Donald Trump is gestopt met de Iraanse krokodillen te voederen

Zoals iedereen weet, heeft de Amerikaanse president Donald Trump de zogenaamde ‘Iran-deal’ (JCPOA) gedumpt en heeft hij strikte economische sancties tegen het Iraanse regime opgelegd. Ik ben het met premier Netanyahu eens dat niet alleen de deal Iran er niet van weerhield nucleaire wapens te ontwikkelen, maar “het pad effende van Iran naar een heel arsenaal aan nucleaire bommen”.

De deal beperkte de verrijking van uranium, althans op de sites die bekend waren bij de IAEA. Het mandateerde de verwijdering van enkele centrifuges uit de Iraanse faciliteiten en de sluiting van een kernreactor die plutonium had kunnen produceren. Maar het belette het regime niet om geavanceerde centrifuges te ontwikkelen die het mogelijk zullen maken om splijtbaar materiaal veel sneller te produceren zodra we de ‘zonsondergang’ -datums van de deal hebben bereikt (ca. 2025). Het belette niet dat het zijn ontwikkeling van kernkoppen voortzette op militaire locaties die niet toegankelijk zijn voor IAEA-inspecteurs. Het belette niet dat het de raketten ontwikkelde die deze kernkoppen zullen dragen.

Het voorzag wel in een diplomatiek schild dat het Iraanse programma beschermde tegen aanvallen van Israël, dat zichzelf uiteraard als een doelwit beschouwt – het regime zelf heeft ons dat meer dan eens verteld. Het bood wel sancties tegen grote geldbedragen, die werden gebruikt om de oorlog in Syrië te financieren, terrorisme tegen Israël en waarschijnlijk geheime nucleaire activiteiten. Het verzwakte ook de bestaande VN-resoluties tegen raketontwikkeling.

Reuel Marc Gerecht, allesbehalve een Trump-supporter, zei dat de deal “niet echt een overeenkomst voor wapenbeheersing is; het is gewoon een dekmantel voor Amerikaanse passiviteit en voor de acute wens van president Obama om het Midden-Oosten te verlaten.” Je zou eraan kunnen toevoegen dat de Europeanen ook een sterk verlangen hadden om de sancties op te heffen, zodat ze met beide benen op de Iraanse markt konden springen.

De deal, die niet daadwerkelijk door de VS of het Iraanse regime was ondertekend, werd door de Obama-regering uitgevoerd tegen de wensen van de meerderheid van het Congres in en de meerderheid van het Amerikaanse volk, zoals Bret Stephens, een andere niet-Trump-supporter opmerkte. Maar het werd geratificeerd door de VN-Veiligheidsraad, en dat is hoe vorige resoluties van de Veiligheidsraad waarin wordt geëist dat Iran geen raketontwikkeling uitvoert, afgezwakt werden tot een die Iran enkel opriep om dat te doen.

Aanhangers van de voortzetting van de deal (waaronder de Europese Unie) beweren dat hoewel het niet perfect is, het de voortgang van Iran op zijn minst vertraagt ​​tot een arsenaal aan leverbare nucleaire wapens. Ze suggereren ook dat het beëindigen van de deal ervoor zal zorgen dat Iran agressiever wordt in zijn nucleaire programma, dat uiteindelijk zou leiden tot oorlog (ofwel met de VS, Israël of beide).

Als reactie hierop moeten we de doelstellingen van het Iraanse regime in de regio en in de wereld in overweging nemen. Als we het op zijn woord geloven en zijn acties, heeft het revolutionaire regime echt ‘grandioze’ doelen: een sjiitisch kalifaat vestigen in het Midden-Oosten, alle Amerikaanse invloed uit de regio verwijderen, het wereldleiderschap van Amerika beëindigen en Israël vernietigen – wat het ziet als zowel een agent van de VS als een onaanvaardbare Joodse aanwezigheid in wat een volledig islamitische regio zou moeten zijn.

Het JCPOA heeft Iran geholpen bij het bereiken van deze doelen. Hoewel het haar nucleaire programma enigszins heeft vertraagd, heeft het het regime toegestaan ​​om onderdelen van nucleaire wapens te ontwikkelen zonder interferentie, zodat wanneer het klaar is, het snel kan ‘uitbreken’ voordat zijn tegenstanders het kunnen confronteren. Op de lange termijn garandeerde het stabiliteit voor Iran om haar plannen uit te voeren.

Het spreekt voor zich dat Israël en de soennitische Arabische machten in het Midden-Oosten dit niet zullen toestaan, en dat als Iran zijn mars naar zijn doelen voortzet, regionale oorlog onvermijdelijk is. Wat er met de VS zal gebeuren, is minder voorspelbaar, omdat het zal afhangen van het feit of de VS terugkeren om het regime te sussen – dat wil zeggen, de krokodil voederen om als laatste te worden gegeten, zoals Churchill zei – of het beleid van Trump om het uit te hongeren voortzetten. In tegenstelling tot de verre VS, hebben de regionale buren van Iran niet de luxe om verzoening te omarmen. Zij zullen altijd degenen zijn die het eerst eten.

Ik heb betoogd dat oorlog tussen Iran en Israël op korte termijn onwaarschijnlijk is vanwege Israëls afschrikwekkende kracht, en de zeer scherpzinnige David P. Goldman is het met mij eens. Het beeld op lange termijn is meer bewolkter, maar het is waarschijnlijker dat voortzetting van de JCPOA zou hebben geresulteerd in een geleidelijk sterker en meer militair bekwaam Iran dat uiteindelijk klaar zou zijn om Israël aan te vallen. De afzegging ervan zal Iran economisch en strategisch verzwakken en haar plan om oorlog te voeren op haar eigen voorwaarden en op een door haar gekozen tijdstip verstoren.

Of het genoeg zal zijn om oorlog te voorkomen, hangt af van de acties die door alle anti-Iraanse spelers zijn ondernomen: de VS, Israël en de soennitische Arabieren. De druk op Iran moet worden opgevoerd en tegenstanders van het binnenregime moeten worden versterkt. Landen als India en China die veel olie uit Iran kopen, moeten worden aangemoedigd om alternatieve bronnen te vinden. Het antiwesterse kwaad van Rusland blijft een probleem, evenals Europese hebzucht en kortzichtigheid. Ten slotte is er voor Israël niets belangrijker dan om door te gaan met het opbouwen van haar afschrikkingsmacht – en ook om die zo agressief mogelijk te blijven demonstreren aan Iran.

Iran is echt een schurkenstaat, maar in conventionele militaire termen is het een relatief zwakke staat. Tegenwoordig kan het worden afgeschrikt en misschien zal op een gegeven moment haar eigen volk in staat zijn om het regime omver te werpen. Maar dankzij het beleid van Obama om de Iraanse krokodil te voeden, is het de afgelopen jaren sterker en gevaarlijker geworden. Trump’s beslissing om een ​​einde te maken aan het beleid van verzoening is de juiste keuze. Dit is een beest dat we ons niet kunnen veroorloven om te voederen.

door Vic Rosenthal

appeaser“De West-Europeanen willen Israël voederen aan de krokodillen van de militante Islam. Dit uiteraard in de hoop dat zij als laatsten zullen worden verscheurd en opgevreten!” zei Yaakov Kirschen, aka de cartoonist Dry Bones, bijna vijftien jaar tijd geleden (plaatje bovenaan). Hij liet zich hierbij duidelijk inspireren door een citaat van Sir Winston Churchill (1874 – 1965) die ooit de wijze woorden sprak: “An appeaser is one who feeds a crocodile, hoping it will eat him last.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Vic Rosenthal “Trump stops feeding the crocodile” van 10 mei 2018 op de site van EoZ

Advertenties

Een gedachte over “Donald Trump is gestopt met de Iraanse krokodillen te voederen

  1. Hallo EU, Trump is niet de vijand…….Khamenei, Rohani & Zarif wel!

    De Europeanen met hun vieze politieke spelletjes & financiele interessen in Iran, zullen er alles aan doen om deze “deal” met Iran in stand te houden……wat natuurlijk niet gaat lukken!

    En dat is maar goed ook!

    Europa zal eens moeten leren om juiste besluiten te nemen en niet te buigen voor terreur, bandieten leiders & schurken staten.

    Daar zal uiteindelijk iedereen beter van worden.

    Like

Reacties zijn gesloten.