Stop met geld te verbranden: dringend UNRWA herzien of gewoon opdoeken

In veel landen is het een ernstige overtreding om geld te verbranden of te vernietigen. Wanneer je wordt betrapt kan je zelfs voor korte of langere tijd in de gevangenis belanden. Door onvoorwaardelijke financiering van het VN-hulp- en werkagentschap voor Palestijnse vluchtelingen (UNRWA), is het verbranden van geld precies wat de opeenvolgende regeringen hebben gedaan.

Jarenlang hebben de VS en zijn bondgenoten, met name Groot-Brittannië, de EU en Saudi-Arabië, UNRWA gesteund. Het besluit van president Donald Trump eerder dit jaar om de Amerikaanse financiering met de helft te verlagen, staat in schril contrast vergeleken met wat de vorige Amerikaanse regeringen deden, aangezien UNRWA bijna 70 jaar geleden werd opgericht.

UNRWA werd opgericht in december 1949 volgend op Resolutie 302 van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties waarin wordt aangedrongen om een organisatie op te richten om Palestijnen te helpen, die waren gevlucht of verdreven werden naar de omringende Arabische landen, tijdens de Arabische Oorlog van 1948 tegen Israël.

Later kreeg de organisatie er extra taken bij op het gebied van scholing en gezondheidszorg. Maar de feitelijke aanzet tot de oprichting van de UNRWA was om de vluchtelingen te hervestigen, en dit zo snel mogelijk te doen om bij te dragen tot een vredesakkoord tussen Israël en de Arabische staten.

Het idee was om vluchtelingenarbeid te gebruiken voor grootschalige ontwikkelingsprojecten in het Midden-Oosten. Dit zou, zo werd gedacht, de economische productiviteit en de infrastructurele groei van het Midden-Oosten vergroten, terwijl de Palestijnse afhankelijkheid, extremisme en sociale stigma’s die samenhangen met vluchtelingenbeleid, worden uitgeroeid.

Ondertussen zouden de vluchtelingen worden hervestigd. UNRWA was de organisatie die dat moest laten gebeuren. Hoewel het misschien wat verheven klinkt, waren er precedenten voor zulke grootse ambities, het Marshall-plan en de herontwikkeling van Europa en Japan na de verwoestingen van de Tweede Wereldoorlog.

UNRWA was een product van een internationale diplomatieke inspanning om het Palestijnse vluchtelingenprobleem op te lossen, dat in een impasse was geraakt over de vluchtelingenproblematiek. Amerikaanse, Britse, Franse en VN-functionarissen redeneerden dat als de Palestijnse vluchtelingen zich in Arabische landen zouden vestigen op een manier die financieel voordeel zou opleveren en de economische productiviteit van de regio zou verbeteren, Israëliërs en Arabieren vrij zouden zijn om een ​​vredesakkoord te sluiten.

De eerste jaren van UNRWA waren echter een regelrechte ramp. De VS en Groot-Brittannië, haar belangrijkste architecten, hebben de haalbaarheid van deze ontwikkelingsprogramma’s overschat. Bovendien verzetten de Arabische staten en vooral de vluchtelingen zich tegen dergelijke inspanningen.

Ze zagen hen terecht als een poging om een ​​politieke regeling van het Palestijnse vluchtelingenprobleem te omzeilen, waarvan zij geloofden dat deze was vervat in Resolutie 194 van de Algemene Vergadering van de VN, waarin wordt gesteld: “de vluchtelingen die naar hun huizen willen terugkeren en in vrede willen leven met hun buren moet worden toegestaan ​​dit te doen op de vroegst mogelijke datum,” een clausule die later bekend werd als het Palestijnse “Recht op Terugkeer”.

Inderdaad, zoals UNRWA-Commissaris-generaal Pierre Krahenbuhl opmerkte tegen het einde van 2017, toen de toekomstige financiering voor de organisatie in twijfel werd getrokken: “Ik sta hier in de Oude Stad van Jeruzalem om u te verzekeren dat u – de Palestijnse vluchtelingen – dat de UNRWA vastbeslotener is dan ooit om uw rechten te beschermen en aan uw behoeften te voldoen.” De ommezwaai ‘uw rechten’ was geen toeval, hij bedoelde het Palestijnse ‘Recht op Terugkeer’.

Bureaucratisch, slecht beheerd, voortdurend verkwistend, bevindt de UNRWA zich bijna constant in crisis en heeft behoefte aan een reddingspakket. En niet alleen krijgt het dat elk jaar wel een toegeworpen, maar ontvangt zijn jaarlijkse levenslijn zonder verplicht te zijn om te herstructureren of te hervormen.

Dat wil niet zeggen dat UNRWA geen goed werk levert. Het doet genoeg. Onderdak, gezondheidszorg en onderwijs, daar profiteren niet alleen miljoenen mensen van op de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook, maar ook in Syrië, Libanon en Jordanië. Er is ook noodhulp, sanitaire voorzieningen en psychologische ondersteuning voor de Palestijnse vluchtelingen van 1948 (en tot op zekere hoogte ook de 1967 vluchtelingen) en al hun nakomelingen.

Maar hier ligt het probleem. In plaats van vluchtelingen te sparen van afhankelijkheid zoals oorspronkelijk bedoeld, werden Palestijnen in de loop van tientallen jaren afhankelijk van UNRWA, wiens operationele definitie van een ‘vluchteling’ de kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen van de oorspronkelijke vluchtelingen omvat. Door dit te doen, in plaats van de hervestiging en rehabilitatie van afstammelingen van de oorspronkelijke vluchtelingen aan te moedigen, heeft UNRWA, met de steun van westerse naties, hun ellende bestendigd.

En dan zijn er ook nog UNRWA’s andere bedenkelijke activiteiten. Tijdens de Israëlische oorlog van 2014 tegen Hamas in Gaza, bijvoorbeeld, werden er verschillende gevallen van UNRWA-faciliteiten (scholen of ziekenhuizen) gebruikt door militanten om raketten te verbergen om te worden afgevuurd op burgers in Israëlische steden. Er zijn gevallen bekend van UNRWA-zomerkampen die vernoemd zijn naar terroristen en talloze keren dat UNRWA-leraren antisemitisch geweld aanwakkeren. Dit leidde de regering van de toenmalige premier van Canada, Stephen Harper, ertoe de UNRWA niet langer te financieren, een beleid dat werd omgekeerd door zijn opvolger Justin Trudeau in 2016.

En hier ligt het dilemma. Hoewel de UNRWA essentiële diensten levert aan miljoenen Palestijnen en de humanitaire gevolgen van het stoppen van dergelijk werk ongetwijfeld verschrikkelijk zouden zijn, is UNRWA ook een obstakel voor vrede, omdat het een van de meest hardnekkige aspecten van de Arabisch-Israëlische impasse, het Palestijnse vluchtelingenprobleem, bestendigt.

Niet alleen is de institutionele hervorming en herstructurering van UNRWA van essentieel belang, maar ook de doelstellingen en objectieven ervan. De internationale gemeenschap moet de rol van de UNRWA opnieuw beoordelen vooraleer andere landen Trump en Harper gaan volgen en de financiering verminderen.

De speeltuin van Hamas en Co
mogelijk gemaakt door de Verenigde Naties


Bronnen:

♦ naar een artikel van Simon Waldman “Burning money: the urgent need to rethink UNRWA” van 7 juni 2018 op de site van Fathom

Advertenties

Een gedachte over “Stop met geld te verbranden: dringend UNRWA herzien of gewoon opdoeken

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.