Een Joods complot om de wereld te overheersen?

In 1934 oordeelt een rechtbank in het Zuid-Afrikaanse Grahamstown dat de Protocollen van de wijzen van Sion en een document over een lokaal Joods complot vervalsingen zijn die tot doel hebben de Joodse gemeenschap te gronde te richten. Dit niet zo bekende verhaal van dit markante vonnis bracht Professor Gergely onlangs naar voren in de jongste uitzending van Shema Israël op RTBF.

We zijn 1934: de wereldeconomie is in een diepe crisis. Mussolini’s fascisten zijn al geruime tijd heer en meester in Italië. Maar ook in Duitsland is de dictatuur van de nazi’s nu compleet. Na de dood van rijkspresident Paul von Hindenburg (augustus 1934) heeft Hitier zichzelf tot Führer van Duitsland benoemd en zo ook de laatste democratische instelling uit de weg geruimd. In navolging daarvan steken overal extreem rechtse groeperingen de kop op en zorgen hun milities voor straatgeweld tot in de verste uithoeken van de wereld.

Zo ook in Zuid-Afrika, dat sinds 1931 volledige onafhankelijkheid verworven heeft binnen het Britse Imperium. Daar maken de Gryshemde / Greyshirts van de South African Christian National Socialist Movement (= de SANP) de steden onveilig. De Zuid-Afrikaanse mijnindustrie is zwaar getroffen door de Grote Depressie en er is veel sociale onrust. Via haar dagblad Die Waarheid – The Truth voert de SANP een agressieve campagne tegen de immigratie van Joodse vluchtelingen uit nazi Duitsland.

Joden in Zuid-Afrika, een successtory
Adam Tas vestigt zich in 1691 als een van de eerste Joden in de toenmalige Nederlandse Kaapkolonie. Maar de Joodse immigratie komt pas onder het Britse bewind (19de eeuw) echt op gang. In 1818 geeft de Amsterdamse Jood Joseph Suasso de Lima een eerste Nederlandstalige krant uit in de Kaap, De Verzamelaar. Vanuit deze krant ontstaat later het grootste Afrikaanse uitgeversbedrijf Nasionale Pers. Jan Carel Juta uit Zaltbommel vestigt zich er in 1853. Hij wordt boekverkoper en ook hij lanceert een Nederlandstalige krant, De Zuid-Afrikaan.

In deze krant verschijnen verschillende artikels van Karl Marx. Vanuit Londen onderhoudt Marx namelijk een levendige correspondentie met zijn zus Louise die met Juta getrouwd is. Het juridische tijdschrift Juta’s Law Report is nog steeds een toonaangevend vaktijdschrift voor Zuid-Afrikaanse juristen. Maar de meeste Joodse immigranten in die tijd komen uit Engeland en Duitsland. Ze zijn er actief in de wol- en katoenindustrie. Pas na de ontdekking van diamant in Kimberley in 1869 is er een enorme toename van Joodse inwijkelingen. In de winning van goud en diamant is de Joodse inbreng toonaangevend.

Lange tijd wordt de uitoefening van het Joodse geloof binnen Zuid-Afrika niet volop getolereerd. De Joden mogen hun geloof niet in het openbaar belijden. Pas in 1863 kan de eerste synagoge er gebouwd worden. Momenteel wonen naar schatting 120.000 Joden in Zuid-Afrika, voornamelijk in Johannesburg.

De beschuldiging
SANP is een groot succes en de beweging van Louis Theodor Weichard telt al spoedig 2.000 leden. In maart 1934 houden de Zuid-Afrikaanse nazi’s een anti-Joodse meeting in Aberdeen (in de Oostelijke Kaapprovincie). Op die bijeenkomst neemt de leider van de Gryshemde Harry Victor Inch het woord. Hij noemt de Joden asociale Aziaten die van plan zijn om het christendom en de cultuur te vernietigen. Dat blijkt volgens hem uit een document dat gestolen werd uit de synagoge van Port Elizabeth.

Uit dat document citeert hij: “Dit is ons aanvalsplan: we moeten de christelijke kerk proberen te verdelen. We moeten oppassen voor de groei van de katholieken. We moeten het succes van de Gryshemde in de gaten houden en hen bestrijden. We moeten ons organiseren en aanvallen om chaos te veroorzaken.” Het document zou uitgaan van de zes leden van de het Joods Hoog Comité en is ondertekend met ‘de rabbi’. Het zou aan Inch overhandigd zijn door de persoon die het in de synagoge van Port Elizabeth gestolen heeft. Rechts boven is nogal onhandig in Hebreeuwse letters koosjer le pesach (= koosjer voor pesach) geschreven, links boven kehilat kedisha (= heilige gemeenschap).

Iets dergelijks zou nooit door een Jood kunnen geschreven zijn, want het is totaal zinloos: koosjer le pesach is een aanduiding op een voedselverpakking die erop wijst dat het pak voedsel bevat dat door het rabbinaat goedgekeurd is om tijdens pesach te nuttigen. In de synagoge van Port Elizabeth is slechts één rabbijn actief, namelijk rabbijn Levy. Die voelt zich dan ook persoonlijk aangevallen en dient een klacht in tegen Harry Victor Inch, tegen Johann Strauss von Moltke, de leider van de SANP en tegen David Hermanus Oliver, de uitgever van de partijkrant.

Het proces
In juli 1934 komt de zaak in Grahamstown voor de rechter, de lokale en internationale pers is massaal aanwezig. AI snel wordt duidelijk dat de Hebreeuwse tekst (Koosjer Ie pesach en kehilat kedisha) blindelings gekopieerd is van een publiciteit uit de Jewish Chronic/e van 9 maart 1934, enkele dagen voor de meeting in Aberdeen. Het Hebreeuws is zo stuntelig geschreven dat dit onmogelijk van de hand van een Jood kan zijn.

Op het document staat ook: Copy for M. Lazarus. De enige M. Lazarus in heel Port Elizabeth is Labourpoliticus Mark Lazarus, een niet praktiserende Jood die nog nooit een voet in de Western Road Synagoge gezet heeft. Toch beweert Inch dat hij Lazarus al een keer in de synagoge heeft gezien. Maar Inch’s beschrijving van de synagoge van Port Elizabeth klopt niet. Bovendien worden er in de synagoge geen documenten bewaard. En er is in Zuid-Afrika ook helemaal geen Joods Hoog Comité met zes leden.

De verdediging roept ook de Zionistische leider Nahum Sokolov op als getuige, die op dat ogenblik toevallig in Zuid-Afrika is. Sokolov stelt dat er op het Eerste Zionistisch Congres in Bazel niet alleen Joden maar ook christenen aanwezig waren en dat er op dat congres geen enkele geheime vergadering geweest is.

De drie beklaagden komen in uniform naar de rechtbank. Ze worden niet bijgestaan door een advocaat. Naar eigen zeggen omdat ze die niet kunnen betalen want “de Joden trekken hier al het geld naar zich toe”. In het Britse juridische systeem hebben zij dan zelf het recht om verhoren af te nemen.

Beklaagde Inch stelt Levy de volgende vragen:

“Kan een Jood een Engelsman zijn?” “Ja’: antwoordt Levy, “als hij in Engeland geboren is:’¬

“Kan een Chinees een Engelsman zijn?” “Ja, als hij in Engeland geboren is:’

“Kan een gans een paard zijn?” Hiertegen protesteert Levy’s advocaat. Met een brede glimlach vervolgt Inch: “Ik wil alleen maar zeggen dat in Zuid-Afrika een Jood nooit een Zuid-Afrikaan kan zijn, net zoals een ezel geen paard kan zijn:’ Zelf beweert Inch dat hij rabbijn Levy helemaal niet persoonlijk wil aanvallen. Hij heeft de tekst alleen maar voorgelezen vanuit zijn diep gevoel van patriottisme.

Ook von Moltke onderwerpt Levy aan een spervuur van vragen: “Bent u besneden? Bent u asjkenazisch? De asjkenazi’s zijn de ergste Joden. Wie is uw chef?” Volgens von Moltke gaat het in deze zaak niet over de echtheid van het document. Het gaat om het grote internationale complot waarvan de tekst slechts een lokaal actieplan weergeeft. Over dat internationaal complot moeten de rechters zich beraden, aldus von Moltke.

Dat irriteert de rechtbank. Rechter Graham wijst von Moltke er fijntjes op dat hij ondanks zijn lange carrière als rechter nog nooit over een Joods complot gehoord heeft. Von Moltke repliceert: ‘dan moet u ~ maar dat boek lezen’ Het vonnis is vernietigend voor de beklaagden. Inch wordt veroordeeld tot het betalen van f 1000, von Moltke moet f 200 ophoesten en de journalist f 25. Het proces krijgt nog een staartje. Zes maand later wordt Harry Victor Inch naar de Assisenrechtbank verwezen.

De rechtbank veroordeelt hem omdat hij gecomplotteerd heeft tegen de Joodse gemeenschap, omdat hij meineed gepleegd heeft, omdat hij de rechtbank misbruikt heeft en omdat hij de Joodse gemeenschap veel schade heeft toegebracht. Hij wordt veroordeeld tot zes jaar dwangarbeid, om – zo motiveert de rechter – duidelijk te maken welke de gevolgen zijn van dergelijke daden. Van zijn straf zal Inch uiteindelijk twee jaar uitzitten.

‘Joodse’ complotten, een successtory
De Protocollen van de wijzen van Sion is een fictief verslag van een vergadering van Joodse leiders, die zou hebben plaatsgevonden tijdens het Eerste Zionistisch Congres in Bazel (1897). Deze Joodse leiders (de wijzen van Sion) zouden bijeen zijn gekomen om de christelijke maatschappij omver te werpen. Ook zouden zij plannen hebben gesmeed voor een Joodse wereldheerschappij. De Protocollen beschrijven tot in detail hoe die verwezenlijkt zou moeten worden. Het geschrift werd en wordt daarom graag geciteerd door antisemieten om er het ‘Joodse gevaar’ mee aan te tonen. Omdat de vrijmetselarij ook genoemd wordt in de Protocollen, is dit voor sommigen een bewijs dat er een Joods-maçonnieke samenzwering bestaat.

In werkelijkheid zijn de Protocollen van de wijzen van Sion een ordinaire vervalsing, gecreëerd op initiatief van de geheime politie van de Russische tsaar Nicolaas 11 (de Okhrana). Deze Joodse complottheorie wordt na de eerste wereldoorlog al snel razend populair. Tussen 1920 en 1923 raakt Adolf Hitier ervan overtuigd via Wit-Russische vluchtelingen. Het wordt het centrale idee van zijn autobiografie Mein Kampf (1925). Wanneer de nazi’s de macht overnemen, worden de Protocollen verplichte leerstof in het onderwijs. Maar ook in democratische landen kent de Joodse complottheorie veel succes. Zo is de Amerikaanse autobouwer Henry Ford een overtuigde aanhanger. Hij financiert dan ook de verspreiding ervan in eigen land, maar ook in het buitenland via de nazi’s en aanverwante organisaties.

Ondanks het feit dat het wetenschappelijk vaststaat dat de Protocollen van de wijzen van Sion een vervalsing zijn, blijven ze ook nog in 2015 voortleven. Nog steeds wordt beweerd dat ‘de Joden’ / de ‘zionisten’ / de ‘Israëli’s’ achter de schermen overal de touwtjes in handen hebben. Dank zij hun geld houden ze de internationale financiële wereld in hun greep. Pas enkele dagen geleden, verklaarde de Palestijnse president Abbas nog dat de Holocaust ontstaan is door de financiële activiteiten van ‘de Joden’.

Epiloog
Tijdens de tweede wereldoorlog bestrijdt Zuid-Afrika nazi Duitsland aan de zijde van de Britten. De Gryshemde, de SANP en andere Nieuwe Orde bewegingen, zoals de Ossewabrandwag worden dan door de regering Smuts verboden en hun leiders worden opgepakt. Wanneer de ‘Oorlog voor de Vrede’ in 1945 gewonnen is, keren talrijke oorlogsveteranen terug naar de Kaap.

Vanaf 1948 stellen zij met lede ogen vast dat veel leiders van de Gryshemde, SANP en de Ossewabrandwag opgenomen worden binnen de Herenigde Nasionale Party, die van 1948 tot 1994 de leiding heeft in het Zuid-Afrikaanse Apartheidsregime. Sommige gewezen nazi’s bekomen zelfs een politiek mandaat.

Dit is ondermeer zo voor Johannes von Moltke en voor Louis Theodor Weichard, de stichter van de SANP. Als parlementslid heeft Weichard het lef om te verklaren dat hij nooit tegen het ‘Joodse ras’ gekant was, maar enkel tegen de activiteiten van ‘sommige Joodse communisten; Geen enkele Jood had volgens hem ooit geleden door zijn toedoen.

door Lieve Schacht


Bronnen:

♦ naar een artikel van Lieve Schacht in Joods Actueel Magazine nr. 124 van mei-juni 2018; blz. 38 t/m 40

Advertenties

2 gedachtes over “Een Joods complot om de wereld te overheersen?

  1. Er komt een tijd dat er een Joodse koning zal heersen vanuit Jeruzalem over de wereld, en hopelijk komt het spoedig!!

    Like

  2. Het niet uit te roeien onzin verhaal, in leven gehouden door corrupte manipulators, sluwe agitatoren & stomme losers.

    Hadden de Joden de wereld maar ‘gemanipuleerd’. Dan had deze net zo een succes verhaal geweest als de Joodse staat Israel.

    Like

Reacties zijn gesloten.