De Arabisch-Palestijnse kolonisering en islamisering van Israël

Plaatje hierboven: Kalief Omar ibn Al-Khattab (584?-644) geboren in Mekka, Saoedi-Arabië, en een gezel van de Profeet Mohammed, trekt in 638 met zijn legers Jeruzalem binnen [Beeldbron: ingekleurde gravure uit de 19de eeuw; Wikipedia]

Een van de pijlers van de moderne universiteit is het idee van het kolonisten kolonialisme. Dit beweert dat bepaalde samenlevingen worden gecreeërd door kolonisten die zijn geïmplanteerd in een vreemd gebied, hetzij rechtstreeks door, hetzij met toestemming van een imperialistische.

Deze kolonisten domineren en verdelgen de inheemse bevolking. Ze ontwikkelen oorlogszuchtige culturen die de inheemse bewoners ontdoen van hun historische, literaire en andere narratieven. Primaire voorbeelden die vaak worden aangehaald zijn de VS, Canada, Australië en Nieuw-Zeeland, Zuid-Afrika en Rhodesië en Israël.

Het kolonisten-koloniale argument tegen Israël poneert dat het Zionisme een imperialistisch werktuig van Groot-Brittannië was (of ook dat het Zionisme het Britse rijk manipuleerde); dat Joden een buitenlandse bevolking vertegenwoordigen die in Palestina is geïmplanteerd om het land toe te eigenen en het volk te verdrijven en dat Israël de Palestijnen heeft onderworpen aan ‘genocide’, werkelijk, figuratief en cultureel.

Volgens dit argument is Israëls ‘kolonistenkolonialisme’ een ‘structuur, geen incident’ en gaat het gepaard met een “erfenis van fundamenteel geweld” dat teruggaat tot het Eerste Zionistische Congres in 1897 of zelfs daarvoor. Met het Zionisme aldus doordrenkt met twee vormen van onuitroeibare erfzonde, wordt gewelddadige oppositie tegen Israël gelegitimeerd en elke vorm van compromis, zelfs onderhandelingen, worden als “misleidend en onoprecht beschouwd omdat ‘dialoog’ de asymmetrische status-quo niet aanpakt.”

Maar de geschiedenis van het Midden-Oosten is niet vatbaar voor deze formuleringen. Onder de vele concepten misbruikt en verdraaid door de Palestijnen, beschuldigingen van de Israëlische ‘genocide’ die een hoge graad van schaamteloosheid en brutaliteit vertoont en voor de verwrongen laster en hatelijkheid. Het kolonistenidee verdient om drie redenen aandacht: de relatief recente adoptie door Palestijnen en hun voorstanders; zijn bredere acceptatie in de academische wereld; en zijn voor de hand liggende en ironische valsheid.

Het idee van Joden als ‘kolonisten-kolonialisme’ wordt gemakkelijk weerlegd. Een schat aan bewijs toont aan dat Joden de inheemse bevolking van de zuidelijke Levant zijn; historische en thans genetische documentatie plaatst Joden daar meer dan 2000 jaar geleden, en er is onbetwistbaar bewijs van voortdurende verblijf van Joden in de regio. Gegevens die de culturele en genetische continuïteit van lokale en wereldwijde Joodse gemeenschappen weergeven, zijn al even ruim. Het bewijsmateriaal iss zo overvloedig en zo onweerlegbaar, zelfs voor geschiedkundigen uit de oudheid en schrijvers van religieuze teksten, van wie sommigen Judeophoben waren, dat het loskoppelen van Joden uit de Zuidelijke Levant gewoon niet kon weerlegd worden. Er is simpelweg geen bewijs voor, integendeel. Joden zijn de inheemse bevolking.

Wat imperialistische steun betrof, begon de Zionistische beweging tijdens het Ottomaanse rijk, dat op zijn minst bescheiden was jegens de Joden en ongemakkelijk was met het idee van Joodse soevereiniteit. Op zijn beurt bood het Britse rijk aanvankelijk steun in de vorm van de Balfour-verklaring, maar tijdens de het Britse Mandaatregime (1920-48) aarzelden zij in hun steun voor het Zionisme. De aanleg van infrastructuur hielp de Yishuv enorm vooruit, maar de politieke steun voor Joodse immigratie en ontwikkeling, zoals vastgelegd in het mandaat van de Volkenbond, werd gewaxt en verminderd totdat, zoals bekend, deze helemaal werd ingetrokken aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog. Dit is nauwelijks ‘kolonistenkolonialisme’ te noemen.

Ironisch genoeg kan niet hetzelfde worden gezegd van de Palestijnse Arabieren. Een recente analyse door Pinhas Inbari beschreef de geschiedenis van Palestina (afgeleid van de Romeinse term Palaestina, toegepast in 135 CE als een straf voor een Joodse opstand). Met name onderzoekt hij de oorsprongtradities van Palestijnse stammen, die zelfs nu nog zichzelf nog steeds beschouwen als immigranten uit andere landen.

De recensie van Inbari, samen met vele aanvullende informatiebronnen die hij niet aanhaalde, toont aan dat moderne Palestijnen in feite zijn afgeleid van twee primaire stromeningen: bekeerlingen van inheemse premoderne Joden en christenen die zich onderwerpen aan de islam, en Arabische stammen die afkomstig zijn uit de hele wereld van het Midden-Oosten, die migreerden naar de zuidelijke Levant tussen de late oudheid en de jaren 1940. De best gedocumenteerde afleveringen waren de islamitische veroveringen van de 7de eeuw (plaatje bovenaan) en de nasleep daarvan, en de perioden van het late Ottomaanse rijk en het Britse mandaat.

Zelfs opmerkelijke voorbeelden, zoals de Palestijnse onderhandelaar Saeb Erekat, die lachwekkend beweerde dat “Ik ben de trotse zoon van de Kanaänieten die er 5.500 jaar waren voordat Joshua bin Nun de stad Jericho platbrandde”, traceert zijn echte familieband met de stam van Huwaitat, die gemigreerd is van Arabië naar Jordanië. De zeldzame erkenning door Hamas-minister Fathi Ḥammad dat “de helft van de Palestijnen Egyptenaren zijn en de andere helft Saoedi’s” is eerlijker.

In navolging van Inbari mag hier niet worden beweerd dat “er geen Palestijnen zijn” die dus geen politieke rechten verdienen, waaronder zelfbestuur en een staat. Om dit te doen zou het zowel logisch als moreel verkeerd zijn. Palestijnen hebben het recht om zichzelf te definiëren zoals zij dat nodig achten, en zij moeten in goed vertrouwen met de Israëliërs kunnen onderhandelen. Wat de Palestijnen echter niet kunnen beweren, is dat zij de inheemse bevolking van Palestina zijn en dat de Joden kolonisten-kolonialen zijn.

Palestijnse genealogieën die aantonen dat hun eigen stammen van buiten de zuidelijke Levant afkomstig zijn, laten zien zijn dat zij een uitstekend bewijs vormen van het Arabische kolonisten-kolonialisme. En hoewel verhalen over de Arabische veroveringen van Byzantijns Palestina en Noord-Afrika niet voor de gek gehouden kunnen worden, zijn het pure ideologische uitingen van kolonisten-kolonialisme. In 634-37 CE veroverden islamitische legers onder bevel van de kalief Omar de hele Levant voordat ze Armenië en Anatolië binnenvielen in 638 en Cyprus in 639.

De daaropvolgende Islamisering en Arabisering van de Levant was een lang en complex imperialistisch proces dat inhield dat de regio werd omgevormd tot bestuurlijke provincies, nieuwe sociale categorieën werden ingesteld met het oog op belastingheffing en controle, kolonisten werden geïmplanteerd en landerijen werden aangepast als landgoederen, en de bekering tot de islam werden aangemoedigd.

Door de eeuwen heen migreerden andere kolonisten en werden opzettelijk geïmplanteerd, waaronder alleen al in de 19de eeuw Egyptenaren vluchtend voor en geïmporteerd door Muhammad Ali van de late jaren 1820 tot de jaren 1840, evenals Tsjetsjenen, Circassiërs en Turkmenen verplaatst door het Ottomaanse Rijk in de jaren 1860 na zijn oorlogen met Rusland. Stammen van Bedoeïenen, Algerijnen, Jemenieten en vele anderen immigreerden ook gedurende die eeuw.

Wat de moderne immigratie betreft, had Inbari heel goed kunnen wijzen op de goed gedocumenteerde verhogingen van de aantallen Palestijnse volkeren van 1922 tot 1931, geproduceerd door illegale immigratie, gestimuleerd door de ontwikkeling van de infrastructuur en economie van de regio. Volgens een schatting is ongeveer 37% van de toename van de Palestijnse bevolking tussen 1922 en 1931 met meer dan 60.000 personen, het gevolg geweest van illegale immigratie. Een andere studie wees uit dat tussen 1932 en 1946 nog eens 60.000 illegale mannelijke immigranten het land binnenkwamen, met ontelbare vrouwen die als bruiden werden geïmporteerd. Deze waren in aanvulling op de grote toestroom van Arabische arbeiders van 1940 tot 1945 in verband met de oorlogsinspanning.

Om nogmaals te herhalen, deze argumenten gaan niet over tot het argument “een land zonder volk voor een volk zonder land”, of dat het Ottomaanse Palestina “leeg” was toen de Zionistische beweging begon. Het was inderdaad bevolkt, zij het ongelijk, maar die bevolkingsgroepen waren de afgelopen eeuwen geëmigreerd naar het land, een proces dat versnelde juist vanwege de Zionistische beweging en het Britse mandaat. Het Palestijnse kolonisten-kolonialisme vond plaats, ironisch genoeg, onder de auspiciën van zowel een moslim als een christelijk rijk.

Ten slotte is er de kwestie van een afzonderlijk Palestijns etnisch-nationaal bewustzijn en de relatie ervan tot kolonisten-kolonialisme. Beweringen om al in de 17de eeuw een afzonderlijke Palestijnse etnische identiteit te vinden, zijn niet overtuigend. In plaats daarvan ontwikkelde het idee zich als een elite-concept in de jaren onmiddellijk vóór en vooral na de Eerste Wereldoorlog, wedijverend met veel diepere en meer veerkrachtige tribale en religieuze identiteiten.

De nationalisatie van de massa’s vond geleidelijk plaats in de loop van de volgende decennia, gedeeltelijk aangedreven door tragedies die hun leiders grotendeels opdrongen, met name de ‘Arabische Opstand’ van 1936-1939, de afwijzing van de opdeling in 1947, de Israëlische Onafhankelijkheidsoorlog van 1948-49, en de daaropvolgende, vrij lokale, verspreiding van vluchtelingen in de jaren 1950. Het Palestijnse nationalisme en identiteit zijn grotendeels reactief en secundair, wat erop wijst dat de kolonisatie van de kolonisten primair stamgebonden en religieus was, de laatste imperiaal per definitie.

Tijdens de 19de en 20ste eeuw ontstond er een mythologie van de ‘tijdloze’ Palestijnen. Tijdens de eerdere periode was dit een Europese oriëntalistische trope: de Palestijnen als levende ‘fossielen’ die de levensen van de Bijbel weerspiegelden. Het werd later om strategische redenen door de Palestijnen zelf aangenomen als een politiek en cultureel weerwoord tegen de terugkeer van de Zionisten naar het land. Dat gebruik was misschien begrijpelijk, zoals het ook ironisch was; maar het bereikt een reductio ad absurdum in de bewering van Erekat om Opper-Paleolithische voorouders te hebben gehad.

Het is toen, dat de Palestijnen de kolonisten van het kolonialisme blijken te zijn, niet de Joden of zelfs niet de Zionisten. Verandert dit besef iets? Is het verwijderen van een term uit de afkeurende toolbox de oorzaak van onderhandelen en vrede dichterbij? Dit lijkt onwaarschijnlijk. Maar op de langere termijn zal het onder ogen zien van bepaalde waarheden zowel voor Palestijnen als voor Israëli’s noodzakelijk zijn.

Een daarvan is dat de afwijzing van Israël, die in essentie geen functie heeft in het Palestijns nationalisme en lokale identiteit, maar islamitische religieuze oppositie tegen Joodse autonomie en soevereiniteit. Een andere is dat tendentieuze categorieën als ‘kolonistenkolonialisme’, dat ironisch genoeg de Palestijnse aanspraken op de inheemse status ondermijnen, moeten worden afgeschaft ten gunste van eerlijke beoordelingen van de geschiedenis.

De Ottomaanse (Turkse) sultan Selim I de Grimmige, die regeerde van 1512 tot 1520, voegde Syrië en Egypte (met inbegrip van het Heilig Land en Jeruzalem) in 1516 en 1517 toe aan het Ottomaanse Rijk. Jeruzalem – en de rest van het land – viel hem bijna zonder slag of stoot in handen. Selim hield zich weinig bezig met de heilige stad; hij leefde slechts drie jaar na zijn verovering en was in die tijd elders druk bezig met campagnes. De sultan die wél wat deed en die een indrukwekkende stempel drukte op Jeruzalem, was zijn zoon, sultan Suleyman I de Grote, zoals hij bekend werd in het Westen en als de wetgever in Turkije. Hij regeerde van 1520 tot 1566. Het Ottomaanse Rijk zal 400 jaar lang Jeruzalem bezet houden tot het in 1917 werd verslagen door de Britse legers en hun geallieerden.  


Bronnen:

♦ naar een artikel van Dr. Alex Joffe “Palestinian Settler-Colonialism” van 3 september 2017 op de site van BESA

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.