Iraans bloedgeld laat Palestijns bloed rijkelijk vloeien

Hamasleider Ismail Haniyeh op 12 februari 2012 in Teheran. Op visite bij zijn baas in Iran, Ayatollah Ali Khamenei, om meer geld, wapens en logistieke steun te verkrijgen. “Wij zullen Israël nooit erkennen,” zei Haniyeh tegen zijn gulle sponsor. “Onze steun [aan Palestina] is een religieuze plicht en een menselijke verantwoordelijkheid,” schreef Khamenei op 4 april 2018 aan zijn pupil [beeldbron: Saeb Press]

Deze week vond een aanzienlijke escalatie plaats in de situatie aan de grens tussen Israël en Gaza. Het gepraat over demonstraties en pogingen door ‘terugkerende’ inwoners van Gaza om Israël te infiltreren werd vervangen door raketten en mortieren op een niveau dat niet meer werd gezien sinds Operatie Protective Edge in 2014.

Tot de tijd van dit schrijven, op woensdagochtend, zijn er verschillende gewonden, maar geen slachtoffers aan de Israëlische kant. Het is echter voor iedereen duidelijk dat alleen al een kans bestaat om een ​​mortiergranaat die een krater slaat in een lege straat te scheiden van een granaat die een huis of een kleuterschool raakt en daarbij gewonden en doden achterlaat.

De directe vraag is waarom? Waarom is dit nu aan de gang? Is het een reactie op de directe aanval van de IDF op een islamitische Jihad-observatiepost in Gaza, waardoor de drie terroristen erin zijn geëlimineerd? Of zijn er andere factoren achter deze escalatie? Een andere vraag is: Waarom werken Hamas en Islamitische Jihad hier samen na een lange periode van spanning tussen de twee? En waarom opereren ze buiten het gebied bij Gaza waar ze Israëlische soldaten hebben proberen te ontvoeren?

Israël gedraagt ​​zich al jaren met een grote mate van vrijheid tegen de Iraanse aanwezigheid in Syrië, bombardeert verschillende doelen en elimineert soldaten en officieren, waarbij Iran bijna niets doet om het bloed te wreken van de tientallen Iraniërs die zijn gedood bij deze bomaanslagen of de schade naar de Iraanse militaire infrastructuur in Syrië.

De reden dat Iran niet op Israëlische aanvallen heeft gereageerd, is zijn inferieure militaire intelligentie en operationele vermogen. Israël heeft ernstige schade toegebracht aan het vermogen van Iran om zichzelf te beschermen en de nieuwe luchtafweersystemen te gebruiken die het in Syrië heeft gebracht. Israël vernietigde hen zodra ze aankwamen, voordat ze werden geactiveerd en voordat ze operationeel werden.

Israël bewees ook zijn uitzonderlijke intelligentie, omdat de aanvallen op Iraanse troepen precies waren gericht en met succes werden uitgevoerd. Dit zorgde ervoor dat het Iraanse commando zich op zijn eigen verdediging concentreerde uit angst dat Israël de Iraanse bevelhebbers in Syrië zou treffen met aan het hoofd Kassem Sulimani.

Israël vernietigde Iraanse doelwitten in heel Syrië, niet alleen in de buurt van de Golan-hoogvlakte, en liet de Iraniërs en hun Russische aanhangers zien hoeveel kracht en vastberadenheid Israël heeft als het gaat om het aanvallen van verre Iraanse doelen – een verwijzing naar Israëls vermogen om hen binnen Iran zelf te raken.

Wat de Iraniërs echter het meest angst aanjoeg, is het feit dat Rusland alles wat Israël met de Iraanse strijdkrachten in Syrië deed, heeft gadegeslagen zonder een vinger uit te steken om de Iraniërs te helpen. De Iraniërs konden het niet nalaten Netanyahu te ontmoeten die om de paar maanden in Moskou aankwam en urenlang met Poetin zat, en uitkwam met een bijna vaste verklaring die de overeenkomsten tussen Rusland en Israël prees en liet doorschemeren dat Israël een carte blanche van Rusland heeft ontvangen, een gloeiend groen licht om naar hartelust tegen Iran op te treden.

De coördinatie tussen Netanyahu en Poetin maakt Iraniërs razend, omdat het bewijs is van Ruslands verraad aan Iran nadat het Iraanse soldaten bloed was vergoten als water in de grondoorlog tegen de anti-Assad rebellen.

Bovendien geloven de Iraniërs dat Amerika Israël steunt in alles wat het al heeft gedaan, nu doet en van plan is te doen tegen Iran in Syrië, omdat de VS zijn ambassade naar Jeruzalem hebben verplaatst zonder een politieke tegenprestatie van Israël te eisen (in ieder geval nu nog niet) voor dit weldadige gebaar.

De Israëli’s zijn er in geslaagd de Verenigde Staten ervan te overtuigen zich terug te trekken uit de nucleaire deal, en feitelijk, tenminste wat Iran betreft, is Netanyahu de adviseur van Trump in het Midden-Oosten, waarbij het Amerikaanse beleid in het Midden-Oosten vertrouwt op de ervaring en kennis die Israël heeft verzameld gedurende zijn 70 jaar in deze complexe regio.

Iran is van mening dat de Israëlische premier verantwoordelijk is voor de terugtrekking van Trump uit het nucleair akkoord en het opnieuw instellen van sancties tegen alle buitenlandse industrieën en hun vertegenwoordigers, met name Europese bedrijven, die samenwerken met Iran.

Het scherpzinnige, beslissende en uitgebreide gebruik dat Israël heeft getoond bij het integreren van miitary intelligence en operationele macht, samen met de politieke knowhow die zowel Rusland als de VS overtuigde om het vastbesloten beleid van Israël in Syrië te ondersteunen, resulteerde in de beslissing van Iran om hun profiel te verlagen, hun trots en vernedering in te slikken en zich te onthouden van directe acties tegen Israël.

De enige vlieg in de boter is dat de Iraniërs een gevestigde methode hebben om hun vijanden te bestrijden – ze maken gebruik van proxies (tussengroepen en of -personen). De Iraniërs steunen de Houthi’s in Jemen, de Hezbollah in Libanon, Assad in Syrië, loyale milities in Irak, Hamas en de Islamitische Jihad aan het Palestijnse front, waarbij ze allemaal het vuile werk doen voor Iran in de strijd tegen de dure oorlog tegen de Ayatollahs’ vijanden. Iran levert deze terroristen wapens en munitie, traint en financiert ze, in de verwachting dat ze het tren gelde zullen maken door te handelen wanneer hen daarom wordt gevraagd.

Backstage, kan niemand het feit vergeten dat Israël de nucleaire projectarchieven van Iran stal, en de Ayatollahs diep vernederde. Erger nog, als de ayatollahs geen kopieën van het gestolen materiaal zouden bewaren, zouden hun nucleaire programma’s misschien bijna helemaal opnieuw moeten beginnen, omdat hun wetenschappers de experimenten en berekeningen moeten herhalen die zijn opgenomen in de bestanden die Israël onder hun neus heeft gestolen. Deze Israëlische operatie onthulde Iran in al zijn verraad.

De zwakte van Iran verhoogde het zelfvertrouwen van Assad, waardoor hij zijn troepen moest vertellen Iran te verbieden om militaire uitrusting op te slaan in hangars die tot het Syrische leger behoren, zodat Israël hen niet zou aanvallen. De Russen zijn bereid een situatie te creëren die de Iraniërs verhindert om Israël te naderen, terwijl Assad’s leger de Syrische Golan overneemt en het staakt-het-vuren van 1974 hernieuwt dat het met Israël heeft ondertekend. De status van Iran in Syrië is nu wankel, hoewel het veel bloed van de Iraanse Quds Force heeft vergoten evenals dat van de sjiitische milities die zijn meegebracht uit Irak en Afghanistan, allemaal om Assad en zijn regime te redden.

De gebeurtenissen in Syrië in de afgelopen paar weken waarin Israël een angstaanjagende Iraanse nederlaag op Syrisch land gebracht, hebben de Iraniërs ertoe gebracht te eisen dat de twee organisaties die het in Gaza financiert, tegen Israël beginnen te handelen met meer dan alleen vliegers, protesten en sluipschutters, maar in plaats daarvan raketten lanceren die erop gericht zijn om voorbij de gebieden in de nabijheid van Gaza te landen. Dat is waarom we raketten uit Gaza zagen gericht op Ofakim, Netivot en andere gebieden op tientallen kilometers van de Strip.

De twee Gazaanse terreurorganisaties hebben hun eigen duidelijke en langdurige anti-Israëlische agenda en als ze in staat zouden zijn, zouden ze de Israëli’s recht in zee duwen. De opwarming van de vijandelijkheden van de afgelopen dagen is echter duidelijk een Iraans initiatief. De Egyptenaren beseffen dit en doen daarom veel moeite in het beëindigen van de vuurgevechten, in de hoop het tapijt van onder de Iraanse voeten weg te trekken en met al hun macht proberen Israël in brand te steken als wraak voor wat Israël hen in Syrië heeft aangedaan.

Er moet rekening mee worden gehouden dat Iran Hezbollah bewaart voor toekomstig gebruik tegen Israël als een directe Iran-Israëlische oorlog uitbreekt. Toch, als de vijandelijkheden tussen Israël en Gaza uitgroeien tot een dans van de verdoemden met tientallen gewonden, zoals tijdens Op. Protective Edge in 2014, Iran zou zelfs kunnen eisen dat Hezbollah een rol zou spelen en Israël zou aanvallen vanuit de gebieden die Hezbollah controleert in Syrië, zoals het Kalamoun-gebergte ten noorden van de berg Hermon.

In elk scenario moet Israël zijn afschrikkingsvermogen in de hoogste alarmfase houden, onverbiddellijk en zonder genade reageren tegen elke kracht die ertegen handelt – hetzij door eigen initiatief van die vijand of door huurlingen in te huren voor een ander land.

De vraag waarop ik geen antwoord op heb, is of Israël enige manier heeft om zonder twijfel te bewijzen dat Iran achter de escalatie in het zuiden staat. Als Israël bewijs verkrijgt, is de vraag of Israël besluit Iran een prijs te laten betalen voor deze escalatie aan de Gazastrook. In dat geval zal de volgende persconferentie van Binyamin Netanyahu de banden tussen Iran en Gaza blootleggen tijdens deze warme en droge lentedagen …

Mogen wij alle Israëlieten in het zuiden en de inwoners van Gaza een spoedige terugkeer toewensen naar kalmte, veiligheid en rust.

De Dans van de Verdoemden


Bronnen:

♦ naar een artikel van Dr. Mordechai Kedar “Iranian blood money, Palestinian blood” van vrijdag 1 juni 2018 op de site van Arutz Sheva

Advertenties