Giulio Meotti: ‘Israëlische veiligheidsofficier vertelde me de waarheid over Gaza’

“Terwijl het nieuws uit Gaza kwam, ben ik maandag van de ene kibboets naar de andere gesneld om de bevolking gerust te stellen en vervolgens de branden te doven”.

Plaatje hierboven: Leven in ons “Huis in Sderot”, Israël, 2012, gebaseerd op een kindertekening [beeldbron: Pinterest]

Dit is hoe Ilan Isaacson me de waarheid vertelde over wat er in Gaza is gebeurd. Hij is hoofd van de veiligheid van de Regionale Raad van Eshkol en beheert de Israëlische gemeenschappen in de buurt van de Gazastrook, ook wel de ‘Gaza-envelop’ genoemd.

900 meter scheiden Nahal Oz van het veiligheidshekken met Israël dat werd aangevallen door de Palestijnse Arabieren. Voor hen ligt Shejaiya, een district van Gaza. De bewoners van de kibboets Nir Am werd wakker met een Hamas-tunnel die eindigde in hun tuinen tijdens de laatste oorlog. Een paar honderd meter scheiden de Israëliërs van Nirim van de stad Khan Younis in Gaza.

“De grens was open voordat Israël zich terugtrok uit Gaza,” vertelde Isaacson me, en legde uit hoe de dingen zijn veranderd sinds Hamas het bestuur overnam. Hij woont in Sde Nitzan, een moshav (coöperatieve gemeenschap) niet ver van Gaza. “We gingen winkelen in de Strook, mijn vrouw ging naar Rafah. En de Gazanen kwamen hier om te werken. We hadden uitstekende relaties. Toen veranderde de Intifada, de raketten, de staatsgreep van Hamas alles. Hamas wil ons vernietigen. Ze leren dit aan hun kinderen. Daarom is vandaag de grens die sinds 1947 is erkend gesloten.”

Ilan Isaacson vroeg me om een ​​kaart van het gebied te openen. “Er loopt een grens tussen Egypte en Gaza. Waarom opent Egypte die niet, omdat het Arabische broeders zijn? En waarom stelt niemand die vraag? Omdat de relatie tussen Hamas en Egypte erger is dan die tussen Hamas en Israël. Als Hamas iets nodig heeft, komt het naar ons toe. Egypte is tegen Hamas, net zoals de meeste Arabische landen, van Saoedi-Arabië tot de Golfstaten. Het geld van Hamas komt uit Iran, Qatar en andere landen.”

“Deze manifestaties aan onze grens worden georganiseerd door Hamas en Islamitische Jihad, ze gebeuren niet spontaan. Ik weet zeker dat velen in Gaza in vrede willen leven, maar er is geen democratie en burgerrechten, ze hebben geen keuze. Hun gewonden worden betaald door Hamas. De terroristen willen met deze demonstraties de Palestijnse kwestie nieuw leven inblazen. Sinds 2005 is er geen enkele Israëliër, burger of soldaat meer in de Gazastrook. Ze hebben hun land. Willen zij ook het onze?”

Isaacson legde me vervolgens uit met welke bedreigingen ze geconfronteerd worden. “16.000 Israëlische burgers wonen in de gemeenschappen aan de grens met Gaza. En deze mensen ontvangen veel bedreigingen van Hamas. Het begint met de tunnels, het meest geavanceerde wapen van de terroristen, we vernietigen deze, maar er zijn er veel die ze nog steeds kunnen gebruiken, om de mortieren gemakkelijk te lanceren.

Van deze Hamas-raketten wordt geschat dat er 10.000 zijn en tegen werkt het Iron Dome, ons antiraketsysteem, niet omdat we te dicht bij de grens zijn. We hebben van vijf tot vijftien seconden om een ​​schuilplaats te vinden als het rode alarm afgaat. Dus in deze jaren hebben we 9.000 anti-raketbunkers gebouwd voor gemeenschappen die zich minder dan zeven kilometer van Gaza bevinden. Zelfs onze scholen hebben bunkers. Nu branden de Palestijnen onze velden af en gooien met de hand gemaakte bommen op onze soldaten en onze huizen.”

Isaacson is trots op de frontlinie. “Drie van de gemeenschappen die ik coördineer, Beeri, Gvulot en Nirim, werden gebouwd in 1946, nog voor de geboorte van de staat Israël. Op het moment dat de Britten aan de macht waren. En die kibboetsen zijn er nog steeds, vandaag bedreigd door Hamas. Nirim leed veel terroristische aanslagen en verloor veel van zijn leden die werden vermoord door de Egyptenaren en vervolgens door de Fedayyin, de terroristen die de grens passeerden vóór de Zesdaagse Oorlog.”

We hebben Isaacson ook gevraagd wat er in het ergste geval zou gebeuren: duizenden Palestijnen steken het hek over, het Israëlische leger trekt zich terug en de grens geeft zich over. “Ik hoop dat het nooit gebeurt”, vertelde Isaacson me. “Veel Palestijnen zouden worden gedood. En geen enkele Israëliër zou hier nog willen wonen. Daarom moeten we hen op hun grondgebied tegenhouden. Het trauma zou zo diep zijn dat niets in dit gebied nog hetzelfde zou zijn.”

Het leger onthulde dat acht terroristen van Hamas de grens overgestoken waren en het vuur op de soldaten hadden geopend voordat ze werden geëlimineerd. “Israël had pamfletten gelanceerd en vertelde hen: ‘Ga niet naar de grens’. De grens is het enige obstakel dat leven en dood voor ons scheidt. Maar het is ook hetzelfde voor de kibbutzim aan de grens met Libanon en Syrië.”

Ondanks de verschroeide velden, de proclamaties van het hoofd van Hamas Sinwar over “het eten van de levers van de Israëli’s” (zei hieronder Hamasleider Yahya Sinwar), de tunnels en de infiltraties, is er geen enkele Israëliër vertrokken. “Sinds de laatste oorlog in 2014 is onze bevolking met 10 procent toegenomen. We zullen niet vertrekken”.

door Giulio Meotti


Bronnen:

♦ naar een artikel van Giulio Meotti “An Israeli security officer told me the truth about Gaza” van 17 mei 2018 op de site van Arutz Sheva

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s