De drie-statenoplossing: plaats Gaza onder Egyptisch bestuur

Plaatje hierboven: Voeg Gaza samen met de noordelijke Sinaï in Egypte en maak er een Egyptische provincie van. Egypte heeft  sinds 1979 een vredesakkoord met Israël en zal de Gazanen wel binnen het gareel houden. Eind goed al goed [beeldbron: Egptian Chronicles]

Gezien Gaza’s scherpe achteruitgang in de afgelopen 25 jaar – onder het regime van de Palestijnse Autoriteit (1994-2007) en vervolgens onder Hamas ‘- is het tijd om een ​​nieuw paradigma te overwegen voor het oplossen van de endemische situatie van de Strook.

Wanneer een computer vastloopt, is het meestal aan te raden om uit te schakelen en opnieuw op te starten. Bij een herbezinning op de strategische realiteit die door de Oslo-akkoorden werd voortgebracht, kan het de moeite waard zijn om een ​​soortgelijke aanpak te volgen: de koers van het proces vanaf het begin volgen en de onderliggende aannames opnieuw onderzoeken.

Sinds de Britse pogingen om vrede te stichten in de jaren dertig, werd als vanzelfsprekend aangenomen dat het Arabisch-Joodse conflictprobleem zou worden opgelost binnen de grenzen van het Mandaat Palestina. In overeenstemming met dit denken, stelde de Peel Commissie in juli 1937 voor om het land ten westen van de rivier de Jordaan in twee afzonderlijke eenheden te verdelen: een Joodse staat en een Arabische staat die verenigd zou worden met Transjordanië (toen geregeerd door Emir, de latere koning, Abdullah van Mekka).

Vanaf dan werd de tweestatenoplossing gevestigd als het overheersende paradigma waarbij de verschillende Arabische gebieden en rivaliserende facties tot één Arabische staat zouden worden gevormd (van zijn kant beschouwde Abdullah zichzelf als heerser over deze entiteit aan beide kanten van de Jordaan).

Dit was ook de onderliggende premisse van de Oslo-akkoorden. Maar na Israël ’s definitieve terugtrekking uit de Gazastrook in de zomer van 2005 en Hamas’ overname van het gebied, werd een nieuwe realiteit gecreëerd. Door een bepaald stuk grondgebied en zijn bevolking te beheersen en alle attributen van militaire, bestuurlijke en politieke macht te hebben, heeft Hamas de Gazastrook in een de facto staat veranderd. De daaruit volgende breuk tussen de op Ramallah gebaseerde Palestijnse Autoriteit (PA) en de Hamas-regering in Gaza heeft een steeds groter wordende breuk in het tweestatenparadigma gecreëerd, aangezien de Palestijnen zich in twee feitelijke entiteiten hebben gesplitst.

Het zal nooit volledig bekend worden waar premier Ariel Sharon in de zomer van 2005 naartoe wilde of wat zijn strategische langetermijnverwachtingen waren van de unilaterale terugtrekking uit Gaza. Maar die beweging veroorzaakte een complete wijziging die de strategische realiteit fundamenteel transformeerde door een volledige ruimtelijke scheiding van Israël te creëren, afgedwongen door een schriel veiligheidsregime, in schril contrast met het hybride systeem van gedeeltelijke afscheiding en coëxistentie dat heerst in de ‘Westelijke Jordaanoever’.

Aan de ene kant leven de Joodse en Palestijnse Arabische bevolkingsgroepen (met name de Palestijnen die leven in de gebieden A en B, die functioneren als een de facto-staat) in aparte ruimtes, terwijl aan de andere kant een veelzijdige coëxistentie en samenwerking in de veiligheid en economische sferen, onder anderen. Meer dan 100.000 Palestijnen werken dagelijks in Israël, naast de tienduizenden die werken in Joodse gemeenschappen en fabrieken in de ‘Westelijke Jordaanoever’. Een kritisch onderzoek van de fundamentele verschillen tussen deze twee paradigma’s kan misschien een sleutel zijn voor het aanpakken van het moeilijke probleem van de Gazastrook.

De totale afscheiding van Gaza van de ‘Westelijke Jordaanoever’ heeft Israël, de Palestijnen en de internationale gemeenschap een nieuwe kans geboden om het Oslo-concept over regulering van de nauwe ruimte tussen de Jordaan en de Middellandse Zee te heroverwegen.

Sinds de voltooiing van de terugtrekking van Israël uit de bevolkte gebieden van de ‘Westelijke Jordaanoever’ (A en B) in januari 1996, zijn de bestuurscentra van de PA in Ramallah gevestigd en gericht op het beheer van de aangelegenheden van die gebieden, waarbij de Gazastrook is teruggebracht tot een perifere rol. Ondanks de breuk tussen Ramallah en Gaza, blijft de internationale gemeenschap de PA beschouwen als het adres voor het aanpakken van de zaken in Gaza, waarbij de Hamas-regering volledig wordt genegeerd in het kader van de overweldigende overwinning van de organisatie bij de Palestijnse parlementsverkiezingen van 2006.

Als we de blijvende kracht van een hegemonische paradigma weerspiegelen, zelfs als de feiten ter plaatse niet langer overeenkomen met de onderliggende aannames, blijft deze opvatting het bestaan ​​van slechts één Palestijnse entiteit behouden. Accepterend dat iets fundamenteels is veranderd en dat er effectief twee afzonderlijke Palestijnse entiteiten zijn, is het tijd om een ​​alternatief paradigma te overwegen. Noch de PA, noch Mahmoud Abbas zal ooit de problemen van Gaza oplossen. Bij het zoeken naar een oplossing voor de endemische situatie van de strook, moeten Israël en de internationale gemeenschap het zwaartepunt verplaatsen van Ramallah naar Gaza zelf.

Gaza naar Egypte
Sinds het Egyptisch-Israëlische vredesakkoord van 1979, dat Gaza onder Israëls controle heeft achtergelaten, is deSstrook in alle lagen van de bevolking afhankelijk geworden van Israël en de beschikbare ruimte voor groei en ontwikkeling is beperkt door Israël in het noorden en oosten en Egypte. naar het westen. Onder deze omstandigheden, en gezien Gaza’s scherpe achteruitgang in de afgelopen 25 jaar – eerst onder de regel van de PA (1994-2007), toen onder controle van Hamas – is het tijd om een ​​nieuw paradigma te overwegen voor het oplossen van de problemen van de Strook, en bij uitbreiding het Palestijnse -Israëlisch conflict: een Palestijnse Arabische staat in de Gazastrook en de noordelijke Sinaï, van Rafah tot El-Arish, waarbij het laatstgenoemde gebied langdurig wordt verhuurd aan de Palestijnen.

In de praktijk zou het hybride ‘West Bank’-paradigma, bestaande uit uitgebreide en veelzijdige, economische en veiligheidsrelaties tussen Israël en de PA, kunnen dienen als model voor een vergelijkbare relatie tussen de Hamas-staat in Gaza en Egypte. De open ruimte tussen Rafah en El-Arish, die in handen is van Egypte, kan de Strook de economische en infrastructurele leefruimte bieden die het nodig heeft.

Zo’n drastische verandering zou natuurlijk volledig afhankelijk zijn van de instemming van Egypte, dat misschien niet verlangend is om zelfs maar een klein deel van zijn soevereine territorium op te geven. Toch is het mogelijk om creatieve middelen te vinden die niet noodzakelijkerwijs concessies over soevereiniteit vereisen en die Egypte aanzienlijke voordelen zullen opleveren (via massale internationale hulp) die zijn eigen economische situatie kan verlichten.

Evenmin kan worden verwacht dat Hamas zijn droom van een staat van de Jordaan tot de Middellandse Zee zal laten varen; maar met de internationaal gesteunde expansie van de staat Gaza naar de noordelijke Sinaï en de daarmee gepaard gaande economische opleving die het waarschijnlijk zal veroorzaken, kunnen een aantal positieve dynamieken binnen de Palestijnse bevolking zich waarschijnlijk ontwikkelen. Open ruimtes bieden vaak ongerealiseerde kansen. Sinai is een kans in afwachting van een alomvattend initiatief ten behoeve van alle volkeren in de regio.

door Gershon Hacohen

Israëlbashers vergelijken Gaza graag met een “open gevangenis” en vluchtelingenkampen met “concentratiekampen die de vergelijking met de Naziperiode makkelijk kunnen doorstaan.” Allemaal volslagen onzin. Maar daar leek het inderdaad wel wat op ten tijde van de Egyptische bezetting van de Gazastrook in de periode 1948 tot 1967. Israëlbashers praten niet graag over die Egyptische tijd van Gaza of trachten de feiten te bagatelliseren. Nochtans was iedereen het er destijds over eens dat Gaza tijdens de Egyptische bezetting de “Hel op Aarde” was. 😦

Het plaatje hierboven dateert nog uit die periode en toont een Arabisch vluchtelingenkamp in de Gazastrook gerund door het Egyptische leger. Journaliste Martha Gellhorn die toen de Gaza bezocht en de erbarmelijke leefomstandigheden constateerde, beschreef die toestand destijds in het oktobernummer van 1961 in Atlantic Monthly als volgt: “De Gazastrook is geen afschuwelijk oord, noch een zichtbare ramp. Het is erger. Het is een gevangenis.” [orig.: “The Gaza Strip is not a hell-hole, not a visible disaster. It is worse. It is a jail.“] Bron foto: Crethi Plethi: Arab Refugees


Bronnen:

♦ naar een artikel van Gershon Hacohen “The Three-State Solution” van 20 juni 2018 op de site van Arutz Sheva

Advertenties

2 gedachtes over “De drie-statenoplossing: plaats Gaza onder Egyptisch bestuur

  1. Als men in Gaza al akkoord zou gaan met een fusie met Egypte dan blijft er nog een zoveelste constructie van buitenaf over, een kleine Palestijnse staat, die zich hoogst waarschijnlijk nooit zelfstandig zal kunnen bedruipen. Want dat is eigenlijk toch het probleem: de Palestijnen staan heel erg geïsoleerd. Dat geld zal wel weer van de EU komen en goedwillende Amerikanen.

    Like

  2. In de tijd van Egypte was Gaza het ‘Robben island van het MO. Alle criminelen werden ernaar toe gestuurd. Inderdaad…hel op aarde.

    Toen Israel Gaza “bezette” was het de beste tijd ooit voor de bevolking (behalve voor de fanatici die opstandig bleven). Er was behoorlijke vrijheid & welvaart. Zaken werden gedaan over & weer. Jonge mensen kwamen naar Jeruzalem in de week-ends om in de disco’s te dansen en op restaurant te gaan en Israeli’s stroomden naar de Shuks om koopjes te doen, auto’s te laten repareren etc.etc.

    Probleem met “palestijnen” is dat ze nooit iets goeds herkennen wanneer het voor hun neus ligt. Inderdaad er was de PA corruptie waardoor ze in Gaza massaal op Hamas stemden als protest en……’boom, Gaza werd een corrupte totalitaire Hamas/Moslimstaat en de bevolking werd gekneed & gekneveld.

    Egypte wilde dit gebied nooit terug en ik denk ook niet dat ze er nu op zitten te wachten.

    Gaza = Gaza, een onafhankelijke terreurstaat…….totdat ze mentaal klaar zijn er een Singapour van te maken

    Jordanie is Palestina en daarmee moet onderhandeld worden om met Israel om een grens vast te leggen.

    Europa zou er verstandig aan doen om haar eigen vluchteling probleem op te lossen en zich niet bezig te houden met het Palestijnse. Ze hebben door de eeuwen heen al te veel schade in het Midden Oosten toegebracht. (zoals gewoonlijk wanneer zij zich ergens in mengen of mee bemoeien).

    Liked by 1 persoon

Reacties zijn gesloten.