Neen, islamofobie is niét het nieuwe antisemitisme

Het is historisch analfabeet om kritiek op de islam te vergelijken met haat tegen de Joden. Het is de definitie van historisch analfabetisme om islamofobie te vergelijken met antisemitisme. En toch, is dat wat er gebeurt. Nogal wat mensen voelen zich gestresseerd omtrent de discussie over antisemitisme in de Labour Party en zijn mogelijk zelfs jaloers op de aandacht die anti-Joodse vooroordelen krijgen in vergelijking met anti-islamitische vooroordelen.

Ze zeiden: “Hoe zit het met de kanker van islamofobie in de Conservatieve Partij? Wanneer hebben we het daarover?” Ze realiseren zich niet het fundamentele verschil tussen antisemitisme en islamofobie: de eerste is een van ’s werelds oudste haatgevoelens en heeft de dood van miljoenen mensen veroorzaakt; de laatste is een woord uitgevonden door de Runnymede Trust in 1997 om kritiek op de islam te demoniseren.

De snelheid waarmee publieke aandacht werd weggetrokken van het serieuze probleem van een nieuw antisemitisme in bepaalde linkse kringen, en in plaats daarvan gefocust op wat een Guardian-schrijver beschrijft als de “fundamentele corruptie” van islamofobie in Groot-Brittannië, is buitengewoon. En vertellen. Het spreekt tot een neiging van leiders van de moslimgemeenschap – niet van gewone moslims – om in het Joodse lijden te willen woelen.

Zelfbenoemde woordvoerders van de Britse moslims hebben de neiging zich te bezinnen over elke suggestie dat haat tegen de Joden een specifiek, uitgesproken probleem kan zijn. Dus toen de Holocaust Memorial Day in 2001 werd opgericht, werd het geboycot door de Muslim Council of Britain (MCB) op basis van het feit dat het niet ‘inclusief’ was, dat wil zeggen dat het niet naar moslimleed verwijst, zoals bij Srebrenica. En nu heeft dezelfde MCB op effectieve wijze gereageerd op de publieke discussie over links antisemitisme door te zeggen: “Hoe zit het met islamofobie?”.

Elke publieke aandacht voor het Joodse lijden lijkt de MCB en andere islamitische leiders uit te nodigen voor de bijna Pavloviaanse reactie van: “Hoe zit het met het moslim lijden?” Het is een griezelige competitiviteit, bijna identitaire jaloezie, die de impact heeft, al dan niet opzettelijk, van het bagatelliseren van de probleem van antisemitisme. Ik bedoel, als je zelfs niet gaat denken dat de Holocaust een uniek gruwelijke misdaad was, de grootste misdaad van de 20ste eeuw, dan heb je je aangemeld, al dan niet bewust, voor een poging om op zijn minst het antisemitisme te willen relativeren.

In de afgelopen week heeft de MCB betoogd dat er bijna dagelijks gevallen van islamofobie zijn in de Tory-partij. Het heeft de steun gekregen van Barones Warsi, die lid was van het kabinet van David Cameron – ondanks dat ze nooit in het parlement was gekozen! – en die nu in het Hogerhuis zetelt. Ze bekritiseert de Tories omdat ze zich concentreert op antisemitisme in Labour, terwijl ze niet bereid is om “om te gaan met onverdraagzaamheid als het zich in onze eigen achtertuin bevindt”.

Vrijwel elke opmerking in de media over de campagne van de MCB voor de Tory-partij om een ​​onderzoek in te stellen naar de vermeende ongebreidelde islamofobie, heeft de recente aandacht van de media voor antisemitisme in Labour genoemd en vroeg zich af waarom we nu ook niet over islamofobie praten. Dat dit op zijn minst leent voor een vermindering van het probleem van links antisemitisme is duidelijk buiten de vreugde gerekend waarmee Corbynistas op de beweringen van de MCB is gesprongen. “U bent veel racistischer dan wij!” , schreeuwden ze tegen de Tories, wat ruwweg vertaalt als: “Zijn we nu klaar met praten over links antisemitisme? Zeg alsjeblieft dat dat zo is.”

Maar het is verkeerd, en historisch infantiel, om in één adem te spreken over antisemitisme en islamofobie. Dit wil niet zeggen dat er geen vooroordelen zijn tegen moslims. Natuurlijk is dat zo. Sommige mensen zijn zeer wantrouwend tegenover moslims en beschouwen ze zelfs als de schenders van onze ogenschijnlijk tot nu toe ongerepte Europese beschaving. En sommige Tories – zeer kleine Tories – lijken gedeelde memes of artikelen te hebben die dergelijke views bevatten. Dat is slecht. Maar antisemitisme is anders.

Antisemitisme is ouder. Het is veel meer verschanst in bepaalde Europese kringen. Het is veel meer historisch gezien gebonden aan massale gewelddaden, van pogroms tot uitroeiing. En – het echt cruciale deel – het opnieuw verschijnen ervan vertelt ons altijd iets belangrijks over de destabilisatie van de maatschappij en haar afdaling opnieuw in irrationalisme, samenzwering, zondeboktheoriëen en angst voor moderniteit.

Dat is de reden waarom de recente terugkeer van antisemitisme, als een geherformuleerd socialisme van de dwazen, leidend tot de losse verspreiding van pseudo-radicale complottheorieën en zelfs tot gruwelijk anti-Joods geweld en graffiti in landen als Frankrijk, België en Zweden, onze serieuze aandacht vraagt. Omdat deze terugkeer van de oude haat spreekt tot een uithongering, een morele wanorde, een crisis van de rede. En toch, als we ons hier te veel op focussen en proberen er rekening mee te houden, zal de opinievormende set in onze nek ademen: “En de moslims dan? Wat is er met hen? Maakt het je niet uit?” Het lijkt steeds meer op een afleidingstactiek.

Er bestaat onmiskenbaar een vooroordeel tegen moslims, maar islamofobie is een uitvinding. Geloof mij niet op mijn woorden. Luister naar de woorden van de Runnymede Trust, een van de toonaangevende denktanks voor rassengelijkheid. Het is openlijk van mening dat het “gecrediteerd is met het bedenken van de term islamofobie … in 1997”.

En wat betekent deze term islamofobie? Het betekent niet raciale haat. Runnymede’s definitie van islamofobie, die is aangenomen door de Metropolitan Police, omvat elke suggestie dat de islam “inferieur is aan het Westen”, en zelfs het geloof dat de islam seksistisch is.

Als je denkt dat de islam niet reageert op verandering, ben je islamofoob. En als je dit begrijpt, als je uit de hand gelopen kritiek op het Westen van de islam afwijst, ben je een islamofoob. Dus zelfs de spot te drijven met de visie van de islam op het Westen is blijkbaar besmet met de ‘kanker’ van dit zogenaamde racisme.

Dit zijn kritieken op religie. In een vrije samenleving zouden ze volkomen legitieme opvattingen moeten zijn, zonder enige straf. En toch zegt de politie in hun interne documenten dat de hierboven genoemde ideeën gelden als ‘islamofobie’. Dat is koud. Antimoslimvooroordelen zijn er, ja. Maar ‘islamofobie’ is een elite uitvinding, een top-down verwaandheid, ontworpen om een ​​open discussie over religie en waarden te kalmeren en een bepaalde religie te beschermen tegen godslastering.

De oorlog tegen islamofobie is in wezen een eis voor censuur. Om dit ‘racisme’, uitgevonden door de klagende klassen 20 jaar geleden, te vergelijken met de millennia-lange uitbarstingen van gewelddadige haat tegen het Joodse volk is historisch analfabeet en moreel weerzinwekkend.

door Brendan O’Neill


Bronnen:

♦ naar een artikel van Brendan O’Neill “No, Islamophobia is not the new anti-semitsm” van 6 juni 2018 op de site van Spiked

Advertenties

3 gedachtes over “Neen, islamofobie is niét het nieuwe antisemitisme

  1. De mislukte, altijd klagende Moslim haat de Joden om hun succes maar wil persé met hun lijden vergeleken worden.

    Laat het duidelijk zijn….de mééste Moslims zijn vermoord door andere Moslims!!!!!!!!!

    Joden werden/worden vermoord door goede Christenen, fanatieke Moslims & domme meelopers.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.