Gazagrenshek doden vs. Ramadan doden: media hypocrisie

Plaatje hierboven: Hamas draagt zes van zijn 50 gesneuvelde militanten ten grave, die allen zijn omgekomen op 14 en 15 mei 2018 tijdens hun pogingen om de grens met Israël met geweld te doorbreken [beeldbron: Qassam Brigades]

Media-hypocrisie blijft het publieke respect voor de journalistiek – en voor de media van de wereld – ondermijnen. De laatste nieuwe items om deze hypocrisie te benadrukken, suggereren dat de media-in-print, tv, internet niets doet om de geloofwaardigheid te verbeteren in een tijd dat de geloofwaardigheid ervan een boost moet krijgen vanwege een orgie van valse nieuwsverslagen die de Amerikaanse president Donald Trump hebben gedemoniseerd. -en, afzonderlijk, de staat Israël.

De hypocrisie van berichten in de media over de twee onderstaande gevallen suggereert dat de media ofwel de slechte staat van hun reputatie ontkennen, ofwel dat de media is veranderd in een eenzijdige propaganda-tool voor linkse overtuigingen en het kan hen helemaal niks schelen als je die overtuigingen niet leuk vindt.

Hoe dan ook, de media schiet zichzelf in zijn spreekwoordelijke voet. Het lijkt er alles aan te doen om zijn reputatie te vernietigen. De laatste nieuwsitems die de media kwetsen kwamen beide de laatste week uit, een op 6 juni, de andere op 11 juni. Beide richten zich op hoe de media de gewelddadige dood van moslims rapporteren – en daarin ligt de hypocrisie.

In één geval, trachten de media van de wereld je aandacht te trekken over het verlies van een moslimleven (Nagham Mohanna, hier). In dit geval (ibid) presenteert de media de ‘boosdoener als een moordenaar’. De media besteedt aandacht aan hoe dit verlies van dit islamitische leven de families van moslims verwoest. Het bericht u hoe deze sterfgevallen tot woede leiden. Het suggereert dat de woede een verlangen naar wraak opwekt. Het humaniseert de ‘Palestijnen’ door hun angst te beschrijven terwijl het enkel naar Joden van Israël verwijst als het onpersoonlijke Israël ‘(bijvoorbeeld hier en hier).

Het tweede exemplaar is anders. Hier zegt de media niets over het verlies van het islamitisch leven. Het besteedt geen aandacht aan hoe moslimlevens worden verbrijzeld. Het negeert elke woede over deze sterfgevallen. Er staat niets over wraak. Het negeert de islamitische dood helemaal. Om te zien waarom dit verschil in verslaggeving veelzeggend is, moet u er rekening mee houden dat beide instanties plaatsvonden in dezelfde periode, 14 – 10 juni 2018. Eigenlijk is dat niet helemaal waar. Het tijdsbestek van de eerste instantie (14 – 10 juni 2018) is drie dagen langer dan het tijdsbestek van de tweede (17 – 10 juni 2018).

Wat de berichtgeving over deze twee voorbeelden tot hypocrisie maakt, is telkens de dodentol. Waar de media hardop schreeuwden van bittere angst voor de islamitische dood, waren zo’n 75 moslims gestorven met gewelddadige doden. Waar de media geen enkele reden vonden om iets te zeggen over gewelddadige moslimdoden, was het dodental 662.

Deze cijfers zijn geen typfouten. Waar de media bitter om huilden, stierven ongeveer 75. Waar media niets zeiden, stierven er 662. Als elk verlies van mensenlevens even tragisch is, zouden we in tweede instantie niet zoveel stilte hebben verwacht voor zoveel extra sterfgevallen. Immers, als het huilen zo bitter is voor 75, wat moet het dan voor 662 klinken? A de de foto’s en verhalen van rouwende families zo vervuld zijn van tragedie-en-verlies voor 75, wat moeten dan die foto’s en verhalen zijn voor 662? Waarom rapporteren de media niet over de 662? Is hun dood zoveel minder tragisch dan de 75?

Jammer genoeg voor de reputatie van de media, is er een verklaring voor deze ongelijkheid in rapportage. Er is een reden voor het verschil in mediaangst. In het geval waar 75 moslims stierven, botsten moslims met Israëlische soldaten aan de grens tussen Gaza en Israël. Moslims rellen. Ze riepen om Israël te vernietigen. Ze stenigden Israëlische soldaten. Sommigen schoten op Israëlische soldaten. Sommigen gooiden handgranaten. Sommigen zetten vliegers in brand en stuurden ze omhoog om te landen in Israël, waar ze duizenden hectaren Joodse landbouwgrond verbrandden. Sommige bevestigden bommen aan de vliegers en stuurden ze naar Israël.

De 75 stierven tijdens rellen tegen Israël tussen 14 mei – 10 juni 2018. Deze moslims werden gedood door (iedereen veronderstelt) soldaten die Joods waren. Ze werden vermoedelijk gedood, met andere woorden door Joden. Het angstige geschreeuw van de media was heel erg luid. Het werd de hele wereld rond gehoord.

De media uitten in tweede instantie geen dergelijke verontwaardiging. Hier, tussen de data van 17 mei-10 juni 2018, stierven ongeveer 662 moslims. Ze stierven voornamelijk in moslimlanden. Ze stierven tijdens de islamitische vakantie van een maand, Ramadan. Ze werden gedood door andere moslims, niet door Joden. Veel slachtoffers waren burgers, meestal op vakantie, die zich enkel om zichzelf bekommerden.

Blijkbaar, als moslim andere moslims doden, ziet de media niets nieuwsswaardigs. Het ziet niets tragisch om te melden. Het ziet geen angst om te melden. Het ziet geen schendingen tegen de rechten van de doden om over te huilen. Wanneer Joden moslims doden, echter, zelfs in omstandigheden waarin moslims Joden of de Joodse staat aanvallen, geeft de media er plotseling wel om. Het geeft er erg veel om. Het geeft om het menselijk leven. Het geeft om rouwende gezinnen. Het geeft om de woede van de slachtoffers.

Dit soort gedrag – samen met de racistische attitudes die eraan ten grondslag liggen – doet niets om de media aan het publiek aan te prijzen. Dit gedrag is niet verheffend (tenzij je zelf een anti-Joodse racist bent). Deze dubbele standaardreportage – demoniseren Israël / moslimveroorzakers negeren – toont niet aan dat de media zich inzetten voor eerlijkheid, gelijke angst voor iedereen of voor ‘gelijke rapportage voor iedereen’. Het doet iets heel anders. Het ontsteekt de publieke afkeer van de heersende hypocrisie in de media. Waar denk je dat dit naartoe gaat leiden?


Bronnen:

♦ naar een artikel van Tuvia Brodie “Gaza Fence deaths vs Ramadan deaths: media hypocrisy” van 12 juni 2018 op de site van Tuvia Brodie

Gerelateerd op deze blog:

♦ “Ramadan oogst: Moslimterroristen doodden honderden tijdens heiligste maand in Islam” van 13 juni 2018 [lezen]

Advertenties

Een gedachte over “Gazagrenshek doden vs. Ramadan doden: media hypocrisie

  1. Het Jodenpogrom van de media heeft niets met “palestijnen” te maken maar alles met Jodenhaat.

    76 jaar na de Holocaust is die weer legitiem.

    Palestinisme == Antisemitisme!

    Like

Reacties zijn gesloten.