Palestijnen: Het enige aanvaardbare vredesplan

In de afgelopen zes maanden heeft het leiderschap van de Palestijnse Autoriteit (PA) geweigerd om enige omgang met de Amerikaanse regering te hebben – behalve natuurlijk als het gaat om het ontvangen van financiële hulp van de VS. President Mahmoud Abbas, de president van de Palestijnse Autoriteit en zijn naaste medewerkers in Ramallah hebben niet alleen geweigerd om een ​​functionaris van de Amerikaanse regering te ontmoeten, ze voeren ook een lastercampagne van haat en opruiing tegen president Trump en vertegenwoordigers van de Amerikaanse top en vertegenwoordigers van de VS.

De meeste Palestijnse aanvallen zijn tot nu toe gericht tegen de ‘Joodse en Zionistische’ adviseurs van Trump, waaronder Kushner, Greenblatt en de Amerikaanse ambassadeur in Israël, David Friedman. De felle aanvallen op Trump en de hogere Amerikaanse overheidsfunctionarissen zijn ook vergezeld door verklaringen van Abbas en andere Palestijnse functionarissen over het vredesplan van het Amerikaanse presidentschap in het Midden-Oosten.

In deze verklaringen hebben de Palestijnen niet alleen hun verwerping uitgesproken van het plan dat nog niet bestaat, maar hebben ze het bijna dagelijks veroordeeld en het een ‘samenzwering’ genoemd, bedoeld om de Palestijnse rechten te elimineren. In de meest recente Palestijnse aanval op het plan beweren leiders van de Palestijnse Autoriteit nu dat het eigenlijk gericht is op ‘het verdelen van het Palestijnse volk’ door twee afzonderlijke Palestijnse entiteiten op te richten – een op de Westelijke Jordaanoever en een andere in de Gazastrook.

De Palestijnse positie met betrekking tot dit onzichtbare Trump-plan is grotendeels gebaseerd op geruchten en speculaties in de media. Palestijnse functionarissen hebben toegegeven dat zij hun informatie vooral van de media ontvangen. Dus de Palestijnen hebben iets afgewezen waar ze niets vanaf weten.

Wat houdt de Palestijnen dan bezig met het Trump-plan of een ander vredesinitiatief? Pogingen van de Amerikaanse overheid om vergaderingen met PA-leiders in Ramallah te beleggen om met hen over het voorgestelde plan te overleggen, zijn aan dovemansoren gericht. De Palestijnen hebben geen interesse om te kijken of ze misschien iets goeds in het plan vinden.

De Palestijnen willen niets te maken hebben met het plan van Trump: ze weten dat het nooit aan hun eisen zal voldoen. De Palestijnen zijn niet tegen het vredesplan vanwege een geschil over een grens of een nederzetting of een checkpoint of de status van Jeruzalem. Ze zijn tegen het plan van Trump – en tegen elk ander vredesinitiatief – omdat de Palestijnen iets anders in gedachten hebben.

Het soort ‘vrede’ dat de Palestijnen zoeken, is er een dat geen vredesinitiatief ooit zou kunnen bieden. De Palestijnen willen vrede zonder, niet met, Israël. De reden waarom de Palestijnen een probleem hebben met het Trump-plan is dat ze het zien als een obstakel voor hun plan om Israël te elimineren. De Palestijnen weten dat het Trump-plan – ongeacht de details ervan – hun missie om Israël te vernietigen niet zal vergemakkelijken.

De Palestijnen zien in feite elk vredesplan dat hen wordt voorgelegd – hetzij door Trump of iemand anders – als een obstakel dat hun inspanningen belemmert en droomt om de jihad (heilige oorlog) tegen Israël en de Joden voort te zetten. Ze willen geen ‘nee’ zeggen tegen de Trump-administratie; het is veiliger om het probleem op te lossen, te pauzeren en tijd te kopen totdat een vriendelijker Amerikaans bestuur komt.

Wanneer de Palestijnen het Trump-plan verwerpen als een ‘samenzwering’, bedoelen ze dat dit een Amerikaanse samenzwering is om hun pogingen om Israël te vernietigen, te dwarsbomen. Wat de Palestijnen zeggen is: ‘Wie zijn deze Amerikanen die komen komen om ons te prediken over vrede met de Joden die hier wonen, terwijl het onze echte doel is om de Joden uit dit land te verdrijven?’

In de zomer van 2000 liep Yasser Arafat weg van de top van Camp David (met president William Jefferson Clinton en toenmalige premier Ehud Barak) nadat hij zich realiseerde dat de voorstellen op tafel niet voldeden aan de Palestijnse aspiraties en dromen – over het vernietigen van Israël. Wat Arafat wilde was dat Israël hem controle gaf over de hele Westelijke Jordaanoever, de Gazastrook en Oost-Jeruzalem.

Wat hij wilde was om een ​​Palestijnse staat op deze gebieden te vestigen, zodat de Palestijnen het konden gebruiken als lanceerplatform om ‘de rest van Palestina te bevrijden’ – dat wil zeggen, om Israël te vernietigen. Toen een woedende Arafat zich realiseerde dat hij niet zou krijgen wat hij wilde, keerde hij terug naar Ramallah en moedigde hij Palestijnen aan om tegen Israël een nieuwe golf van terrorisme te voeren, de Tweede Intifada genaamd.

Lees hier verder het volledige artikel van Bassam Tawil


Bronnen:

♦ naar een door Brabosh ingekort artikel van Bassam TawilPalestinians: The Only Acceptable Peace Plan” van 25 juni 2018 op de site van The Gatestone Institute

Advertenties

Een gedachte over “Palestijnen: Het enige aanvaardbare vredesplan

  1. Het ziet ernaar uit dat ‘de palestijnen’ opnieuw de boot gaan missen.

    De gematigde Arabische landen willen wél het plan bestuderen en er blijken er geen probleem mee te hebben om Abbas links te laten liggen.

    Jordanie/Palestina blijkt intensief in gesprek met Israel.

    En de grootste verrassing?
    De protesten in Iran waar duizenden mensen de straat op gingen met leuzen als “death to………..Palestine”.

    Zoals Bob Dylan zou zingen…”and the times, they are a changing.

    Like

Reacties zijn gesloten.