Een slechte week voor Hamasleiders, maar een ramp voor diegenen die onder hun regime leven

Afgelopen week is een pijnlijke periode geweest om leider te zijn van de Palestijnse terroristische groep Hamas, maar het was beslist een nog veel slechtere week om onder zijn dictatoriale islamistische regime te leven. Israël verliet Gaza in 2005 en in 2007 greep Hamas de controle door de (veel grotere) Fatah-troepen te overweldigen. Elf jaar van Hamas-heerschappij heeft niets dan geweld en onderdrukking gebracht voor de Palestijnen die daar wonen.

Hamas mag misschien besloten hebben om de economie te verbeteren en de Palestijnen voor de corruptie en inefficiëntie van Fatah een goed alternatief te bieden. Echter, in plaats daarvan heeft het zich alleen gericht op het aanvallen van Israël en het handhaven van zijn fantasie van ‘terugkeer’ en de vernietiging van de Joodse staat.

Constant raketvuur uit Gaza – duizenden aanslagen – bracht in 2014 Israël ertoe om het contra-terreuroffensief ‘Operation Protective Edge’ te openen. In dat bijna twee maanden durende conflict stierven meer dan tweeduizend Palestijnen en waren er tienduizend gewonden en duizenden huizen werden beschadigd of vernietigd. Hieruit heeft Hamas geleerd dat escalatie van zijn aanvallen op Israël alleen maar tot meer ellende kan leiden. Maar het had nog verschillende trucs in zijn mouw om uit te proberen.

De eerste was onvoorspelbaar, incidenteel en schadelijk raket geschut. Hamas kan het leven ellendig en zelfs onleefbaar maken voor Israëli’s overal in de buurt van de grens met Gaza of in grotere delen van Zuid-Israël. Dit werd door de Israëliërs beantwoord met de hoogtechnologische gelaagde afweer tegen raketten en missiles die ze ontwikkelden.

Toen probeerde Hamas het met tunnels. Smokkeltunnels naar Egypte brachten consumptiegoederen en brandstof mee (die Hamas belastte) en natuurlijk wapens; aanvalstunnels naar Israël brachten kansen om Israëli’s te ontvoeren of te doden en de Israëlische gemeenschappen aan de rand veel schade toe te brengen. Maar de Egyptenaren begonnen de smokkeltunnels te sluiten en burgers terug te trekken van de grens. En Israël maakt opnieuw gebruik van hoogtechnologische middelen om de tunnels te ontdekken, die het vervolgens bombardeert en nieuwe constructies blokkeert.

Nu heeft Hamas geprobeerd de massa’s van de Gazanen naar de grenshekken te duwen en zijn eigen gewapende mannen eronder te mengen met granaten, geweren en andere wapens. Het doel was natuurlijk om de grens te overschrijden, in Israël te komen en (we weten uit getuigenissen van de afgelopen dagen) zoveel mogelijk te doden en te vernietigen. En nu is deze tactiek ook mislukt. Israël verdedigde zijn grens: niemand kwam er doorheen en al de verliezen waren aan de Palestijnse kant.

Blessures voor diegenen die de grens probeerden te doorbreken, overweldigden de medische voorzieningen van Gaza, er waren misschien 60 doden en Hamas trok zich terug. Op ‘Nakba Dag’ zelf, dinsdag 15 mei, bleef het relatief stil. Op de Westelijke Jordaanoever werd erg weinig solidariteit getoond met Hamas: een paar honderd betogers hier en daar, totaal minder dan tweeduizend. Er waren geen grote demonstraties in Arabische hoofdsteden.

Dus elke tactiek van Hamas is mislukt en heeft alleen maar meer ellende in Gaza veroorzaakt. Wat nu? Het antwoord is wel duidelijk gebleken: Hamas moet stoppen met het gooien van de bevolking van Gaza in de strijd en stoppen met het aanvallen van Israël. Het moet zich concentreren op economisch herstel voor Gaza, onderhandelen voor meer open grenzen die invoer van benodigde goederen en export van mensen en producten mogelijk maken.

Israël en Egypte moeten instemmen met dergelijke regelingen, zolang Hamas stopt met proberen meer wapens te importeren om zich voor te bereiden op toekomstige gevechten met Israël. Hamas zou de banden met Iran moeten verbreken. Het moet de Palestijnse Autoriteit toelaten haar aanwezigheid in Gaza te hervatten.

Zowel Israël als Egypte zouden in feite een dergelijke deal moeten accepteren. Ellende in Gaza is niet in het belang van Israël. Het probleem is dat Hamas tot dusver geen belangstelling getoond heeft voor een dergelijke transformatie van de islamitische terroristische groep naar een verantwoordelijke regering van Gaza.

Dit zou geen verrassing moeten zijn. Yasser Arafat zou die transformatie ook nooit kunnen maken, van terrorist tot hoofd van de regering. Zijn afwijzing van het aanbod van Israël in Camp David was gedeeltelijk een afwijzing van het veranderen van zichzelf van een ‘verzetsleider’ in militair uniform in een beheerder die verantwoordelijk was voor scholen, ziekenhuizen en wegen.

En Arafat was seculier; Hamas is islamistisch. Haar oprichtings Charter is een bizar antisemitisch document dat niet alleen wordt gevuld met Koranverwijzingen en oproepen om de Joden uit het Midden-Oosten te verdrijven, maar ook verklaringen dat de Franse revolutie, de eerste wereldoorlog en de Volkenbond, evenals de vrijmetselaars en Rotary en Lions clubs, allen het product waren van de Joden.

Niemand gaat naar leiderschap in Hamas omdat hij denkt dat de werkloosheid in Gaza moet worden verminderd of de watervoorziening moet verbeteren. Het leiderschap van Hamas vragen om de strijd tegen de Joden op te geven, is hen in feite vragen om hun raison d’être (bsetaansreden) en hun levenswerk op te geven.

Ik veronderstel dat het mogelijk is dat er een tactische retraite kan worden ondernomen door de Egyptenaren, en zij lijken deze week iets dergelijks te hebben gedaan – instemmend om de grensovergang bij Rafah tussen Gaza en Egypte te openen en Israël ertoe te brengen de Kerem Shalom-kruising te openen waar vrachtwagens ga door naar Gaza) in ruil voor een einde aan de massale grensaanvallen.

Maar hoe lang kan dat duren? Hamas is een islamistische terroristische groep die zich inzet voor het elimineren van Israël, en zal nooit instemmen om zichzelf om te vormen tot een ‘normale’ regering. Dit laat Israël en Egypte, en iedereen die het ernstig is om meer geweld te vermijden, achter met maar weinig goede opties.

Hoe kunnen Israël en Egypte een beleid voeren om de economische omstandigheden in Gaza te verbeteren – meer elektriciteit, water, rioolwaterzuivering, banen, mogelijkheden om de Gazastrook te verlaten om medische behandeling te krijgen – zonder het vermogen van Hamas om terroristen in en uit te verplaatsen te vergroten en meer wapens te verwerven of voor hun componenten?

We zijn bekend met het verhaal van cement: het werd toegestaan ​​om te worden geïmporteerd om huizen te bouwen, maar in plaats daarvan werd het door Hamas omgeleid voor het herstel en uitbreiding van het netwerk van die smokkel-, aanvals- en terreurtunnels.

Het is de moeite waard opnieuw te proberen de ellende in Gaza te verminderen, ook al is het succes gedeeltelijk of minimaal. Pogingen om humanitaire hulp te bieden tonen op zijn minst aan de Gazanen en moralisten in Europa (telkens snel om gemakkelijke kritiek te spuien op Israël, zoals we deze week zagen) dat Hamas de echte auteur van Gaza’s lot is, die de Gazanen beschouwt als kanonnenvlees, in plaats van burgers voor wie het verantwoordelijk is.

Er is geen zichtbare ‘oplossing’ voor het probleem van Gaza, omdat het tegenwoordig een klein islamistisch emiraat is dat wordt bestuurd door een terroristische organisatie. Voor Israël kan geweld op zijn best worden beperkt of vertraagd, maar niet volledig worden voorkomen, wanneer het doel van de groep die Gaza regeert juist geweld is dat is ontworpen om u te vernietigen.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Elliott Abrams “Gaza and Hamas” van 16 mei 2018 op de site van Pressure Points

Advertenties

Een gedachte over “Een slechte week voor Hamasleiders, maar een ramp voor diegenen die onder hun regime leven

  1. De bevolking kan hiervoor o.a. het Westen bedanken dat via UNWRA hun onderdrukkers de hand boven het hoofd blijft houden en via de media hun rol als menselijke kogels blijft goedkeuren en via de Internationale forums Israel blijft ‘veroordelen en vragen om futiele onderzoeken die verder geen enkele palestijn zal helpen zijn leven te verbeteren.

    Maar ja, voor het Westen betekent deze ‘hulp’ dat zijzelf niet hun handen vuil hoeven te maken in hun poging Israel van de kaart te vegen omdat dat land in hun ogen hét probleem is bij een ‘vreedzame oplossing’ voor het hele MO + natuurlijk een gezonde portie altijd aanwezige Europeese Jodenhaat die je er met geen stokslagen uit krijgt.

    Like

Reacties zijn gesloten.