Van harte gefeliciteerd met de 70e verjaardag van Israël – een dankzegging (deel 1)

Weldra bestaat Israël 70 jaar. Op 14 mei 1948 las David Ben-Gurion de onafhankelijkheidsverklaring van de nieuwe joodse staat voor. En naar aanleiding van deze dag zal de regering-Trump de Amerikaanse ambassade vanuit Tel Aviv naar Jeruzalem verplaatsen en zodoende de erkenning van Jeruzalem als hoofdstad van de joodse staat onderstrepen. Dat is alleen maar goed.

Jeruzalem was 3000 jaar geleden het centrum van het Jodendom en Israël heeft mijns inziens deze stad volledig rechtmatig in zijn bezit gebracht, toen het land zich in de Zesdaagse Oorlog tegen de aanval van Jordanië verdedigde, dat daarvoor Oost-Jeruzalem en de Westelijke Jordaanoever illegaal bezet had gehouden.

Israël is de enige democratie van het Midden-Oosten, een staat, die zeker niet minder zwaktes en ontoelaatbaarheden heeft dan andere, maar hij is desondanks het enige liberale land ion een regio die door fundamentalisme, intolerantie en brutaliteit gekenmerkt wordt. Het is – hoe komisch dat ook voor menigeen mag klinken – het land, waarin de Arabieren meer vrijheid en meer welvaart genieten dan in welk Arabisch land dan ook. Het is het land, waarin de vrouwen gelijkberechtigd zijn. Het is het land, waarin homoseksuelen op hun manier kunnen leven (terwijl in bijna alle islamitische landen homoseksualiteit strafbaar is. In enkelen van hen – waaronder Iran – staat er zelfs de doodstraf op).

Israël is een land dat zich sinds zijn oprichting steeds opnieuw tegen vijandige invasies en terrorisme staande moet houden, omdat het in een omgeving leeft die door – regelmatig genocidaal – antisemitisme beïnvloed is. Slechts enkele uren na het verklaren van de Israëlische onafhankelijkheid werd de zojuist geboren staat door een vijandelijke Arabische alliantie overvallen.

Nu wordt Israël permanent door de terreur van Hamas, van de Palestijnse Islamitische Jihad, van de Hezbollah, van de Jihadisten-sponsor Iran en de zogenaamde “gematigde”, terroristen financierende Palestijnse Autoriteit bedreigd. Joden- en Israël-haat zijn aan de orde van de dag in de Oriënt, moslims worden constant opgestookt tot gewapende strijd tegen Joden.

De “Jood onder de staten”, Israël, wordt in een paranoïde verdraaiing van de waarheid tot de zondebok voor zo´n beetje alle problemen van de islamitische wereld gemaakt. Europa vleit ook nog veel van de fundamentalisten, die nauwelijks zo graag naar iets anders schijnen te verlangen dan het verdwijnen van Israël van het aangezicht van de aarde.

En desondanks: hoewel Israël steeds opnieuw bedreigd werd, steeds opnieuw met oorlog werd bedekt, is het deze dappere natie gelukt om van haar land een van de grootste economische machten, een van de meest innovatieve landen ter wereld te maken. Een liberaal en internationaal gericht land.

Dat vind ik geweldig. Na al hetgeen de Joden werd aangedaan, hebben ze eindelijk een toevlucht in de wereld, een thuis. Ik haat het eigenlijk wanneer een zin met “juist wij Duitsers” begonnen wordt, omdat daarop normaal gesproken de een of andere huichelachtige, politiek correcte klaagzang volgt.

Vandaag maak ik een uitzondering, door te zeggen: juist wij als Duitsers zouden nooit moeten vergeten waarom het juist en belangrijk is dat Israël bestaat. Daarbij gaat het niet alleen om het bewustzijn voor datgene wat de Joden door Duitsers in het verleden werd aangedaan. Het gaat er vooral ook om niet langer de ogen te sluiten voor hetgeen er nu aan de hand is.

Het antisemitisme leeft. Het was nooit weg.

De oeroude anti-Joodse ressentimenten zijn zelfs niet eens na Auschwitz verdwenen. Ze leven in Duitsland en in onze Europese buurlanden voort en zoals het er naar uitziet, worden ze zelfs sterker en brengen Joden eens temeer in gevaar.

1. De haat woekert weer

Voor de Duitse samenleving nu – voor zover het de autochtonen betreft – spelen vooral twee vormen een rol, omdat die het meest verbreid en op dit moment het gevaarlijkst zijn:

a. Schuldafweer-antisemitisme

Een ressentiment dat gevoed wordt uit onverwerkte schuldgevoelens vanwege de nazitijd en Duitse zelfhaat en zich dan uitgerekend tegen de slachtoffers van de nazi´s en hun nakomelingen richt.

De Israëlische psychoanalyticus Zvi Rex heeft het heerlijk sarcastisch als volgt geformuleerd: “De Duitsers zullen de Joden Auschwitz nooit vergeven.”

Henryk M. Broder vulde consequent aan: net zoals een man, die een vrouw heeft verkracht, dit haar nooit zoal vergeven, omdat zij hem – in zijn verdraaide waarneming – zo geprovoceerd heeft dat hij niets anders kon.

De schuldafweer-antisemiet houdt het meest van de Joden als ze dood zijn. Hij kan niet genoeg krijgen van het herdenken van de Holocaustslachtoffers, maar met levende Joden heeft hij zo zijn problemen. Zij en vooral het joodse collectief in het Midden-Oosten (Israël) zijn zogezegd wandelende herinneringsstukken, wier pure bestaan aan historische schuld herinnert – en zodoende als een last drukt op het Duitse geweten. En uiteindelijk ontwikkelen zich er zelfs agressies tegen diegenen, die ons alleen maar door hun pure bestaan aan datgene herinneren wat ooit was.

Deze vorm van antisemitisme niet ondanks, maar vanwege Auschwitz wordt vaak gecombineerd met

b. Geïsraëliseerd antisemitisme

Niemand, die nog een beetje bij zijn verstand is, zal zichzelf tegenwoordig openlijk als antisemiet bekennen. Hij zou zichzelf (terecht natuurlijk) politiek en maatschappelijk volledig buitenspel plaatsen. Zelfs de meest kwade demagogen, die bijvoorbeeld op de internationale Al-Quds-dag propaganda maken voor het Iraanse moellah-regime (wiens doel het is Israël uit te roeien) en de vernietiging van Israël eisen, wijzen het heftig af ook maar het geringste met antisemitisme te maken te hebben. Zelfs zij zijn niet zo stom om zich daartoe te bekennen.

Huidige Joden-vijanden moeten slimmer optreden als ze een politieke aanhang rond zich willen scharen. Ze staan voor de uitdaging om aan hun haatgevoel een enigszins zuivere, zogezegd politiek-correcte uitdrukking te geven.

Deze uitdrukking is de haat op “de Joden” onder de landen, dus Israël.

Overduidelijk antisemitisme op een anti-Israël demonstratie: de Jood als moorddadige duivel en bloedzuiger.

Deze vorm van antisemitisme uit zich op meerdere manieren:

Door Israël heel vanzelfsprekend demonische, duistere praktijken in de schoenen te schuiven, zonder dat men het als noodzakelijk beschouwt iets te bewijzen – zoals vroeger bij het zogenaamde “Wereldjodendom”.

Door Israël tegen alle gemakkelijk te bewijzen feiten in steeds meer als Apartheid- en nazi-staat, als genocidaal monster te belasteren, want de Jood staat in de ogen van de antisemiet voor het absolute kwaad in de wereld.

Door oeroude Joden-vijandige stereotypen zoals een vermeend specifiek joodse wraakzucht of joodse bloeddorstigheid op de joodse staat te projecteren.

Eveneens duidelijk antisemitisch: voorstelling op de zogenaamde “Keulse Klaagmuur”. De Jood – herkenbaar aan het servet met de Davidsster – snijdt het lichaam van een Palestijns kind uit Gaza door om dit op te eten (waarbij Amerika behulpzaam is, dat hem mes en vork ter beschikking gesteld heeft). Naast het bord staat een glas, gevuld met een vloeistof, die waarschijnlijk bloed moet voorstellen. De Jood als rituele moordenaar, als kindermoordenaar, als menseneter en bloedzuiger.

Door voor hetgeen Israël doet of laat met de grootste vanzelfsprekendheid “de” Joden in totaliteit verantwoordelijk te maken: in het jongste verleden is dat ettelijke malen gebeurd, bijvoorbeeld toen Israël´s zelfverdediging tegen de terreurorganisaties Hamas en Hezbollah in Europa met een golf van haatdemonstraties en bedreigingen van daar levende Joden werd beantwoord.

Door te beweren dat Israël ons en de hele wereld aan de “leiband” (Jakob Augstein) in een oorlog zou leiden of ons geheel naar zijn wil zou aansturen. Wie de geschiedenis van de betrekkingen van Israël met de zogenaamd door haar beheerste VS of met de Bondsrepubliek Duitsland onderzoekt, zal snel vaststellen dat de joodse staat ons geenszins beheerst en dat wij tegenover hem absoluut niet volgzaam zijn. Op beslissende momenten heeft Duitsland Israël steeds opnieuw in de steek gelaten – bijvoorbeeld in 1973, toen Golda Meir onze Bondskanselier Willy Brandt vergeefs om hulp verzocht om de weinig later volgende Jom Kippoer oorlog te verhinderen. Toen de oorlog er was, stond geen enkel Europees land – op Portgal na – het toe dat zijn havens en vliegvelden voor het transport van bevoorrading voor Israël werden gebruikt. De oliebusiness met de Arabische landen was gewoon belangrijker. Geen spoor van volgzaamheid tegenover Israël.

Israëls´s levensbelangen zijn duidelijk tweederangs of zelfs irrelevant wanneer de BRD goede zaken doet met het totalitaire regime van antisemieten van Iran en er zich geen ruk van aantrekt dat Iran de grootste staatssponsor van het terrorisme is en streeft naar de vernietiging van Israël. Evengoed hebben ook de VS steeds opnieuw hun eigen belangen laten prevaleren boven die van Israël en liever pro-Arabische of pro-Iraans politiek bedreven, gewoon zoals het op dat moment uitkwam.

De betrekkingen van Israël met Duitsland of ook met de VS worden grotendeels beïnvloed door de eigen belangen van de desbetreffende deelnemers. Dat is ook heel normaal. Waarbij het nationaalsocialistische verleden in de Duits-Israëlische relatie vanzelfsprekend een rol speelt. Het zou immers ook meer dan merkwaardig zijn wanneer dit niet zo zou zijn. Desondanks: ook de BRD behandelt ondanks alle pathetische politieke toespraken de staat Israël veelvuldig ook niet anders dan andere bondgenoten. Hij heeft zich om historische redenen voor Israël ingezet, maar nooit in een omvang dat er sprake van zou kunnen zijn dat Berlijn door Jeruzalem aangestuurd zou worden of aan de “leiband”zou lopen of wat dan ook.

Sigmar Gabriel (SPD) – in die tijd minister van Landbouw – ontmoet de Iraanse president Hassan Rohani. Opnieuw zo´n pointe van de geschiedenis: het land dat voor de Holocaust verantwoordelijk is, behoort tot de belangrijkste handelspartners van het land tot wiens staatsdoctrines Holocaustontkenning behoort en dat de joodse staat wil uitroeien (en voor dit doel o.a. jihadisten sponsort)…

Einde van deel 1


In een vertaling uit het Duits door E.J. Bron van een artikel “Herzlichen Glückwunsch zu Israels 70. Geburtstag – eine Würdigung” van Adrian F. Lauber op de site van Conservo van 4 mei 2018.

bron-logo

Advertenties

Een gedachte over “Van harte gefeliciteerd met de 70e verjaardag van Israël – een dankzegging (deel 1)

  1. ISRAEL van harte gefeliciteerd met je 70ste verjaardag. Je mag mij tot een van jullie vrienden rekenen.

    Like

Reacties zijn gesloten.