Eindelijk botst Iran op tegenstand: vier commentaren op Trump’s besluit

1. Het Midden-Oosten ziet er opeens anders uit.

Merk zowel de VS als haar controversiële beslissing op om zich terug te trekken uit het Iran-akkoord – en Syrië en de repetitieve militaire tegenslagen die Iran de afgelopen maanden heeft moeten incasseren.

Let op deze twee ontwikkelingen en besef dat er iets belangrijks is veranderd: Iran staat na een lange periode van relatief kalme en gemakkelijke keuzes voor harde tegenstand van de VS en Israël. Iran moet het voordeel en de mogelijke prijs van zijn acties heroverwegen. Op dinsdag trok trump een diplomatieke rode lijn. Het status-quo is voorbij en de bal ligt nu in het kamp van Iran.

Dinsdagnacht, uren nadat Trump zijn aankondigingen had gedaan, werden plaatsen in de buurt van Damascus opnieuw gebombardeerd. Een andere rode lijn werd opnieuw benadrukt: Israël zou een omvanrijke Iraanse aanwezigheid in Syrië niet tolereren. De gebombardeerde sites waren naar verluidt de sites van waaruit Iran klaar was om een ​​aanval op Israël te lanceren. Dus het status-quo van de Iraanse aanwezigheid in Syrië wordt ook aangevochten.

Trump plaatste Iran voor een keuze: Verzet je en accepteer de mogelijke grimmige gevolgen of begin opnieuw te onderhandelen over een akkoord waarvan de VS bereid is dit te accepteren. Syrië’s beperkte schermutselingen stellen Iran voor een keuze: ga zo verder en draag de mogelijk grimmige gevolgen (voor uw acties) of laat uw Syrische droom varen.

Plaatje hierboven: New York, 27 september 2012. Premier Netanjahoe in de Verenigde Naties trekt een rode lijn onder de kernambities van Iran: “Tot daar en niet verder!” [bron]

2. In februari 2015, toen premier Netanyahu van Israël op het punt stond de kwestie Iran aan te kaarten voor het Congres, smeekte ik hem om zijn toespraak te heroverwegen. “Volgende maand het Congres van de Verenigde Staten confronteren”, schreef ik toen, “zou de belangen van Israël niet dienen. In plaats van een kans te zijn om de risico’s van het nucleaire programma van Iran serieus aan te pakken, zou een dergelijke toespraak de discussie ontsieren.”

Is het nu tijd om te zeggen dat hij gelijk had en dat ik ongelijk had? Daar ben ik nog niet zo zeker van, maar ik denk dat het tijd is om de mogelijkheid te overwegen dat hij inderdaad gelijk had. Ja, zijn toespraak maakte de regering wakker. Maar op dat moment beoordeelde Netanyahu terecht dat Obama en Kerry op een punt waren beland dat geen terugkeer over de overeenkomst nog mogelijk was. Ze zouden het akkoord hoe dan ook ondertekenen.

Ja – Netanyahu heeft ook de parlementsleden van de (Amerikaanse) Democratische Partij boos gemaakt. Het is nog steeds een probleem voor Israël dat de deal met Iran in de VS wordt beschouwd (en veel minder in Israël) als een partijdige kwestie. Maar op dat moment was Netanyahu klaar om een ​​politieke prijs te betalen aan de Democratische Partij dat een ​​akkoord wilde sluiten dat volgens hem als zeer gevaarlijk voor Israël werd beschouwd.

Heeft hij bereikt wat hij wilde? Ten tijde van de toespraak deed hij dat niet. Er werd een akkoord getekend. Israël werd genegeerd. Netanyahu werd belachelijk gemaakt vanwege zijn speech. Toch werd een zaadje geplant. Zijn toespraak bevestigde de compromisloze positie van Israël.

En het was voor veel Amerikaanse politici een goede gelegenheid om hun eigen standpunt over de deal met Iran te formuleren. Netanyahu kan een stevige doen met wat we vandaag zien, dat op zijn minst gedeeltelijk het resultaat is van wat hij drie jaar geleden heeft gedaan. Een eerlijke waarnemer moet rekening houden met deze zaak – en daarmee zijn eerdere positie.

Plaatje hierboven: Israël 22 mei 2017. Premier Benjamin Netanyahu en zijn vrouw Sara verwelkomen de Amerikaanse president Donald Trump en Melania op de luchthaven van Ben Gurion [beeldbron: Koby Gideon/GPO]

3. Donald Trump besloot lange tijd geleden dat het nucleaire akkoord geen prestatie was maar eerder een schande. Hij heeft lang geleden besloten dat hij het akkoord wil opzeggen. Hij zou zelfs van rivalen de eer moeten krijgen om een ​​man van zijn woord te zijn – dit is wat we allemaal van onze politici willen, toch?

Wel, dat hangt ervan af. We willen allemaal de leiders prijzen die hun beloften waarmaken tijdens het verkiezingsseizoen. Dat wil zeggen, tenzij we een hekel hebben aan deze beloften. Als we deze beloften niet leuk vinden, zouden we het volgende zeggen: een goede leider is een leider die het verschil kan zien tussen beloften die tijdens de verkiezingsperiode zijn gegeven en de realiteit van regeren.

Met andere woorden: Trump zal worden geprezen omdat hij zei dat hij zou doen door diegenen die wilden dat hij zou doen. Hij zal door alle anderen worden veroordeeld en krijgt er zelfs geen eer voor, nogmaals, doen wat hij zei dat hij ging doen.

4. Trump verdient lof, maar alleen als het ondergraven van het nucleaire akkoord een eerste stap is die velen zullen volgen. In feite is dit het belangrijkste feit dat we allemaal moeten begrijpen als we de betekenis van het nieuws van vandaag beoordelen: deze nieuwsitems zijn slechts klompjes. Ze zijn maar één stap in een lang proces.

De wijsheid beoordelen en de uitkomst van Trump’s actie voorspellen is iets wat we allemaal doen, zonder dat we dat voorlopig opmerken, terwijl we het geluid horen van bommen die afgaan in de buurt van Damascus, en zoals de woorden van Trump nog steeds herhalen, betekent ons oordeel en onze voorspellingen weinig.

Zie het op deze manier – een auto die begint aan zijn reis naar een verre stad. Gaat het in de goede richting? Misschien deed het dat voor de eerste tien mijlen, maar als na tien mijl de verkeerde afslag wordt genomen, of afbreekt, of geen brandstof heeft, zal de auto nooit komen waar hij moet gaan. En, natuurlijk, hetzelfde is waar als je gelooft dat de auto zijn reis begon op de verkeerde manier. Een nuchtere chauffeur kan nog steeds herberekenen en zich omdraaien. Een verstandige bestuurder kan nog steeds een andere weg nemen die minder druk is.

Is de auto van Trump de goede kant opgegaan? Ik denk van wel, maar dit betekent niet dat deze zijn eindbestemming zal bereiken. Je zou kunnen denken dat deze de verkeerde kant is op gedraaid, maar dit betekent ook niet dat de auto van Trump verloren is gereden. Eén ding kunnen zowel supporters als tegenstanders van het besluit van Trump het eens zijn: het is een nieuwe dag in het Midden-Oosten, een nieuwe dag voor Iran en een dag van afrekening.

door Shmuel Rosner


Bronnen:

♦ naar een artikel van Shmuel Rosner “Finally, Iran Meets Resistance: Four Comments On Trump’s Decision” van 8 mei 2018 op de site van The Jewish Journal

Advertenties

4 gedachtes over “Eindelijk botst Iran op tegenstand: vier commentaren op Trump’s besluit

  1. De wereld heeft duidelijk een andere mening dan Trump en het artikel, de vraag blijft of door Trumps beslissing hij het M.O. niet in een gevaarlijke toestand brengt !!!

    Like

    1. Ik bekijk de wereld enkel en alleen vanuit het standpunt van Israël. Europa duidelijk niet. Het geeft geen lor om de veiligheid van Israêl, integendeel. Als Israël ooit in conflict komt met een of andere natie in het M-O moet het zeer zeker niet op Europa rekenen.

      En zolang Trump aan de macht is, kan het ook op de VS rekenen. Met Obama lag dat wel helemaal anders. Ook Saoedi-Arabië kiest stelling tegen Iran. Dat is een goede zaak voor Israël.

      Bovendien leeft Israël al bijna 20 jaar onder de terreurdreiging van Iran en daar is sinds het begin van de Syrische revolutie alleen maar grotere ellende bijgekomen.

      Is het gevaar dan verminderd of geweken door Trump’s besluit? Nee, helemaal niet. Maar de kwestie is weer wat opgehelderd. Israël moet links en rechts nog enkele flinke klappen uitdelen ter afschrikking. Gewoon kort op de bal spelen en dan zal de zaak weer tot rust komen, toch wat Israël betreft …

      Like

  2. Inderdaad op de EU moet Israel niet rekenen en laat ons hopen dat een confrontatie uitblijft de brandende ballonnen van de Hamasleden is al triestig genoeg !!

    Like

    1. Overigens is dat Iran Akkoord NOOIT goedgekeurd geweest door de omringende Arabische landen, dat vond Europa blijkbaar niet nodig, en het is ook NOOIT goedgekeurd door het Amerikaanse Congres (de beide Amerikaanse Kamers, Huis en Senaat), omdat Obama wist dat hij daar geen meerderheid achter zich zou krijgen. Dat was dan weer een truukje van Obama.

      Like

Reacties zijn gesloten.