Kan een verandering in leiderschap van de Palestijnse Autoriteit het vredesproces beïnvloeden?

In 2005 werd Mahmoud Abbas verkozen voor een termijn van vier jaar als president van de Palestijnse Autoriteit (PA). Dertien jaar later blijft hij in de positie zonder verdere verkiezingen te hebben gehouden. Hoewel de datum van zijn vertrek niet kan worden voorspeld, worden er al scenario’s voor de nieuwe leiding van de PA onderzocht.

Plaatje hierboven: Ramallah in 2003. Mahmoud Abbas had nooit gedacht in de voetsporen te treden van wijlen Yasser Arafat en leider te worden van de PLO/PA en Al Fatah [beeldbron: Gallo/Getty]

De Fatah-beweging en de PLO (Palestijnse Bevrijdingsorganisatie) maken een diepe interne en externe crisis door. Achteraf gezien, heeft voorzitter Mahmoud Abbas niet geleid tot de oprichting van een vitale en soevereine Palestijnse onafhankelijke staat volgens de grenzen van 1967.

Voorzitter Abbas, die zich nu in het laatste gedeelte van zijn ambtstermijn bevindt, heeft drie doelen: een erfenis nalaten, beleidsrichtsnoeren opstellen voor de toekomst en zijn politieke erfgenaam selecteren. Om ervoor te zorgen dat de kwestie van de opvolging geen interne oorlog in Fatah veroorzaakt, moet de leiding een mechanisme creëren dat de beweging helpt om innerlijke rivalen te stabiliseren op hoogstaande aanbeveling. We kunnen aannemen dat Abbas er alles aan zal doen om de keuze van zijn opvolger te beïnvloeden.

Een tweede belangrijk punt: het lijkt erop dat het leiderschap in de nieuwe, na Abbas Fatah meer gericht zal zijn op binnenlandse zaken in Palestina. Na de verkiezing van Abbas ‘opvolger, kan men verwachten dat Fatah-leiders proberen een antwoord te vinden op Hamas’ uitdaging van historisch geboorterecht als leiders van de Palestijnse nationale beweging.

Hamas zou graag zien dat hervormingen en verkiezingen plaatsvinden in PLO-instellingen waardoor het in de PLO zou kunnen integreren en het van binnenuit zou kunnen overnemen. Dit zou Hamas in staat stellen om Fatah te vervangen als leider van de Palestijnse nationale beweging en om inter-Arabische en internationale legitimiteit te verkrijgen.

Op de korte termijn zal een verandering in PA leiderschap slechts een kleine impact hebben op zijn vermogen om verder te gaan met het vredesproces. Zolang de Palestijnen gericht zijn op hun eigen binnenlandse politiek, zijn de kansen op vooruitgang in het Israëlisch-Palestijnse kanaal gering.

De huidige leider van de Palestijnse Autoriteit, Mahmoud Abbas, heeft gefaald om druk uit te oefenen op Israël om de status-quo te veranderen. Dit falen is duidelijk op een aantal fronten. Abbas kreeg in 2014 de gelegenheid om een ​​eerlijk en redelijk vredesplan te accepteren dat president Barack Obama hem had voorgelegd.

Dit zou de Israëlische premier Netanyahu onder druk hebben gezet om het ook te accepteren of de schuld op zich te nemen voor het mislukken van vredesbesprekingen tijd toen Obama nog meer dan twee jaar over had in het Witte Huis en er een Democratische meerderheid was in de Amerikaanse Senaat. In plaats van dat te doen, liet Abbas het plan van Obama onbeantwoord en bespaarde Netanyahu van een gevaarlijk politiek moment.

De Palestijnse erfenis is geworteld in hun vastberadenheid om de staat te verwerpen en een Joodse staat te accepteren. Praten is goedkoop. Land en levens zijn duur. Als de Palestijnen werkelijk over de staat willen praten, zal elke toekomstige leider zich moeten verenigen met het accepteren en erkennen van Israël, de eigen territoria van de Palestijnen onder controle moeten krijgen die raketten afvuren naar Israëlische steden en een functionerend maatschappelijk middenveld moeten oprichten.

Alleen Palestijnse leiders die vastbesloten zijn om met Israël samen te werken om hun eigen staat, samenleving, economie en cultuur te vestigen – mensen die niet gericht zijn op het afwijzen van Israël – moeten de macht hebben om te regeren. Het opzetten van een Palestijnse entiteit gesmeed met het doel om hun eigen onafhankelijke bestuursinstellingen te ontwikkelen die een Palestina op de Westelijke Jordaanoever en in Gaza bouwen, zou de geprefereerde oplossing moeten zijn, niet de ene afvallige met de andere vervangen.

Mahmoud Abbas miste de moed om de beslissingen te nemen die nodig waren om het vredesproces vooruit te helpen. Niettemin bleef hij standvastig in zijn engagement voor geweldloosheid en veiligheidssamenwerking met Israël, dat positief wordt beschouwd binnen de Israëlische veiligheidsinrichting. Van de kandidaten voor de opvolging, zou Muhammad Dahlan waarschijnlijk het meest geneigd zijn om onderhandelingen te beginnen onder een regionale paraplu, vanwege zijn banden met de VAE. Dit idee is intensief besproken door Israël, Egypte, de VS en vertegenwoordigers van de Golf. Dahlan heeft echter geen steun op de Westelijke Jordaanoever.


Bronnen:

naar een ingekort artikel van Dr. George N. TzogopoulosDEBATE: Would a Change in Palestinian Authority Leadership Affect the Peace Process?” van 6 mei 2018 op de site van BESA

Advertenties

2 gedachtes over “Kan een verandering in leiderschap van de Palestijnse Autoriteit het vredesproces beïnvloeden?

  1. Nee, ik hoop het wel maar ik weet zeker van niet.
    Als er een Palestijnse Ghandi vandaag zou opstaan is die morgen dood.

    Elke concessie aan de Arabische kant word gezien als een verlies, of een belediging van de Islam of de Arabische zaak etc.

    Verder is het grote probleem dat de Arabische leider het een in het Engels zeggen (Peace peace) maar in het arabisch zeggen ze wat anders (piece by piece).

    Blijkbaar is daar echt niemand die met zo’n terugkeer mars zou komen aan de grens met bossen bloemen. Maar nee, ze komen met autobanden, slingshots, brandbommen en een hoop lawaai.

    De door de UNWRA en de EU betaalde baantjes zijn veel te lucratief, inclusief het legertje journalisten wat zich weer verlekkerd anti-Israel propaganda zich laat opslurpen om weer uit te braken in kranten in de EU.

    Gelukkig waait er een andere wind vanuit de VS: Je kan vinden van president Trump wat je wilt maar hij heeft een graf hekel aan mensen die hem voorliegen zoals Abbas dat geprobeerd heeft. En we hebben tegenwoordig Nikki Haley die ook haar mond niet houdt!

    Like

  2. de pallystijnen hebben zelf al een twee-statenoplossing bedacht :: Ramallahstan (fatah) en gazastan (hamas) en Israel mag bemiddelen? de pally’s maken er net zo’n rommeltje van als de 26 staten-oplossing van Brussel !!!

    Like

Reacties zijn gesloten.