Israël moet de bemoeienissen van Erdogan’s Turkije in Jeruzalem kortwieken

Plaatje hierboven: Jeruzalem, 23 december 2017. Drie toeristen met dubbele Belgisch-Turkse nationaliteit werden gearresteerd op de Tempelberg in Jeruzalem na gewelddadige reactie toen ze de toegang werden geweigerd zolang ze T-shirts droegen met een Turkse vlag erop [beeldbron: Ynet/AP]

Meer dan een jaar geleden luidden de adviseurs over Oost-Jeruzalem voor de gemeente Jeruzalem, dr. David Koren en Ben Avrahami, de alarmbel over een Turkse invasie.

Eerst in het Hebreeuwse intellectuele dagblad Hashiloach en vervolgens op de website van het Jerusalem Institute for Strategic Studies, beschreef Koren de schandelijke intensieve betrokkenheid van President Recep Tayyip Erdogan’s Turkije en andere radicaal-islamitische actoren in Jeruzalem’s politieke en sociale zaken. Dit omvat het stoken van onrust op de Tempelberg en andere subversieve activiteiten.

Ik benadrukte onmiddellijk het ontwikkelende gevaar uit Turkije in deze column. In de afgelopen maand hebben Yori Yalon en Nadav Shragai van Israel Hayom een ​​belangrijke reeks exposés gepubliceerd over aanvullende Turkse subversie in Jeruzalem. Zijn de Israëlische autoriteiten klaar om zonder de minste aarzeling en agressief op te treden om de Turkse infiltratie te vernietigen?

Er is een aanzienlijke uitholling geweest van de status van doorgewinterde religieuze en seculiere Palestijnse leiders in Oost-Jeruzalem. In het vacuüm zijn elementen erin gestapt geïdentificeerd met Hamas, de noordelijke factie van de Islamitische Beweging in Israël, de Moslimbroederschap in zijn bredere context, en met name Turkije.

Ze investeren tientallen miljoenen dollars per jaar in islamitische missionaire (dawa) activiteiten, renovaties van islamitische instellingen, handouts voor feestdagen en sociale netwerken die terroristen verheerlijken en expliciet oproepen tot gewelddadig verzet tegen Israël.

Het Turkse consulaat in Jeruzalem en twee Turkse agentschappen (TIKA, onder het gezag van de Turkse premier, en de niet-gouvernementele organisatie Mirasimiz) zijn rechtstreeks betrokken bij deze opruiende activiteit, naar eigen zeggen, voor een bedrag van meer dan $ 40 miljoen.

De voormalige stafchef van Erdogan houdt persoonlijk toezicht op een groot deel van deze activiteit, waaronder reizen voor jongeren naar radicaal-islamitische conferenties in Turkije en de buslijnen naar Jeruzalem die mannen en vrouwen omvatten (bekend als de Murabitun en Murabitat) die Joodse bezoekers aan de Tempelberg op gewelddadige wijze lastigvallen.

Als gevolg daarvan wapperen vandaag hedendaagse overal in Oost-Jeruzalem Turkse vlaggen en ook prominent op de Tempelberg. Foto’s van de felle anti-Israël en openlijk antisemitische Erdogan sieren winkels in de Oude Stad. Het Turkse doel is helemaal niet ongevaarlijk. Het is om de greep van Israël op de heilige stad te verzwakken en tegelijk de claim van Erdogan op leiderschap van de moslimwereld op een pad naar een wereldwijd islamitisch sultanaat te versterken.

Hoewel het belangrijk is om de Turkse dreiging niet te overdrijven, moet de inmenging van Erdogan in Jeruzalem duidelijk worden gecontroleerd. Zijn ondermijnende activiteiten in de hoofdstad van Israël raken de diepste snaren van de soevereiniteit van Israël in het oosten van de stad. Op zijn minst moet de stroom Turks geld naar Jeruzalem worden geblokkeerd. De National Security Council en andere veiligheidsinstanties zouden dit naar verluidt onderzoeken. Ik hoop dat ze dit met voldoende enthousiasme doen.

Ondertussen blijft Erdogan leiding geven aan anti-Israël campagnes bij elke gelegenheid, inclusief de wereldwijde aanval op Israël met betrekking tot recente Gaza-grensrellen (waarna Erdogan de Israëlische ambassadeur en consul-generaal heeft uitgezet).

Zijn favoriete beschuldiging is de Israëlische ‘genocide’ tegen de Palestijnen, en zijn favoriete Palestijnen zijn Hamas-leiders. Tijdens een recente Istanbul-top van de Organisatie voor Islamitische Samenwerking, verweet Erdogan Israël met de bewering dat de Joodse staat Palestijnse kinderen martelt “zoals gebeurde in de concentratiekampen tijdens de Tweede Wereldoorlog, met methoden die de nazi’s zouden schamen.”

Al die tijd blijft Turkije de westerse strategische alliantie aanzienlijk verzwakken door problematische samenwerking met Syrië, Iran, China en Rusland – ondanks het NAVO-lidmaatschap van Turkije. (Helaas is er geen mechanisme om Turkije uit de alliantie te weren.)

Erdogan heeft overal met Iran ingestemd met het nucleaire probleem, verklaarde de Turkse steun voor het ‘vreedzame nucleaire programma’ van Teheran en stemde herhaaldelijk tegen door de Amerikanen geïnitieerde sancties tegen Iran. Turkse banken werken openlijk samen met Iraanse banken om westerse sancties te omzeilen. In 2012 blies Turkije de cover op van een Israëlisch spionagenet in Iran. Meer recent dreigde de losgeslagen Erdogan Israël met oorlog over aardgasvelden in de Middellandse Zee.

Thuis heeft Erdogan meer journalisten, rechters, generaals en academici gevangen gezet dan welk ander land ook, inclusief China. Hij bouwt 40.000 nieuwe cellen om de overbelasting op te vangen. Hij creëert een autoritair systeem dat past bij zijn keizerlijke ambities, vooral na de verdacht veel overweldigende overwinning van de Justice and Development Party in de Turkse presidents- en parlementsverkiezingen van vorige maand.

Israël zou het diplomatieke offensief tegen Erdogan moeten voortzetten door Washington onder druk te zetten om de levering van F-35 straaljagers aan Turkije te stoppen. Zoals professor Efraim Inbar van het Jerusalem Institute for Strategic Studies heeft geschreven, met Turkije dat een beleid nastreeft dat vijandig staat tegenover de Amerikaanse belangen, heeft het geen zin om de Turkse militaire vermogens te versterken.

Erdogan kon zijn opgewaardeerde luchtmacht gebruiken om zichzelf te vestigen als scheidsrechter voor ontwikkelingen in de oostelijke Middellandse Zee of om zich te bemoeien met Israël’s regionale luchtoverheersing.

Er is ook het reële gevaar van gevoelige technische informatie over dit Amerikaanse Amerikaanse wapensysteem dat lekt van Ankara naar Teheran, Moskou en Beijing. Kortom, Erdogan moet gekortwiekt worden. Israël zou zich tegen Erdogan moeten verdedigen door zijn inval in Jeruzalem te blokkeren en het offensief tegen Erdogan te nemen door zijn militaire opbouw te belemmeren.

door David M. Weinberg

“De aap is uit de mouw gekropen …”


Bronnen:

♦ naar een artikel van David M. Weinberg “Thwart Turkey’s Jerusalem incursion” van vrijdag 6 juli 2018 op de site van Israel Hayom

Advertenties

2 gedachtes over “Israël moet de bemoeienissen van Erdogan’s Turkije in Jeruzalem kortwieken

  1. Laat Erdogan aub die minderwaardige f35 kopen, dan heeft hij niet alleen een fortuin nutteloos over balk gegooid maar bovendien zijn luchtmacht ernstig verzwakt en hen definitief van de USA afhankelijk gemaakt. Doen!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.