Heeft Israël niets te vrezen van het plan van Trump? Nou …

Jonathan S. Tobin, hoofdredacteur van het Jewish News Syndicate, stelt dat de Israëlische premier Benjamin Netanyahu “niets te vrezen heeft!” als het gaat om het verwachte Trump-plan dat “Palestina” erkent met Jeruzalem als hoofdstad, hoewel een dergelijk plan normaal gesproken “fel zou worden tegengewerkt door de Israëlische rechterzijde en mogelijk een coalitiecrisis zou kunnen veroorzaken”.

Vanwaar dit gebrek aan bezorgdheid? Omdat “Palestijnen op betrouwbare wijze ‘nee’ zeggen tegen om het even welk vredesakkoord”, waardoor het vrijwel zeker is dat “het vredesplan van Trump bij aankomst reeds dood zal zijn.” Tobin citeert niet maar impliceert Abba Eban’s aforisme dat de Arabieren “nooit een kans mislopen om een kans missen.”

Nog opvallender is dat het toekomstige plan van Trump “geen messiaanse zoektocht naar vrede in Obama-stijl” is, maar “een diplomatieke wisseling die soennitische moslimstaten zoals de Saoedi’s, Egypte en Jordanië, wat betreft hun toetreding met de Verenigde Staten enige dekking kan bieden. om hun echte prioriteit na te streven: het terugwinnen van de winsten die Iran onder Obama heeft gemaakt.”

Met andere woorden, stelt Tobin, veronderstelt Trump’s ‘vredesplan’ een Palestijnse afwijzing en komt het neer op een Amerikaans-Israëlische voorwendsel om Saoedische en andere Arabische samenwerking met de Joodse staat te versoepelen.

Ik bewonder Tobin als een analist en ben het met hem eens dat Trump’s uiteindelijke doel is om een ​​Israëlisch-Arabische coalitie tegen Iran te smeden. Maar ik kan me niet abonneren op zijn optimisme over de positie van Israël; mijn interpretatie van wat erop ligt (zoals hier en hier geschetst) is veel donkerder. Ik zie (1) dat de Palestijnse Autoriteit ja zegt om erkenning door de VS van Palestina en Jeruzalem te verkrijgen en (2) Trumps zoektocht naar een ‘ultieme deal’ tussen Israël en de Palestijnen als geheel oprecht en zeer ambitieus.

Op het eerste punt: Zeker weten heeft de PA ontelbare kansen gemist, maar de moeilijke omstandigheden vandaag (Iran en Syrië dat tegenwoordig meer prioriteiten heeft dan het door Hamas gecontroleerde Gaza, Mahmoud Abbas misschien terminaal ziek, sterke Amerikaans-Israëlische relaties) lijken op die crisis van Yasir Arafat crisis 25 jaar geleden (de Sovjet-Unie stortte in, Saddam Hussein verslagen). Net zoals Arafat toen de ogenschijnlijk gewichtige stap nam om het bestaan ​​van Israël te accepteren, zal Abbas of zijn opvolger in hun moment van crisis de waarschijnlijke eis accepteren dat ze afstand doen van het Palestijnse recht op terugkeer naar wat nu Israël is.

Plaatje hierboven: De Palestijnse aartsterrorist Yasser Arafat draaide 25 jaar geleden de Amerikaanse president Bill Clinton vakkundig een rad voor de ogen. Zijn opvolger Mahmoud Abbas wil nu een gelijkaardige truuk-met-de-duif uithalen met president Donald Trump. Als dat maar goed uitpakt … voor Israël!

Waarom niet? Net zoals Arafat onmiddellijk terugkwam op zijn woord over het erkennen van Israël (denk aan de eindeloze discussie over het wijzigen van het PLO-handvest), zo zal de nieuwe leider onmiddellijk terugkomen op het recht op terugkeer. Met andere woorden, de PA zal de Amerikaanse erkenning van Palestina met zijn hoofdstad in Jeruzalem winnen, plus de controle over nieuw grondgebied in Jeruzalem, door helemaal geen prijs te betalen. Waarom zou de PA zo’n geweldig aanbod afwijzen?

Op het tweede punt, over het hele plan dat een schijnvertoning is: Trump heeft grote belangstelling getoond voor het bereiken van een Palestijns-Israëlische deal die zijn voorgangers is ontgaan; er is geen bewijs om te denken dat hij bezig is met een poppenkast. En waar kwam het idee vandaan dat een schijn voor een Palestijns-Israëlische resolutie nuttig zou zijn voor de Saoedi’s, Jordaniërs en Egyptenaren? Ontelbare mislukkingen hebben tot nu toe niet geholpen, dus waarom zou deze de anti-Zionisten in het Midden-Oosten kunnen verzoenen? Nee, tenzij dit plan slaagt, heeft het geen waarde.

En het heeft geen enkele kans om te slagen omdat het, net als alle vredesplannen, veronderstelt dat de Palestijnen, als ze maar genoeg voordelen ontvangen, klaar zijn om vreedzaam met Israël te leven. Maar 25 jaar Oslo-akkoorden laten iets anders zien; een grote meerderheid van de Palestijnen, die ik met een constante 80 procent schat, wil dat de Joodse staat verdampt en is bereid een hoge persoonlijke prijs te betalen om dat te laten gebeuren.

Totdat deze Palestijnse fantasie permanent wordt vernietigd, zijn alle diplomatieke inspanningen nutteloos. Dus, het is tijd om alle ‘vredesplannen’ te laten vallen en in plaats daarvan te werken aan een Israëlische overwinning, een Palestijnse nederlaag, en aan beide kanten vooruit te gaan, weg van die muffe, destructieve en tragische vijandelijkheden van de afgelopen eeuw.

door Daniel Pipes


Bronnen:

♦ naar een artikel van Daniel Pipes “Nothing to fear from Trump’s plan?” van 27 mei 2018 op de site van Israel Hayom

Gerelateerd op deze blog:

♦ “Wordt Abu Dis (in Jeruzalem) de nieuwe hoofdstad van toekomstig ‘Palestina’?” van 26 mei 2018 [lezen]

Advertenties