Het Zionisme en niét de Holocaust heeft de bouwstenen van Israël gelegd

Theodor Herzl (1860-1904), de geestelijke vader van het Zionisme, concludeerde in 1894 dat, als gevolg van het schandaal van de Dreyfus Affaire in Frankrijk, “de integratie van de Jood in Europa was mislukt“.

In 1895 bracht Theodor Herzl zijn beroemde thesis Der Judenstaat uit omtrent zijn plan tot de restauratie van de Joodse staat. “Israël is ons onvergetelijke historische thuisland” schreef hij ruim 53 jaren voor “zijn” Jodenstaat werd heropgericht en gerestaureerd. De Holocaust heeft ongetwijfeld dat proces naar Joodse soevereiniteit in een stroomversnelling gebracht, maar lag niet aan de basis ervan.

De feitelijke en politieke uitwerking ervan werd gerealiseerd door de Zionistische leiders en generatiegenoten Zeev Jabotinsky (1880-1940), oprichter van de Betar Beweging; David Ben-Gurion (1886-1973), de eerste premier en stichter van Israël; en Chaim Weizmann (1874-1952), de eerste president van Israël.


Westerse steun voor Israël en het Joodse volk gebaseerd op schaamte en schuld als gevolg van de Holocaust is problematisch. Het houdt in dat de Joden in Israël solidair zijn vanwege het onrecht uit het verleden, in plaats van dat ze gelijk hebben in het heden.

Woonachtig in Berlijn, besef ik dat veel Europeanen en met name Duitsers Israël meer steunen vanwege collectieve schuld en schaamte dan echte overtuiging. Dit is gevaarlijk. Zodra deze pijnlijke gevoelens wegebben – zoals dat onvermijdelijk ooit zal gebeuren – zo zal ook hun steun voor Israël en de Joden wegebben. Bovendien kunnen deze schuld en schaamte gemakkelijk veranderen in wrok en woede.

In de afgelopen jaren hebben peilingen aangetoond dat een zorgwekkend aantal Europeanen het Zionisme vergelijkt met het nazisme. In 2015 onthulde de Bertelsmann Foundation dat 35% van de Duitsers het gepast acht om Israëls behandeling van Palestijnen gelijk te stellen met de behandeling door de nazi’s van de Joden. Dat deze parallel populair is, is geen toeval.

Zolang de Europeanen niet leren en begrijpen dat het Joodse recht op zelfbeschikking niet ouder is dan de Holocaust, zullen ze het Zionisme demoniseren om hun geweten te sussen en hun schaamte te verminderen. We hebben dit fenomeen in heel Europa zien plaatsvinden. De Duitsers hebben net hetzelfde voorbeeld gevolgd.

Naarmate herinneringen aan het nazisme verdwijnen en het rechtse antisemitisme afneemt, nemen veel westerlingen aan dat Joden veiliger zouden zijn zonder het Zionisme. De mythe dat islamitisch antisemitisme volledig toe te schrijven is aan het Zionisme, is zo wijdverbreid dat zelfs veel Joden in de Diaspora dit geloven.

Een vluchtige blik op de Joodse geschiedenis in christelijke en islamitische landen toont aan dat in de diaspora de Joodse veiligheid grotendeels afhing van de goede wil van niet-Joden en de zachtmoedigheid van Joden. Dit gold met name in de moslimwereld, waar religieuze tolerantie was gebaseerd op de volledige onderwerping van de Joden aan de islamitische hegemonie (aka dhimmitude).

Het gebruik van de Holocaust om Israël te legitimeren is niettemin kortzichtig. Als de internationale publieke opinie niet begrijpt dat Joden Jeruzalem en Tel Aviv in 1933 niet minder verdienden dan in 1948, zal het daaruit afleiden dat het Zionisme zijn legitimiteit aan Hitler heeft te danken.

Toch is de legitimiteit van het Zionisme niet afhankelijk van antisemitisme of van acties van iemand jegens Joden. Het Zionisme dankt zijn legitimiteit aan 3000 jaar ononderbroken Joodse geschiedenis in het Land van Israël en 2000 jaar dat Joden over de hele wereld bidden voor het einde van hun ballingschap (L’Shana Haba’ah B’Yerushalayim – “Volgend jaar in Jeruzalem”).

De wereld moet weten dat het Zionisme de Joden toestaat terug te keren naar hun historische vaderland – niet alleen om te vluchten voor hun onderdrukkers. De Holocaust maakte het Zionisme urgent – niet legitiem. Dit ontkennen houdt in dat de legitimiteit van Israël afhankelijk is van de relatie tussen de Joden in de Diaspora en hun buren. Dit is geen basis voor Joden om nationale trots en zelfrespect te voelen in het kielzog van het 70-jarig jubileum van Israël.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Rafael Castro “The Holocaust did not legitimize Zionism” van 22 mei 2018 op de site van Arutz Sheva

Advertenties

2 gedachtes over “Het Zionisme en niét de Holocaust heeft de bouwstenen van Israël gelegd

  1. De Romeinse ballingschap eindigde met de holocaust, maar nog steeds ook in Jezus tijd wonen vel Joden niet in israel en de bijbelse belofte is dat allen terugkeren?

    Like

  2. De terugkeer van de Joden naar hun Bijbels tehuis is de grondlegging voor de Staat Israel.

    Geen normaal mens gaat ‘zonder reden in het MO een Joods land opbouwen tussen miljoenen vijandige Arabieren & Moslims.

    Like

Reacties zijn gesloten.