Waarom de Amerikaanse Democraten ontbraken op het appèl in Jeruzalem

Op 14 mei opende de regering van Donald Trump officieel de ambassade van de Verenigde Staten in Jeruzalem. Het was een moment om te koesteren: een erkenning door de machtigste natie op de planeet dat Jeruzalem inderdaad Joods was, dat het de eeuwige hoofdstad van Israël is, en dat noch revisionistische geschiedenis noch pure antisemitische kwaadaardigheid Jeruzalem van haar volk kan scheiden. Natuurlijk kwamen nul verkozen Democraten opdagen.

Oppervlakkig gezien heeft deze beslissing weinig zin. Senaatsleider van minderheden Chuck Schumer van de Amerikaanse Democratische Partij (aka The Democrats) uitte zijn opwinding over de beslissing van Trump ’s regering: “In een langverwachte stap hebben we onze ambassade verplaatst naar Jeruzalem. Elke natie zou het recht moeten hebben om zijn hoofdstad te kiezen. Ik sponsorde wetgeving om dit twintig jaar geleden te doen, en ik juich president Trump daarvoor toe.”

Al in 1995 keurde het Congres een wet goed die de verhuis van de ambassade oplegde en daarvoor de haast unanieme steun verkreeg van de twee belangrijkste politieke partijen van de VS, zowel door de Democratische [!] als door de Republikeinse partij; in de Amerikaanse Senaat werd de wet aangenomen met 93 stemmen tegen 5. In juni 2017 werd in de Senaat een wetsontwerp aangenomen waarin de beginselen van de stemming van 1995 opnieuw werden bevestigd.

En toch daagden er geen Democraten van het Congres op voor het evenement in Jeruzalem. Daarentegen verscheen een troep verkozen Republikeinen in Jeruzalem om het te vieren. Volgens de Israëlische verslaggever Ariel Kahana was elk lid van het Congres uitgenodigd om deel te nemen, maar “mensen die betrokken zijn bij het proces geven de Democratische leiding van het Congres de schuld.”

Dus waarom kwamen de Democraten niet opdagen? Antipathie voor Trump is geen antwoord – dit was een ceremonie voor buitenlands beleid die bedoeld was om de betrekkingen met de belangrijkste bondgenoot van Amerika in de regio te versterken. Het warme welkom van Trump in Israël had de Democraten er niet van moeten weerhouden eer te bewijzen aan een natie waarin een president van hun eigenste Democratische Partij, Harry S. Truman, een stevige hand had bij de oprichting van de Joodse staat in 1948.

Nee, waarschijnlijker is dat de Democraten niet aanwezig wilden zijn omdat ze bang waren voor hun eigen basis. Helaas is de Democratische basis in de afgelopen twee decennia in een aanzienlijk anti-Israëlische richting geëvolueerd, in het bijzonder onder acht jaar bestuur door de Democratische president Barack Obama en zijn handlanger John Kerry op Buitenlandse Zaken (cartoon bovenaan).

Vanaf januari 2018, terwijl 79 procent van de republikeinen sympathiseerde met Israël, waren amper 27 procent van de Democraten dat ook. Nogmaals, dit heeft weinig zin gezien het feit dat Israël de enige democratie in de regio is, het enige LGBT-vriendelijke land in de regio, en het enige land in de regio dat serieuze religieuze diversiteit toestaat. Maar voor Democraten hebben overwegingen van gouvernementeel liberalisme een achterstand tegenover intersectionaliteit.

Intersectionaliteit veronderstelt dat de westerse beschaving bepaalde groepen heeft geslachtofferd en dat die groepen daarom de leidende rol moeten spelen bij het bespreken van de politiek. Aldus heeft het succes van Israël de Democratische steun ingekort: door welvarender en machtiger te worden, wordt Israël nu een bestendiger van het ‘systeem’ intersectionaliteit dat het wenst aan te vallen.

Zo zijn homoseksuele Joden die met regenboogvlaggen zwaaien met sterren van David, verjaagd door Dyke Marches in Chicago namens Palestijnse sympathisanten, hoewel regenboogvlaggen waarschijnlijk eindigen met afranselingen onder Palestijns bewind. Zo blijft Linda Sarsour, een openlijk antisemitische bondgenoot van Louis Farrakhan, haar populariteit behoudt op de Women’s March, ook al twittert ze alom haar haat tegenover Israël. (In 1985 zei Louis Farrakhan over de Joden: “En vergeet niet, wanneer het God is die jullie in de ovens plaatst, het voor altijd is!”)

Israël is te succesvol geworden om zijn oproep aan de coalitie van slachtofferschap, gehandhaafd en gevierd door de intersectionele linkerzijde, te behouden. En dus moet aan Israël de legitimiteit worden ontzegd.

Het probleem voor de Democraten is dat om de legitimiteit van Israël te ontkennen – vooral in een tijd waarin de Palestijnen worden geregeerd door terroristische groeperingen Hamas, de Palestijnse Autoriteit en de islamitische jihad – de historische banden van Israël met het land Israël op zachte voet moeten worden gezet. Deze terroristische regeringen hebben geen morele aanspraken op het land, niet wanneer ze druk bezig zijn met moord en repressie en verarming van hun eigen volk. Dus moeten ze historische beweringen maken die de Joodse connectie met Israël ontkennen. Dit doen ze met veel enthousiasme.

Nooit is er minder reden geweest voor Democraten om zich af te splitsen van de Republikeinen over Israël – niet tegen de genocidale aspiraties van Iran, de verschrikkingen van Syrië en de opkomst van terroristische groeperingen aan alle grenzen van Israël. Toch wordt de split breder, niet smaller. Totdat de Democraten de ideologie van het slachtofferschap van zich afleggen ten gunste van de moraal die hun partij regeerde, zal het blijven verbreiden.

Plaatje hieronder: Het overgrote deel van de Amerikaanse Joden stemt traditioneel voor kandidaten van de Amerikaanse Democraten, waarbij tijdens de laatste verliezingen in 2016 71% van de Joodse kiezers voor (linkse) Democratische kandidaten koos en slechts 25% voor de (rechtse) Republikeinen en dat is al sinds 1968 het geval …


Bronnen:

♦ naar een artikel van Ben Shapiro “Why Democrats Missed the Boat in Jerusalem” van 14 mei 2018 op de site van The Jewish Journal

Advertenties

2 gedachtes over “Waarom de Amerikaanse Democraten ontbraken op het appèl in Jeruzalem

  1. De Democraten ‘Socialisten bij ons’ doen niet mee omdat ze zichzelf te veel eigenschappen toekennen die ze niet bezitten.

    Hun ‘moraal, hun openheid, hun diversiteit, hun begrip etc.etc.etc, terwijl ze in werkelijkheid kleine bekrompen dictatortjes zijn die meteen agressief worden en blijven natrappen wanneer de route niet gaat zoals zij hem hadden gepland.

    Daarom zitten ze ook overal in de oppositie ….en hopelijk nog héél lang.

    Like

Reacties zijn gesloten.