Israël – de nooit eindigende Dreyfus Affaire (Deel 2)

Nadat de Britse regering in 1917 de Balfour-verklaring had uitgegeven, deed ze er alles aan om die in de daaropvolgende dertig jaar te ontkennen, waaronder het helpen en aanzetten van de Arabische staten en leiders van de Arabische gemeenschap in Palestina toen ze de oorlog aan de opkomende Joodse staat verklaarden.

Tot grote verrassing van de diplomaten in de westerse wereld en tot verbazing van de Arabische Liga, waarvan de directeur een moordpartij van Joden had voorspeld die de moord op hen zou doen verbleken vergeleken met die van de Kruisvaarders, kwam Israël tevoorschijn uit zijn zege tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog.

De Arabieren gaven niet op en stuurden plunderaars over de Israëlische grens om zoveel mogelijk ravage aan te richten, en eindigden in 1956 met de nationalisatie van het Suezkanaal dat Israël, Groot-Brittannië en Frankrijk ertoe bracht om terug te slaan. Ze bereikten alle drie het Suezkanaal in een mum van tijd, maar de regering van Eisenhower dwong hen zich terug te trekken.

De volgende ronde kwam in juni 1967, toen Nasser van Egypte, Syrië en Jordanië verzamelde voor zijn zaak en Israël bedreigde met vernietiging. Opnieuw sloegen de Israëli’s terug en wonnen een overweldigende veldslag toen de meeste waarnemers vreesden voor de vernietiging van het land. Zodra het stof was neergedaald, bevond Israël zich in het bezit van Jeruzalem, de Golan-hoogvlakte, Judea en Samaria en Gaza.

Maar nu de integriteit van Israël verzekerd was, werd de Arabische wereld nog antisemitischer. Haar intellectuele klassen, klein als ze waren, leidden de strijd om de meest rabiate anti-Joodse en anti-Israëlische haat onder de massa’s te brengen. In Europa stond het sentiment niet langer tegenover het belegerde Israël, maar bij de nieuwe underdogs, nu getransformeerd in Palestijnen.

Frankrijk onder de Gaulle was de eerste die zich tegen de Joden keerde en langzaam volgde de rest van Europa hetzelfde voorbeeld. De Palestijnse Bevrijdingsorganisatie, opgericht in 1964 met een verklaring van de leider dat Israël niets anders was dan Zuid-Syrië, leidde de strijdkreet van geen onderhandeling en geen erkenning van Israël. In plaats daarvan begonnen ze met het kapen van vliegtuigen en schepen, het vermoorden van Israëlische atleten op de Olympische Spelen (München 1972) en aanhoudende terroristische aanslagen tegen Israëlische burgers.

Niets van dat alles stoorde westerse culturele elites. Evenmin was de verklaring van de Verenigde Naties gelijkwaardig aan het Zionisme met racisme. De benarde toestand van de Palestijnen werd een huisindustrie onder westerse diplomaten en hun regeringen, die de VN-agentschappen financierden die Arabische wrok opjaagden en levend hielden.

In 1993 ondertekende de Israëlische regering de Oslo-akkoorden, waarmee de PLO werd ingehaald, die van het ene Arabische land naar het andere werd verdreven vanwege hun snode activiteiten die de regeringen van hun gastheren in gevaar brachten, en bracht hen terug naar Judea, Samaria en Gaza, en hen werd autonomie verleend in ruil voor de belofte van een definitieve regeling van het al lang bestaande geschil tussen de Joden en de Arabieren van het Britse mandaat. Dit zou helaas niet gebeuren.

Nauwelijks was de PLO verschanst in het hart van het oude Israël, of zij begonnen met hun terroristische aanvallen tegen Israël met hernieuwde kracht. Arafat, de PLO-leider, legde uit dat hij geen gebruik had gemaakt van de Joden en zijn idioten losliet op Israëlische steden en dorpen nadat hij de bemiddelingspogingen van president Clinton in Camp David in 2000 had afgewezen.

Israël werd gedwongen te reageren om zijn burgers te beschermen tegen afslachting. Het antwoord werd beantwoord met een aanklacht van allen en anderen, vooral onder westerse intellectuele elites, die Israël gingen voorlichten over de noodzaak om terughoudendheid te tonen in het licht van de genocidale vijandigheid die ertegen was ontketend. Sinds 2000 is er weinig veranderd in deze dynamiek.

De PLO installeerde een totalitair regime van gangsters en religieuze fanatici in de gebieden waar het autonomie had, en splitste zich uiteindelijk in rivaliserende facties van Fatah en Hamas, waarvan de eerste de controle behield over Judea en Samaria en de laatste over Gaza. Nog steeds spreekt iedereen over de tweestatenoplossing als het onvermijdelijke en enige pad naar vrede, maar de Palestijnse Autoriteit, de zogenaamde regering die verantwoordelijk is voor het gebied dat de PLO heeft gekregen toont zich bijzonder onverzoenlijk in haar streven om de Joodse staat te liquideren.

Men zou de litanie van hun klachten en eisen kunnen opsommen, alsof dit enig verschil zou uitmaken voor de manier waarop het conflict wordt waargenomen door westerse elites, regeringen en intellectuelen samen. De zelfbenoemde Palestijnen bleven plunderen en moorden. Ze beschuldigen de Joden valselijk van het verontreinigen van hun heilige plaatsen en het opzettelijk doden van hun kinderen. Ze kondigden met trots aan dat, als ze ooit een eigen staat zouden krijgen, er geen enkele Jood zou mogen wonen.

Zelfs nu nog doden ze elke Arabier die onroerend goed aan Joden verkoopt wanneer ze de persoon kunnen pakken. Als iemand illusies had over wat ze zouden doen als ze een staat zouden bemachtigen, dan moet die persoon alleen maar uitkijken naar het hedendaagse Syrië, waar Bashar Assad geen enkele moeite heeft gedaan om honderdduizenden inwoners van zijn eigen land te vermoorden. Natuurlijk erkent hij ze niet als medeburgers omdat ze tot een stam behoren buiten zijn eigen Alawite clan-netwerk. Hij heeft zelfs duizenden Palestijnen gedood, maar omtrent dat kleine ‘detail’ bewaart de wereld het stilzwijgen.

Wanneer bijt het van zich af? Wanneer Arabische moslims onder controle van de Palestijnse Autoriteit worden aangespoord om naar Israël op te marcheren, zoals recentelijk gebeurde aan de grens met Gaza, vastbesloten om het hek te doorbreken, de grens over te steken en zoveel mogelijk Joden te vermoorden, en huizen terug te halen die hen niet toebehoren.

Minder dan vijfhonderd vluchtelingen blijven over van de oorlog van 1948, maar de westerse wereld heeft toegestaan ​​dat het aantal ‘Palestijnse vluchtelingen’ opzwelt tot meer dan vijf miljoen. Diezelfde westerse wereld vergeet dat de Arabische moslimwereld meer dan 850.000 Joden uit hun land verdreef nadat de staat Israël was geboren, waarvan de grote meerderheid door Israël op eigen kosten werd opgevangen.

Het heeft geen zin om alle smerige details op te sommen van de manier waarop het Westen Israël de afgelopen vijfentwintig jaar heeft behandeld. De nieuwste incidenten in Gaza bevatten de meeste elementen, het beste geïllustreerd door de berichtgeving van de belangrijkste televisiezender in de VS over de gebeurtenissen. Een vrouwelijke reporter in een hijab bleef maar herhalen hoe tienduizenden inwoners van Gaza simpelweg erop uit waren gegaan voor een picknick toen Israëlische troepen het vuur op hen opende.

Er werd niet vermeld dat deze Gazanen waren gemobiliseerd door Hamas en daarheen waren gestuurd met vliegers waaraan messen en molotovcocktails waren bevestigd die vervolgens probeerden over de Israëlische grens te vliegen naar Joodse nederzettingen, om daar zoveel mogelijk schade aan te richten. Noch werd melding gemaakt van mensen die met draadsnijders naar het hek liepen, zodat ze illegaal Israël binnen konden komen of stenen en vuurbommen die ze naar Israëlische soldaten gooiden. In plaats daarvan werd de hele situatie beschreven als een vreedzaam protest met de feestelijke lucht van een picknick, waar ouders hun kinderen naartoe brachten voordat ze hen de strijd in stuurden.

Dat normale ouders hun kinderen niet op een picknick in het midden van een gevechtszone brengen, werd zelfs niet terzijde gesteld. In plaats daarvan werden de aan de grens verzamelde mensen omschreven als gemotiveerd door hopeloosheid omdat president Trump de Amerikaanse ambassade naar Jeruzalem had verplaatst. Impliciet in de opnames die het rapport vergezelden, in contrast met de Israëlische insluiting van de bedreiging van de grens met de ceremonie die de opening van de ambassade markeerde, was de boodschap dat de massale aanval op de grens van Israël en de daaropvolgende slachtoffers, de schuld waren van het harteloze beleid van Israël en Amerikaanse medeplichtigheid.

De verslaggever wist natuurlijk niets van de geschiedenis van het Arabisch-Israëlische conflict. Ze wist niets van de geschiedenis van het Zionisme of de reactie van de Palestijnse Arabieren erop. Ze wist niets van de aard van de Arabische moslimsamenleving in Judea, Samaria en Gaza. Het enige dat ze wist was dat er soldaten en burgers tegenover elkaar stonden, en vanuit dat contrast wist ze wie de goeden waren en wie de slechten.

In die simplistische analyse werden ze gesteund door het spandoekverhaal van de New York Times en de flitsende reacties van de experts over de hele linie, die goed zijn voor veel van wat er gebeurt wat wanneer fake journalistiek in de media als echt wordt voorgesteld, onderzoek in de denktanks, beleidsformulering die goedklinken in de vergaderzalen van de regeringen maar verder elke voeling met de realiteit aan de grond ontberen.

door Stephen Schecter

Lees hier: Deel 1Deel 2 en Deel 3


Bronnen:

♦ naar een artikel van Stephen SchecterIsrael, the never-ending Dreyfus Affair, Part I” van 11 juni 2018 en een artikelIsrael: The never-ending Dreyfus affair, part II” van 12 juni 2018 op de site van Arutz Sheva

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.