Israël moet Hamas bevechten op ethische gronden en ophouden zich te verontschuldigen

Plaatje hierboven: Gaza, woensdag 30 juli 2014. Openbare executie op bevel van het Hamasbestuur door ophanging van twee Palestijnen op verdenking van collaboratie met Israël [beeldbron: Ynet News]

Israël hanteert een uitputtingsprincipe om het terrorisme van vliegerbrandbommen tegen te gaan – het tegenovergestelde van de traditionele doctrine van daadkracht achter de grootste overwinningen van de IDF. Bij gebruik van een uitputtingsprincipe is de overwinning gebaseerd op het afschrikken van de vijand (zonder hem fysiek te verslaan) door erosie en vermoeidheid, voornamelijk emotioneel en psychologisch, gedurende een langere periode.

De kracht van Hamas ligt in het internationale recht, dat gebaseerd is op het Joods-christelijke ethische principe van heiliging van het menselijk leven. Maar Hamas schendt dit principe flagrant door burgers te bombarderen, mensen te gebruiken als schilden en als ‘kanonnenvlees’ om de grensafrastering te doorbreken, brandende vliegers en ballonnen te lanceren in civiele gebieden, scholen en ziekenhuizen om te vormen tot militaire bases en meer. Israël, dat is gebonden aan het internationale recht, staat machteloos met een militaire advocaat-generaal die rondloopt tussen de soldaten.

Om de ‘defensieve barrière’ die het internationale recht biedt aan Hamas te neutraliseren, moet Israël een veelomvattende campagne lanceren – diplomatiek, ethisch-cultureel en legaal – misschien wel de meest intensieve strijd sinds het veiligstellen van de meerderheidsstem voor zijn onafhankelijkheid in 1948. Het doel van de campagne zou moeten zijn om het recht van de wetsovertreder in Gaza vernietigen (samen met Hezbollah) om bescherming te eisen onder internationaal recht.

Er zijn twee argumenten om Hamas van zijn wettelijke immuniteit te ontdoen. De eerste is dat de internationale wet Hamas voorziet in dekking voor het heiligen van de dood – het tegenovergestelde van de westerse ethiek van het heiligen van het leven als basis voor de sociale orde, die ook de basis vormt voor de oorlogswetten. Het tweede argument is dat het handhaven van de oorlogswetten, terwijl Hamas die wetten overtreedt, Israël dwingt het spel van Hamas te spelen van “onmenselijke ethiek van de dood – wat op zijn beurt de Israëlische verdedigers en de aanhangers van Hamas in het Westen tot deze dwang maakt.

Het is niet ethisch om de kinderen van de vijand te doden, die dienen als ‘menselijke schilden’ voor hun vaders; maar het is ook niet ethisch dat Israëlische kinderen worden gedood in plaats van de kinderen van de vijand. Het is niet ethisch om ‘demonstranten’ te doden die zich op de grens met Gaza haasten, maar het is ook niet ethisch om hen toe te staan ​​het hekken te doorbreken en Israëlische soldaten en burgers te doden. Het is niet ethisch om kinderen te doden die duizenden brandgevaarlijke vliegers naar Israël lanceren, maar het is ook niet ethisch om hen het ‘verschroeide aarde’ beleid van hun voorouders te laten nastreven.

De universele morele bouwstenen van de Geneefse Conventies verplichten een persoon om zijn eigen leven te verdedigen, want als hij dat niet doet, is hij schuldig aan zijn eigen dood en is, net als zijn moordenaars, in overtreding met het “gij zult niet doden” beginsel. De tragedie van Israël is dat zelfs als “oprijzen en eerst doden” legitiem is – Hamas dwingt Israël om kinderen en tieners te vermoorden! Met andere woorden, het legt Israël zijn onmenselijke gedrag op dat een cultuur van het heilige leven afwijst.

De wereld moet in politiek incorrecte bewoordingen worden verteld dat er een oorlog van beschavingen aan de grens tussen Gaza en Israël wordt gevoerd. Meer precies, het is een oorlog tussen de beschaving en mensen die deze hebben verlaten of verwierpen. Het doet denken aan de oorlog langs de Muur van Hadrianus, wiens falen het Westen in 500 jaar Middeleeuwen heeft gedreven. In Gaza beschermt Israël niet alleen zijn eigen mensen en land. Het verdedigt ook de principes die het leven heiligen, dat de voorouders duizenden jaren geleden naar de westerse wereld brachten.

Winston Churchill, die de Balfour-verklaring krachtig ondersteunde, zei over deze waarden: “We zijn de Joden een ethisch systeem verschuldigd dat, zelfs als het volledig gescheiden was van het bovennatuurlijke, onvergelijkbaar het meest kostbare bezit van de mensheid zou zijn, in feite de vruchten waard zijn van alle wijsheid en geleerdheid samen. Op dat systeem en door dat geloof is er het geheel van onze bestaande beschaving op de ruïnes van het Romeinse Rijk gebouwd.”

Hij zei ook dat de oprichting van een Joodse staat, “vanuit elk oogpunt, heilzaam zou zijn, en vooral in harmonie zou zijn met de oprechtste belangen van het Britse rijk.”

Uit eerbied voor deze rol moet Israël ophouden met defensief te zijn en zich te verontschuldigen. Het moet zich uitspreken tegen de mensen van de wereld, van wie sommigen vastzitten in een toestand van diepe morele malaise, en hen waarschuwen dat steun voor het onmenselijke gedrag van de Palestijnen de cultuur van de dood versterkt, de haastige verspreiding ervan over de hele wereld vergemakkelijkt (inclusief Europa) en dreigt de mensheid achteruit te slepen.

door Dr. Hanan Shai


Bronnen:

♦ naar een artikel van Dr. Hanan Shai “Fight Hamas with ethics” van 24 juni 2018 op de site van Israel Hayom

Advertenties