De origines van de Arabische kolonisten in het Land van Israël

Wat zit er in een naam? In het geval van de Arabieren, vertelt het je wat hun stam en het land van herkomst zijn. Het verjaagt ook de grootste misvatting die de ‘Palestijnen’ je graag willen laten geloven.

De Arabieren markeren de 15de mei als een herdenkingsdag voor de catastrofe, de ‘Nakba’ in het Arabisch, die hen overkwam met de oprichting van de staat Israël. Ze beweren dat de ‘inheemse’ Arabische inwoners als gevolg daarvan hun ‘thuisland’ moesten ontvluchten. Ze vermelden handig de reden voor de ‘catastrofe’ en waar deze veronderstelde inheemse Arabische inwoners eigenlijk vandaan kwamen en wanneer.

Resolutie 181 van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties van 1947 riep op tot de verdeling van het Britse mandaat in Palestina in afzonderlijke Joodse en Arabische entiteiten. Het Joodse leiderschap aanvaardde de resolutie. De Arabische landen hebben het afgewezen, wat hun recht is. Waar ze geen recht op hadden, was om de Joodse bevolking in het gebied oorlog te verklaren.

De legers van zeven Arabische landen waren erop uit om de Joodse staat te vernietigen, die ze met honderd tegen één in aantal overtroffen. Ze vervolgden ook de Joodse burgers die honderden jaren in hun eigen land woonden, dwongen hen om te vertrekken en hun toevlucht te zoeken in de nieuw gecreëerde staat Israël. De Arabische naties, samen met de Arabische bevolking in het Britse mandaatgebied, probeerden de Joden in de regio te vernietigen en faalden. De enige catastrofe voor hen in dit scenario was dat ze de oorlog verloren.

Zoals in elke oorlog, werden mensen ontworteld en gedwongen te verhuizen. Bijna een miljoen Joden – die niet eens betrokken waren bij de vijandelijkheden – werden verbannen uit Arabische landen; en meer dan 600.000 Arabieren van Israëlisch grondgebied, van wie velen eigenlijk werden verteld om te vertrekken door de oprukkende Arabische legers.

Het (Britse) ‘Mandaat voor Palestina‘ door de Volkenbond (1922) definieerde de grenzen van het thuisland van het Joodse volk als het gebied tussen de rivier de Jordaan in het oosten, de Middellandse Zee in het westen. Dit, zoals uitgelegd, vanwege een lange historische en diep religieuze connectie van de Joden met dit land. Het definieerde ‘Joden’ als de mensen van het land die de San Remo-commissie (1920) ‘Palestina’ noemde, met behulp van de oude Romeinse titel ‘Syrië-Palestina’, gegeven door Caesar Hadrianus, in 132 na Chr.

De Joden brachten de oorspronkelijke naam van ‘Israël’ (ישראל) na bijna 2000 jaar terug. Om dat tegen te gaan, namen de Arabieren de Romeinse term ‘Palestina’ aan, een woord dat in het Arabisch geen betekenis heeft. Hoewel het oorspronkelijke Handvest van de terreurgroep Palestijnse bevrijdingsorganisatie, zei de ‘PLO’ in 1964 (artikel 24): “Deze organisatie oefent geen enkele territoriale soevereiniteit uit over de Westelijke Jordaanoever in het Hasjemitische koninkrijk Jordanië, de Gazastrook of in het Himmah-gebied“, definiëren het PLO-embleem, evenals dat van de Hamas, een “Palestina” in precies dezelfde grenzen die de Volkenbond voor het Land van Israël gebruikte: van de Jordaan tot de Middellandse Zee.

Ze claimden de inheemse status van ‘Palestijnen’ die al generaties lang in het gebied woonden. Een overzicht van de geschiedenis laat echter zien dat vanaf de tijd van de verdrijving van de Joden door de Romeinen de inwoners van het gebied fluctueerden. Vanaf de verovering van het land door de islamitische Arabieren in 636 na Christus, verschoven de heersers van het land voortdurend tussen moslims, kruisvaarders, Arabische stammen onderling en zelfs de Mongolen. Dit tot 1517, met de Ottomaanse verovering die een zekere mate van relatieve stabiliteit aan het land bracht, maar ook niet lang.

De golven van veroveringen en oorlogen; natuurlijke calamiteiten zoals aardbevingen, harde levensomstandigheden; evenals het periodiek plunderen van Arabische bedoeïenenstammen uit de woestijn, maakte het gebied ongewenst. Er zijn relatief weinig elementen die de continuïteit van vestiging in het Land van Israël kunnen bewijzen, ongeacht of het Jood of Arabisch betreft.

Dus aan de vooravond van de Zionistische nederzetting, die begon met de oprichting van Petah Tikva in 1878, was het land grotendeels verlaten en verlaten. De bevolking was schaars en deels nomadisch. Beroemde toeristen die Israël destijds bezochten, hebben afzonderlijk getuigd van deze situatie: ze vonden een kleine plattelandsbedoeïenenpopulatie in modderige hutten en beschreef de plaats als een moerasgebied, meestal onontgonnen terrein, dat werd gebruikt als graasland voor geiten en schapen.

De lokale bewoners waren niet de eigenaars van het land. De eigenaars waren rijke families uit het hele Ottomaanse rijk, die geen gebruik hadden gemaakt van het land dat de titels te buiten ging en het hun eer bewezen.

Met de migratie van Joden naar het Land van Israël tussen 1870 en 1947, groeide de Arabische bevolking in het gebied met 270%, bijna driemaal die van Egypte, het Arabische land met het hoogste natuurlijke geboortecijfer op dat moment. Met andere woorden, de toename was voornamelijk te wijten aan migratie. De massale immigratie was het resultaat van economische ontwikkeling en modernisering na Joodse immigratie. De Arabische immigranten waren op zoek naar een bestaan.

awfiq Bey al-Hourani, de Syrische gouverneur van Hauran, zei in 1934 dat “meer dan 30.000 Syriërs Palestina binnen enkele maanden binnenvielen.” Winston Churchill, op 22 mei 1939, verklaarde dat “de Arabische immigratie tijdens de mandaatperiode naar Palestina zo groot was dat hun aantal zo snel groeide dat zelfs de Joden van de hele wereld het niet konden evenaren.”

Franklin Delano Roosevelt, president van de Verenigde Staten, zei op 17 mei 1939 dat de immigratie van Arabieren naar Palestina sinds 1921 veel groter was dan de immigratie van Joden in recente tijden. Volgens de Britse volkstelling in 1931 waren de moslims in het land niet noodzakelijk Arabieren, te oordelen naar de talen die ze spraken: Afghaans, Albanees, Arabisch, Bosnisch, Circassiaans, Koerdisch, Perzisch, Soedanees en Turks.

De Arabieren geven zelf toe dat de Palestijnse identiteit vervalst is, zoals we in een vorig artikel van Judith Bergman hebben laten zien. Hieruit blijkt duidelijk dat Arabieren massaal naar het gebied migreerden rond dezelfde tijd als de Joden hier emigreerden.

Maar er is een andere, zeer eenvoudige manier om de oorsprong van de Arabieren te identificeren, en dat is volgens hun achternamen. In de Arabische gemeenschappen identificeren de achternamen de stam, of clans waartoe men behoort, een land of een regio van hun afkomst, en in sommige gevallen een beroep.

Het is belangrijk om te benadrukken dat in de tribale cultuur de loyaliteit van elk individu in de allereerste plaats aan hun stam en familie is. Het westerse concept van nationalisme is vreemd aan de tribale cultuur van de Arabieren. Dit is een van de redenen dat met de val van de centrale autoriteit in de Arabische landen in het afgelopen decennium, deze naties in ontreddering vervielen.

De volledige naam van Yasser Arafat is bijvoorbeeld Yasser Yusuf Arafat, Al-Qudwa, Al-Husseini. Terwijl hij beweerde dat hij in Jeruzalem was geboren, werd hij in Caïro geboren en de familie van zijn vader is afkomstig van de stam Al-Qudwa, die zich in Syrië bevindt. Zijn moeder, Husseini, was een Egyptisch staatsburger, hoewel de naam haar wortels blootlegt in de regio tussen Irak en Saoedi-Arabië.

Hieronder zijn enkele van de oorsprongen van gemeenschappelijke Arabische achternamen die je gemakkelijk kunt vinden in elk telefoonboek in Israël, evenals op de kaart die hun locatie van herkomst onthult (aangezien deze namen allemaal in het Arabisch zijn, kunnen sommige op andere plaatsen anders gespeld zijn ):

Al-Turki – Turkije

Sultan – Turkije

Uthuman / Ottomaanse Rijk – Turkije

Al Masri – Egypte

Masrawa – Egypte

Al Tartir – Tartir stad, Egypte

Bardawil – Meer en stad van Bardawil, Egypte

Tarabin – Zuidoost Sinaï (Bedoein), Egypte

Abu-Suta / Abu-Seeta – Tarabin stam, Egypte

Sha’alan – Bedouin, Egypte

Fayumi – Al-Fayum stad, Egypte

Al Bana – Egypte

Al-Baghdadi – Baghdad, Irak

Abbas – Baghdad, Irak

Zoabi – West-Irak

Al-Faruki – Irak

Al-Tachriti – Irak

Zabaide / Zubeidy – Irak

Husseini / Hussein – Saoedi-Arabië (Hussein was de 4de Imam)

Tamimi – Saoedi-Arabië

Hejazi – Hejaz regio (kustlijn Rode Zee) in Saoedi-Arabië

Al-Kurash / Al Kurashi – Saoedi-Arabië

Ta’amari – Saoedi-Arabië

Al-Halabi – Haleb regio, Noord-Syrië

Al-Allawi – West-Syrië (kustlijn)

Al-Hurani – Huran District, Zuid-Syrië

Al-Qudwa – Syrië

Nashashibi – Syrië

Khamati – Syrië

Lubnani – Libanon

Sidawi – Sidon, Libanon

Al-Surani – Sour-Tair, Zuid-Libanon

Al-Yamani – Jemen

Al-Azad – Jemen

Hadadin – Jemen

Matar – Matar village. Jemen

Morad – Jemen

Khamadan – Jemen

Mugrabi – Maghreb, Marokko

Al-Araj – Marokko

Bushnak – Bosnië

Al-Shashani – Tsjetsjenië

Al-Jazir – Algiers

Al-Abid (Bedoein) – Soedan

Samahadna (Bedoein) – Soedan (nog steeds ter discussie)

Al-Hamis – Bahrein

Zarqawi – Jordanië

Tarabulsi – Tripoli, Libanon

Dit zijn de locaties van enkele van de Arabische stammen in Israël waarnaar verkeerdelijk wordt verwezen als ‘Palestijnen’:

Hebron – Tamimi, Natshi, Ja’abri, Abu Sanina, Qawasma

Jericho – Erekat (Arikat)

Bethlehem – Touqan , Shak’ka

Schem* (Nablus) – Al-Masri

Tulkarem – Al-Carmi

Ramallah – Baraguthi, Tawil, Abbas

Um Al-Fahm (Israeli citizens) – Jabrin

Oost-Jeruzalem – Hejazi (de Hejaz regio is de oostelijke kustlijn aan de Rode Zee, Soedi-Arabië)

Gaza – Al-Masri, Tarabin, Al-Abid


Bronnen:

♦ naar een artikel van Rotem Nimkovsky “The Origins of Arab Settlers in the Land of Israel” van 16 mei 2018 op de site van MIDA

Advertenties

3 gedachtes over “De origines van de Arabische kolonisten in het Land van Israël

  1. “Palestina voor Palestijnen”.

    Jammer dan dat er in het Arabisch geen letter P bestaat zodat het ‘Palestijnse volk’ de naam hun eigen historische land ‘Palestina’ niet eens kan uitspreken.

    Dit akkefietje + alle feiten uit dit artikel moeten ook maar weer duidelijk gemaakt worden aan al onze “experts” uit de politiek, medialand, universiteiten & hulpverenigingen.

    Het leugencarrousel begint flinke barsten te vertonen en het is hoog tijd voor reparaties.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.