inheemse bewoners van het land, de inboorlingen. Niets belichaamt ons falen om onze aboriginal rechten op het land te doen gelden, meer dan de manier waarop we vasthouden aan de rampzalige Oslo-akkoorden, lang nadat het duidelijk werd dat de Palestijnen deze rechten niet accepteren.

We hoeven ons niet schuldig te voelen voor het vestigen van een soevereine staat in ons historische thuisland – en we zijn de lokale Arabieren niets, maar dan ook helemaal niets verschuldigd.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Vic Rosenthal “New thinking required to defeat Hamas” van 17 juli 2018 op de site van Abu Yehuda

Advertenties

Een gedachte over “Hoe Hamas verslaan? Een nieuwe vorm en aanpak én … zonder schuldgevoelens!

Reacties zijn gesloten.